Katalog źródeł

Papież Klemens XIII udziela na okres dziesięciu lat odpustu zupełnego wiernym obojga płci, którzy po odbyciu spowiedzi i przyjęciu komunii świętej nawiedzą kościół katedralny we Lwowie w trzy wyznaczone przez ordynariusza dni w roku i pomodlą się w intencjach Kościoła.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski utrzymuje prawo kanoników do wyboru dóbr kapitulnych, nakazując odprowadzanie jednej trzeciej, a z majętności Uniatycze, Pikulowice i Żydatycze połowy dochodów do wspólnej masy kapituły. Jednocześnie zwalnia z tego obowiązku uboższe uposażenia oraz daruje kapitule wszelkie narosłe dotychczas zaległości.

Ksiądz Jan Pigłowski wyraża radość z dobrych wieści o zdrowiu Macieja Hajdera, które otrzymał podczas spotkania z przeorem lwowskich karmelitów u arcybiskupa gnieźnieńskiego. Zapewnia adresata o swoich nieustannych modlitwach, uprasza dla niego Boże błogosławieństwo i poleca się jego dalszej życzliwości.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski oddziela prałatury od kanonikatów w kapitule metropolitalnej, a na uposażenie nowo kreowanych prałatów i kanoników oraz powiększenie dystrybucji codziennych wciela do dóbr kapituły wieś Czarnuszowice oraz wójtostwa w Kąkolnikach i Stawczanach.

Walerian Podwieszeński apeluje do magistratu lwowskiego o pilną budowę mostu do klasztoru św. Onufrego przed nadejściem zimy. Powołując się na dyspozycję cześnika koronnego i nową opinię architekta, wskazuje na konieczność wzniesienia trwałej konstrukcji kamiennej, aby zapewnić zakonnikom dostawy opału oraz żywności.

Papież Klemens XIII nadaje odpusty zupełne i cząstkowe członkom Bractwa Najświętszej Maryi Panny Łaskawej przy kościele metropolitalnym we Lwowie za wstąpienie do konfraterni, w godzinę śmierci, w wyznaczone święta oraz za pełnienie określonych dzieł pobożnych i miłosiernych. Odpusty te mogą być również ofiarowane za dusze w czyśćcu na sposób wstawiennictwa.

Arcybiskup metropolita lwowski Wacław Hieronim Sierakowski eryguje w katedrze lwowskiej Bractwo Najświętszej Maryi Panny Łaskawej, ustanawiając każdorazowego wiceprepozyta katedralnego jego prymatorem. Ponadto wyznacza dni świąteczne z odpustami oraz nakazuje uroczyste obchodzenie święta patronalnego.

Papież Klemens XIII nadaje na okres dziesięciu lat przywilej odpustu za dusze zmarłych członków Bractwa Najświętszej Maryi Panny Łaskawej przy ołtarzu bractwa w katedrze lwowskiej. Arcybiskup Wacław Sierakowski zatwierdza papieskie brewe i wyznacza sobotę jako stały dzień odprawiania mszy uprzywilejowanych.

Papież Klemens XIV udziela na okres dziesięciu lat odpustu zupełnego w święta Poczęcia i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny oraz odpustów cząstkowych w inne święta maryjne wiernym nawiedzającym kościół parafialny św. Mikołaja w Łopatynie. Dokument zastrzega nieważność łaski w przypadku pobrania jakichkolwiek opłat za jej wydanie lub ogłoszenie.

Oficjał generalny lwowski Kryspin Cieszkowski zatwierdza list apostolski nadający odpusty kościołowi parafialnemu w Łopatynie w święta maryjne i zezwala na jego publiczne ogłoszenie.

Prymas Gabriel Podoski dziękuje prezydentowi i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności oraz deklaruje życzliwość i gotowość do wspierania dobra publicznego oraz pomyślności miasta.

Prymas Gabriel Jan Podoski dziękuje burmistrzowi i rajcom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności dla władz oraz mieszkańców miasta i deklaruje gotowość do wspierania ich spraw.

Papież Pius VI udziela na okres dziesięciu lat odpustu zupełnego wiernym nawiedzającym kościół parafialny pw. Świętej Trójcy w Podhajcach w święto patronalne oraz w niedziele pod zwykłymi warunkami. Zastrzega przy tym bezpłatność wydania brewe pod rygorem utraty jego mocy prawnej.

Stanisław Podczaski donosi Janowi Jabłonowskiemu o nocnym napadzie żołnierzy wołoskich na zamek w Ostrogu i ciężkim zranieniu pana Szmoniewskiego. Zdaje również sprawę z bieżącego zarządu majątkiem, wyznaczenia racji żywnościowych i żołdu oraz szkód wyrządzonych przez ludzi starosty sądeckiego.

Stanisław Podczaski donosi wojewodzie Janowi Jabłonowskiemu o uśmierzeniu nadużyć żołnierskich, zawarciu korzystnej umowy arendarskiej oraz potrzebie zmiany zarządcy dóbr białocerkiewskich. Informuje również o rozlokowaniu dragonii, przesyłce futer, pożarze wsi i kwestii transportu zakupionego żyta.

Rektor i władze Uniwersytetu Lwowskiego zaświadczają, że Florian Minasiewicz, katecheta szkół klasztoru ormiańskiego i cenzor ksiąg, spełnił wszelkie wymagania akademickie i obronił tezy teologiczne, nadając mu tytuł doktora teologii wraz ze związanymi z nim przywilejami.

Papież Pius VI udziela odpustu zupełnego wiernym nawiedzającym kościół metropolitalny we Lwowie w ósmą niedzielę po Bożym Ciele oraz w dniu wskazanym przez ordynariusza. Arcybiskup Kajetan Kicki promulgował dokument papieski, wyznaczając ów dodatkowy termin odpustu na uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

Kapituła archikatedralna lwowska nadaje małżonkom Janowi i Mariannie Godowskim prawem emfiteutycznym na 40 lat trzy opuszczone po pożarze parcele na jurysdykcji Świętojańszczyzna na Przedmieściu Żółkiewskim we Lwowie z pozwoleniem na budowę kamienicy. Dokument określa wysokość opłaty wstępnej, rocznego czynszu oraz warunki zbycia i obciążeń publicznych, a w 1805 roku został wpisany do lwowskich ksiąg miejskich.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje małżonkom Ignacemu i Katarzynie Gawlikowskim w trzydziestoletnią emfiteuzę działkę na jurydyce świętojańskiej na Przedmieściu Żółkiewskim we Lwowie. Dokument precyzuje warunki dzierżawy, w tym uiszczanie rocznego czynszu, opłacanie podatków publicznych oraz zastrzeżenie prawa pierwokupu zabudowań dla kapituły.

Papież Pius VII powiadamia kapitułę metropolitalną we Lwowie o mianowaniu Andrzeja Alojzego Ankwicza arcybiskupem lwowskim po śmierci Kajetana Kickiego. Nakazuje kapitule okazanie nowemu pasterzowi należnego posłuszeństwa i podporządkowanie się jego zarządzeniom.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

Papież Pius IX informuje kapitułę metropolitalną lwowską obrządku łacińskiego o powołaniu Łukasza Baranieckiego na urząd arcybiskupa lwowskiego. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi należnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych.

Papież Pius IX na prośbę arcybiskupa lwowskiego rozszerza przywilej używania odznak pontyfikalnych przez prepozyta i dziekana lwowskiej kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego. Dokument pozwala im na korzystanie z pontyfikaliów za każdą zgodą arcybiskupa, a nie tylko trzy razy do roku, jak ustalił wcześniej papież Grzegorz XVI.

Papież Pius IX informuje kapitułę metropolitalną lwowską obrządku łacińskiego o przeniesieniu biskupa przemyskiego Franciszka Ksawerego Wierzchleyskiego na stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje kanonikom uległość, szacunek i posłuszeństwo wobec nowego pasterza pod rygorem zatwierdzenia kar nałożonych na opornych.

Papież Pius IX nakazuje wyznaczonym komisarzom apostolskim uroczyste wprowadzenie Karola Mosinga w posiadanie godności prepozyta lwowskiej kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego po odebraniu przepisanej przysięgi wierności. Dokument zobowiązuje do przekazania nominatowi wszelkich przysługujących tej godności praw, jurysdykcji oraz beneficjalnych dochodów pod rygorem kar kościelnych wobec opornych.

Papież Pius IX nadaje swojemu tajnemu szambelanowi i dotychczasowemu dziekanowi kapituły metropolitalnej we Lwowie, ks. Karolowi Mosingowi, wakującą prepozyturę tejże kapituły. Dokument zwalnia beneficjata z wymogu posiadania określonych stopni naukowych, nakazując mu uprzednie złożenie wyznania wiary.

Papież Pius IX mianuje prepozyta lwowskiej kapituły katedralnej Karola Mössinga prałatem domowym Jego Świątobliwości, przyznając mu prawo noszenia fioletowych szat i rokiety oraz wszelkie przynależne temu urzędowi przywileje. Dokument został potwierdzony i przesłany adresatowi przez arcybiskupa lwowskiego Franciszka Ksawerego Wierzchleyskiego.

Pelagia Potocka zwraca się do rektora lwowskiego kolegium jezuitów o wypłacenie Józefowi Kumanowskiemu należności za furaż dla wojsk rosyjskich ze wsi Podciemne i Rakowiec. Wyjaśnia, że upoważniła Kumanowskiego do pobrania opłat od dłużników i uregulowania zobowiązań pod swoją nieobecność.

Dokument zawiera rotę przysięgi wierności i posłuszeństwa papieżowi Piusowi IX oraz Stolicy Apostolskiej, złożoną przez prepozyta lwowskiego kościoła metropolitalnego Karola Mosinga. Zobowiązuje się on w niej m.in. do posłuszeństwa kanonicznego, obrony praw i godności papiestwa oraz nienaruszania dóbr powierzonego mu beneficjum.

Papież Leon XIII informuje kapitułę metropolitalną obrządku łacińskiego we Lwowie o mianowaniu Seweryna Morawskiego nowym arcybiskupem lwowskim. Nakazuje kanonikom okazanie hierarsze należnego posłuszeństwa i szacunku pod rygorem zatwierdzenia kar kanonicznych nałożonych na opornych.

Papież Leon XIII powiadamia o nadaniu Feliksowi Zabłockiemu prepozytury kościoła metropolitalnego we Lwowie. Nakazuje wyznaczonym wykonawcom odebranie przysięgi wierności oraz wprowadzenie nominata w posiadanie urzędu wraz ze wszystkimi prawami i beneficjami.

Papież Leon XIII mianuje ks. Feliksa Zabłockiego, dotychczasowego dziekana, prepozytem kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego we Lwowie, wakującej po śmierci ks. Ludwika Czechowskiego. Dokument nakłada na beneficjata obowiązek złożenia wyznania wiary oraz przysięgi na zachowanie statutów kapituły.

Dokument zawiera tekst roty przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej i papieżowi Leonowi XIII, złożonej przez Józefa Webera w związku z objęciem funkcji biskupa sufragana lwowskiego. Zobowiązuje się on w niej do obrony praw Kościoła rzymskiego, posłuszeństwa papieżowi oraz osobistego odbywania wizyt ad limina Apostolorum.

Papież Pius XI, przychylając się do prośby arcybiskupa Józefa Bilczewskiego, nadaje prałatom i kanonikom Kapituły Metropolitalnej Lwowskiej obrządku łacińskiego prawo do noszenia stroju prałackiego z rubinowymi dystynkcjami, fioletowego manteletu oraz pierścienia poza celebracją mszy świętej.

Zachowane karty pergaminowe z liturgicznego rękopisu muzycznego (antyfonarza) zawierają teksty i nuty chorałowe oficjów brewiarzowych na uroczystości m.in. św. Piotra Męczennika, św. Filipa i Jakuba Apostołów, św. Antonina z Florencji, Znalezienia Krzyża Świętego oraz św. Katarzyny Sieneńskiej.

Niewypełniony pergaminowy blankiet in blanco z adnotacją kancelaryjną oraz przywieszoną pieczęcią metropolity kijowskiego Michała Rahozy. Przygotowany dokument miał posłużyć do późniejszego spisania właściwego aktu.

Tekst stanowi zachowany fragment XV-wiecznego manuskryptu liturgicznego zawierający śpiewy i czytania dotyczące biblijnej historii Jakuba oraz okresu wielkopostnego (wypędzenie kupców ze świątyni). Karta została wtórnie zużyta jako oprawa introligatorska i uzupełniona w XVII wieku o dopiski kancelaryjne.

Dokument stanowi fragment księgi liturgicznej z zapisem czytań oraz śpiewów mszalnych, w tym graduału, komunii i ofiarowania. Zawiera wyimki z psalmów oraz Ewangelii św. Mateusza.

Zachowany fragment karty z łacińskiej księgi liturgicznej zawiera urywki śpiewów mszalnych i wersetów psalmowych z rubrykami. Tekst obejmuje m.in. formuły ofertorium oraz śpiewów przeznaczonych na dni powszednie.

Fragment łacińskiej księgi liturgicznej z zapisem nutowym na pięcioliniach, zawierający śpiewy ku czci św. Jana Chrzciciela oraz część eucharystycznej sekwencji „Lauda Sion Salvatorem”. Rękopis zachował się jako karta makulaturowa użyta wtórnie do oprawy.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła krótkie wyrazy szacunku do Jana Stanisława Jabłonowskiego, odsyłając do wcześniej spisanych wiadomości. Przeprasza jednocześnie za zwięzłość listu spowodowaną zupełnym brakiem czasu.

Ksiądz Teodor Potocki zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o poparcie starań swojego krewnego i domownika, pana Milewskiego, o urząd związany ze sprawami podlaskimi. Powołuje się przy tym na wcześniejsze zabiegi i wstawiennictwo poczynione podczas sejmiku.

Ksiądz Teodor Potocki zapewnia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swym szacunku i gotowości do usług, wspominając o kwestiach korespondencji oraz wpisach do ksiąg poborowych. List wieńczą pozdrowienia oraz formuły grzecznościowe datowane z Warszawy.

Biskup Teodor Potocki usilnie prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję i wsparcie w sprawie biskupstwa chełmińskiego, uskarżając się na brak środków do życia. Ostrzega, że bez pomocy adresata znajdzie się w ostatecznej ruinie.

Ksiądz Teodor Potocki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na trudności w obronie czci swego pochodzenia przed zarzutami w Rzymie oraz na związane z tym ogromne koszty i długi. Wspomina również o weselu organizowanym przez wojewodę bełskiego i braku zaproszenia.

Ksiądz Teodor Potocki donosi wojewodzie ruskiemu o trudnościach publicznych, m.in. o poddaniu się Elbląga i niebezpieczeństwie pod Toruniem. Pilnie wzywa adresata do przybycia i zaradzenia klęskom Rzeczypospolitej oraz sprawom jurysdykcji.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności dla rodu. Donosi również o sporach małżeńskich wojewodziny bełskiej, zapowiadając rychły przyjazd do Lwowa i osobiste zreferowanie spraw.

Teodor Potocki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z niemożności natychmiastowego wyjazdu z powodu nakazu matki dotyczącego wspólnego świętowania wigilii ruskiej i spraw związanych z unią. Obiecuje wyruszyć bezzwłocznie po nabożeństwie i wynagrodzić tę zwłokę całodzienną służbą.

Teodor Potocki donosi o trudnościach z wyjazdem do Warszawy i opóźnieniach w załatwianiu spraw powierzonych mu przez wojewodę ruskiego. Zapowiada nadesłanie szczegółowych informacji kolejną pocztą oraz odradza adresatowi przyjazd.

Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu spory i relacje z panem generałem oraz staraniem starosty żydaczewskiego. Informuje również o postępach w kwestii uzyskania konsensu i dopilnowania formalności związanych z cesją starostwa mościckiego.