[Polish; translation pending] Ultimatum po zwycięstwie pod Gródkiem

[Polish; translation pending] Od Bohdana Chmielnickiego, hetmana wojsk Jego Carskiej Mości zaporoskich, do magistratu miasta Lwowa i ludzi każdego stanu, którzy obecnie w nim przebywają. Życząc Wam dalszego zdrowia, przesyłamy to pismo. Sam Bóg wie, że nigdy nie pragnęliśmy rozlewu chrześcijańskiej krwi. Jeżeli w toku dotychczasowych wydarzeń kierowaliśmy tutaj nasze wojska, czyniliśmy to dlatego, że wojska koronne dawały nam ku temu powód. Także w poprzednich latach, idąc za Wiśniowieckim i przybywszy tutaj, okazaliśmy Wam naszą łaskę. Teraz, gdy Najwyższy Pan pozwolił nam całkowicie rozgromić wojsko koronne pod Gródkiem, wypełniając chrześcijański obowiązek — choć nie widzimy Waszej pokory — żądamy, abyście, jeśli chcecie zachować życie i zdrowie, natychmiast dali nam stanowczą odpowiedź. Nie macie skąd oczekiwać wsparcia ani posiłków; nie kierujcie się niczyimi radami. Nie wątpcie, że po Waszym podporządkowaniu się doznacie naszej szczególnej łaski. Jeśli postąpicie inaczej, każdego nieposłusznego nieuchronnie spotka odpłata odpowiadająca jego oporowi. Tymczasem dajcie odpowiedź. Wasz życzliwy przyjaciel, Bohdan Chmielnicki, własną ręką. [3 października 1655 według opisu archiwalnego; datownika na tej stronie nie dopisano.]

[Transkrypcja znormalizowana, skontrolowana z oryginałem i edycją 1961; skróty rozwinięto. Nie jest to transkrypcja dyplomatyczna.] Ode mnie, Bohdana Chmielnickiego, hetmana Wojsk jego carskiej mości Zaporoskich, wam, magistratowi miasta Lwowa i wszelakiej kondycjej ludziom, na ten czas tam zostającym, życząc zdrowia dalszego, to nasze posyłamy pisanie. Samemu Bogu to jest jawno, że my rozlania krwie chrześcijańskiej nigdy nie życzyliśmy i po te transakcje wszystkie; jeżelim wojska nasze tu ruszali, czyniliśmy to wszystko za daniem przyczyny z strony wojsk koronnych. Jakoż i roków przeszłych za Wiśniewieckim idąc, tu przyciągnąwszy, wam naszą pokazaliśmy łaskę; a teraz, gdy nam Pan Najwyższy zdarzył wojsko koronne rozgromić do szczętu pod Gródkiem, czyniąc dosyć chrześcijańskiej powinności, lubo waszego upokorzenia się nie widzimy, żądamy, jeżeli sobie przy zdrowiu zostawać życzycie, już żadnej niskąd nie mając otuchy i posiłków sobie, nie idąc ni za czyją radą, abyście nam zaraz nieodwłoczną dali rezolucję, nie wątpiąc najmniej, że za upokorzeniem się naszej osobliwej uznacie łaski. A jeżeli inaczej, nie upokarzającemu się według sprzeciwieństwa nieomylnie się nagrodzi. A wy tymczasem dajcie respons. [Podpis] Wam życzliwy przyjaciel, Bohdan Chmielnicki, ręką swą.