Katalog źródeł

Andrzej Jabłonowski gratuluje skarbnikowi objęcia dóbr nowotanieckich i zwraca się z prośbą o uregulowanie dziesięcioletniego długu w wysokości dwudziestu czerwonych złotych, zaciągniętego przez skarbnikowica przy zakupie konia oraz w formie pożyczki. Kasztelan deklaruje posiadanie stosownego rewersu i sugeruje potrącenie wspomnianej kwoty z rozliczeń majątkowych.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski instruuje Chwałkowskiego w kwestii przygotowań do podziału majątku, zbadania nastrojów panny oboźnej oraz załagodzenia zatargu z panią Poniatowską. Zleca także zorganizowanie kwatery we Lwowie, zakup siana i zebranie wiadomości o losach rotmistrza po starciu ze Szwedami.

Jan Stanisław Jabłonowski przesyła panu Chwałkowskiemu listy z poleceniem odebrania na nie odpowiedzi, między innymi od pani Strawińskiej. Troszczy się zarazem o zdrowie adresata i nakazuje mu sporządzanie zaleconych pism.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Autor rozpoczyna korespondencję przez pułkownika Kamińskiego, informując brata o braku ważnych nowin z Porycka. Opisuje także pobyt we Lwowie, pocieszanie stroskanej po rozstaniu Jejmości, udany fortel z bransoletką oraz poufną prośbę Kamińskiego.

Aleksander Jan Jabłonowski tłumaczy się przed Janem Jabłonowskim z opóźnień w korespondencji nawałem zajęć podczas wizyty wojewody bełskiego we Lwowie. Relacjonuje spotkania z ukochaną Marianną, nocne u niej wizyty za zgodą wojewody oraz przebieg poufnych rozmów pojednawczych i rodzinnych sporów.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o manewrach wojsk Augusta II i posiłków cudzoziemskich przeciwko zwolennikom księcia Contiego oraz o trudnościach finansowych wstrzymujących wymarsz wojsk koronnych. Prosi adresata o zachowanie poufności i spalenie listu po przeczytaniu.

Aleksander Jan Jabłonowski donosi bratu Janowi o nieustannych niepokojach w obozie pod Wyżnianami i planowanym na bieżący tydzień wyruszeniu wojska, dopytując o jego plany dołączenia do pochodu. Wspomina również o skardze wojewody krakowskiego do króla na naruszenie kompetencji hetmańskich przy obsadzie dowództwa pogranicza.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o wydarzeniach politycznych i wojskowych z Krakowa z udziałem króla, a także o uznaniu monarchy przez miasta pruskie. Przesyła konia do wypróbowania i prosi o wypłacenie posłańcowi stu talarów bitych na poczet długu.

Aleksander Jan Jabłonowski donosi bratu o wieściach z Warszawy i Litwy, warszawskich zabawach karnawałowych oraz królewskich zabiegach o śpiewaka operowego od starosty żydaczowskiego. Ostrzega przed doniesieniami o zbliżaniu się ordy tatarskiej, zaprasza brata do zjazdu przed ostatkami i napomyka o problemach ze sprowadzeniem malarza.

Aleksander Jan Jabłonowski zawiadamia brata, wojewodę wołyńskiego, o ostatecznym wyruszeniu w podróż do Buska, gdzie planuje dotrzeć w piątek na obiad. Wyraża także wielką niecierpliwość w oczekiwaniu na rychłe spotkanie i rozmowę.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu i jego rodzinie serdeczne pozdrowienia tuż przed swoim wyjazdem na nocleg do Zaryczowa i zapowiada rychłe spotkanie. Na marginesie prosi o przekazanie wieści o zamierzeniach króla oraz wspomina o liście od starosty bohusławskiego.

Aleksander Jan Jabłonowski pyta brata Jana Stanisława o plany podróży z Sokala do Lwowa i zaprasza go do Buska, uzależniając od tego swój własny wyjazd do Lwowa. Przy okazji uskarża się na pasmo nieszczęść gospodarskich i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o zgubieniu dwóch dużych diamentów ze szmaragdowego klejnotu żony i prosi o dyskretne poszukiwania oraz śledztwo wśród Żydów i złotników. Porusza również kwestię zakupu zboża kofsurskiego, prosi o przysłanie książki do czytania i zapowiada przyjazd do Lwowa.

Aleksander Jan Jabłonowski składa Janowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce serdeczne życzenia świąteczne i noworoczne. Prosi również brata o przekazanie najświeższych wieści ze spraw publicznych oraz prywatnych, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii mogących go dotyczyć.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu pozdrowienia z Buska, zapowiadając rychły osobisty przyjazd, który opóźnia się z powodu fatalnego stanu dróg i złej pogody. W dopiskach przekazuje ukłony rodzinne oraz prosi o przysłanie najświeższych wiadomości, zwłaszcza z poczty francuskiej.

Aleksander Jan Jabłonowski dziękuje bratu za przekazane wieści i odnosi się do niepewnych doniesień o jego rychłym przybyciu do Lwowa. Z niecierpliwością wyczekuje osobistego spotkania oraz przesyła pozdrowienia od siebie i żony.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o braku wieści o wyjeździe ojca z Warszawy oraz przekazuje relację z obozu dotyczącą przejmowania Kamieńca Podolskiego i wycofywania tureckich armat. Prosi również adresata o szybką odpowiedź i zapowiedź jego przybycia do Lwowa.

Aleksander Jan Jabłonowski usprawiedliwia brak wcześniejszej odpowiedzi brata jego wyjazdem do Podkamienia i prosi o przesłanie poufnych nowin. Skarży się również na uciążliwość i znużenie przewodniczeniem zjazdom sądowym w Busku.

Aleksander Jan Jabłonowski pisze ze Lwowa do swego brata Jana, wojewody ruskiego, poruszając kwestię ekspedycji korsuńskiej oraz planowanego spotkania w okresie Śródpościa. Informuje o oczekiwaniu na pana Zamoyskiego w celu przedłożenia memoriału i przesyła serdeczne pozdrowienia od siebie i żony.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła adresatowi wierszowaną odpowiedź pewnego mężczyzny na podarowaną mu bransoletę, prosząc o dyskrecję i spalenie utworu. Pyta również o wieści z Warszawy oraz o spodziewany przyjazd pary królewskiej.

S. W. Jarnowski usprawiedliwia przed stryjem swoją nieobecność na zjeździe obłożną chorobą, na co powołuje się na świadectwo posłańca. Deklaruje wolę jak najszybszego uregulowania rachunków i spraw majątkowych za pośrednictwem wyznaczonej osoby po powrocie do zdrowia.

Jaroszowski dziękuje za życzliwość i korespondencję, odnosi się do listu Browna oraz sprawy pożyczania, której poświęca dalszą część pisma. Przesyła pozdrowienia dla bratowej i Albrechta Forbesa. Szczegóły rozliczenia i część składni nie są pewnie odczytane.

Cechmistrzowie rzemiosła rzeźnickiego we Lwowie proszą przebywającego w Warszawie pisarza miejskiego Pawła Szczerbica o wyjednanie u króla mandatu nakazującego staroście lwowskiemu egzekucję dekretu przeciwko Żydom. Rzeźnicy skarżą się na bezczynność starosty i dotkliwe straty materialne grożące upadkiem ich rzemiosła, deklarując pokrycie wszelkich opłat kancelaryjnych oraz sowite wynagrodzenie za pomoc.

Spadkobiercy lwowskiego rajcy Attelmaira zwracają się z Krakowa do rady miejskiej Lwowa z prośbą o pomoc i roztoczenie opieki nad zrujnowanym majątkiem po zmarłym szwagrze Kuczankowicu. Informują również o wysłaniu do Lwowa Anny Attelmairówny i Jacka Ochockiego w celu uporządkowania spraw spadkowych.

Lipska spółka handlowa Auerbach i Winckler przesyła Arturowi Forbesowi do Lwowa rozliczenie na kwotę 107 florenów. Kupcy obiecują również nadesłanie ciekawych towarów na nadchodzący jarmark św. Michała.

Kupcy lipscy Koller i Küßner potwierdzają odbiór częściowych wpłat od dłużników Artura Forbesa i przedstawiają rachunek za dostarczone towary jedwabne. Proszą odbiorcę o wystawienie i nadesłanie obligacji dłużnej z terminem płatności przypadającym na świętego Michała.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.

Konsulat Rosji w Brodach ostrzega ambasadę w Wiedniu przed Piotrem Zabierzewskim, lokajem posługującym się przywłaszczonym wekslem hrabiego Ponińskiego, który po odmowie wydania wizy rosyjskiej w Brodach zapowiedział starania o nią w stolicy Austrii.

Dyplomata siedmiogrodzki donosi z Gdańska Jerzemu I Rakoczemu o przewadze stronników Jana Kazimierza oraz o nadziejach na pozyskanie poparcia ze strony protestantów. Informuje również o swoich przygotowaniach do natychmiastowej podróży morskiej do Szwecji w celach dyplomatycznych.

Autor wyrzuca wojewodzie ruskiemu brak wiadomości z ostatnich poczt i opisuje niepokoje oraz ucieczkę nieszczerych stronników po ostatnich wydarzeniach. Wspomina także o dramatycznych w tonie doniesieniach biskupa warmińskiego, będącego świadkiem upadku pomyślności.

Autor informuje adresata o wadliwym prawnie pozwie granicznym doręczonym przez Sowińskiego bez pieczęci grodzkiej posesjonatowi. Donosi również o odebraniu kluczy oraz wątpliwościach co do pory i sposobu zabezpieczenia spichlerza i stodoły.

Kupiec ormiański zwraca się do Artura Forbesa z prośbą o wypłacenie pożyczki za pośrednictwem posłańca, tłumacząc swą nieobecność zajęciami przy stadach bydła. Zobowiązuje się do uregulowania wszelkich należności po zbyciu wołów na jarmarkach, powołując się na kupiecką uczciwość.

M. Łukawski w imieniu starosty szczerzeckiego domaga się od prezydenta Lwowa wyegzekwowania od handlarki Janowej Bekierowej obiecanego posagu dla młynarza ze wsi Dmytre. W razie odmowy grozi zatrzymaniem lwowskich kupców handlujących na lokalnych jarmarkach.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski gani syna Jana Stanisława za publiczne znieważenie referendarza koronnego Stanisława Szczuki i grożenie mu zablokowaniem indygenatu w Prusach. Ojciec załącza pełną żalu skargę pokrzywdzonego i nakazuje synowi opanowanie mściwości, dyskrecję oraz rychłe pojednanie się z referendarzem w Warszawie.