Katalog źródeł

Biskup Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu bieżące wiadomości z Warszawy, wspominając o nastrojach na dworze, wypadku pana generała oraz sprawach wojskowych związanych z ewakuacją Kamieńca Podolskiego. Donosi również o oczekiwaniu na decyzje ze stolicy apostolskiej oraz o plotkach towarzyskich i planowanych małżeństwach.

Teodor Potocki usprawiedliwia niemożność spotkania z generałem swoim złym stanem zdrowia, wywołanym niepowodzeniami w interesach, z powodu którego musiał poddać się puszczeniu krwi. Przekazuje także wzmianki o fałszywych doniesieniach i braku pewnych informacji o ostatnich wydarzeniach.

Biskup chełmiński Teodor Potocki gratuluje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego powrotu z podróży i przesyła mu obiecane konie pomorskie do trudów drogi. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do dalszych posług na każde wezwanie adresata.

Biskup Teodor Potocki wyraża radość ze szczęśliwego powrotu wojewody ruskiego do kraju i dobrego stanu jego zdrowia po uciążliwej podróży. Odnosi się także do kwestii planowanego wyjazdu do Warszawy oraz spraw publicznych i sejmowych.

L. Strada Pomilly zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z uniżoną prośbą o wypełnienie obietnicy przekazania szatki. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i pamięci w modlitwach.

Biskup chełmiński Teodor Potocki informuje lwowskiego rajcę Krupińskiego o pomyślnym wstawiennictwie króla u generała Krassaua i nakazuje wypłatę okazicielowi listu kwoty w talarach. Pod tekstem znajduje się pokwitowanie odbioru części sumy sporządzone we Lwowie przez Antoniego Makorzewskiego.

Prymas Teodor Potocki nakłania magistrat lwowski do polubownego zakończenia zatargu z krajczym koronnym i zaniechania procesów o niefortunny incydent. Apeluje o przyjęcie zaoferowanego odszkodowania zamiast domagania się surowych kar kryminalnych dla ludzi szlachcica.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ponawia prośbę do władz Lwowa o nieczynienie przeszkód panu Potockiemu w odbiorze czterech tysięcy złotych ze skarbu koronnego. Zapewnia o swojej życzliwości dla miasta oraz dodaje, że polecił sprawę podskarbiemu koronnemu celem wypłaty należności na najbliższej komisji.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski informuje władze Lwowa o planowanym, rychłym przyjeździe króla i poleca poczynienie wszelkich przygotowań na tę wizytę. Zwraca się także z prośbą o przychylność dla spraw prywatnych załatwianych w jego imieniu przez metrykanta Kuszewicza.

Ksiądz Mikołaj Prażmowski, biskup łucki i kanclerz wielki koronny, wstawia się u władz Lwowa za obywatelem zamojskim Piotrem Symsonem, mającym sprawę w tamtejszym urzędzie. Prosi o przychylne potraktowanie jego wniosków, zapewniając rajców o swojej stałej życzliwości.

Biskup Mikołaj Prażmowski interweniuje u władz Lwowa w obronie wdowy po panu Bandinellim, wzywanej do zapłaty zaległych podatków. Apeluje o skompensowanie jej rzekomych zaległości z miejskim długiem zaciągniętym u jej zmarłego męża lub o odroczenie egzekucji do czasu uregulowania należności ze skarbu publicznego.

Biskup Mikołaj Prażmowski zawiadamia władze Lwowa o wstrzymaniu przez pana Bellego procesu o depozyt ratuszowy przejęty na okup miasta. Apeluje do rajców o podjęcie rzetelnych kroków w celu polubownego zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski odpowiada na pismo władz Lwowa dotyczące postulatów wysuwanych przez wojskowych ze Związku Święconego, wyjaśniając, że rozstrzygnięcie sprawy leży wyłącznie w gestii króla. Uspokaja zarazem rajców, wyrażając przekonanie, że żołnierze nie dopuszczą się aktów przemocy ani działań na szkodę Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski wzywa władze i pospólstwo Lwowa do pilnego uchwalenia podatków na spłatę miejskich długów oraz zaległych wyderkafów wobec duchowieństwa i szpitali. W razie oporu społeczności upoważnia magistrat do samodzielnego nałożenia i ściągnięcia opłat, nakazując jednocześnie zachowanie wewnętrznej zgody w mieście.

Biskup łucki i kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ostro gani władze miejskie Lwowa za brak reakcji na krwawy napad na dzielnicę żydowską. Nakazuje uwięzienie sprawców, umożliwienie pochówku ofiarom i ochronę ocalałych, przestrzegając przed rozlaniem się fali przemocy na chrześcijan.

Referendarz koronny Maciej Pstrokoński wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za tamtejszymi Żydami, prosząc o przedłużenie zawartego z nimi kontraktu. Apeluje do poczucia słuszności oraz przychylności władz miejskich.

Biskup przemyski Maciej Pstrokoński apeluje do burmistrza i rajców lwowskich o doprowadzenie do ugody w sprawie między jezuitami a lwowskimi Żydami. Prosi adresatów o podporządkowanie się woli królewskiej, którą szczegółowo ma im przekazać podsędek lwowski.

Regent Remigian Piasecki przesyła władzom Lwowa pismo skierowane do lwowskich brygidek, zastępując w tej sprawie referendarza koronnego. Zaleca w nim doprowadzenie do ugody zakonnic z miastem z zachowaniem praw miejskich.

Biskup warmiński i podkanclerzy koronny Michał Radziejowski prosi władze Lwowa o życzliwe potraktowanie sklepu kupca Bandinellego po zakończeniu jarmarku i nieobejmowanie go restrykcjami nałożonymi na cudzoziemców. W zamian za przychylność wobec dawnego mieszkańca miasta autor listu deklaruje magistratowi swoją wdzięczność i wsparcie.

Biskup kijowski Bogusław Radoszewski informuje władze Lwowa o swoich zabiegach u króla o obsadzenie zwolnionej cerkwi brackiej przez duchownego unickiego. W tym celu wysyła archimandrytę Kasjana Sakowicza, apelując do rajców o poparcie kandydatury sprzyjającej unii kościelnej.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Referendarz koronny Stanisław Sarnowski potwierdza odbiór siódmej raty pożyczki dla króla i przesyła rajcom lwowskim królewską asekurację na pełną sumę siedmiu tysięcy złotych. Zapewnia zarazem o wdzięczności monarchy oraz o własnej gotowości do wstawiennictwa za miastem.

Stanisław Sarnowski dziękuje władzom Lwowa za gotowość wsparcia skarbu królewskiego pożyczką i informuje o wyznaczeniu pisarza skarbowego do wynegocjowania z dzierżawcami ceł warunków jej zaspokojenia. Podkreśla przy tym warunek, aby bieżące dochody i raty królewskie nie były potrącane z zabezpieczonej kwoty.

Jan Siemieński informuje władze Lwowa o skierowaniu prośby o łaskawość do starosty bełskiego i doradza jak najszybsze zabieganie o poparcie u regimentarza generalnego. Przed wyjazdem do obozu wojskowego zapewnia rajców, że będzie pamiętał o sprawach miasta.

Jan Siemieński dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia na Wielki Post i informuje o działaniach podjętych w celu redukcji obciążeń finansowych miasta za styczeń. Dodaje słowa otuchy w znoszeniu udręk oraz zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa.

Jan Siemieński zwraca się do magistratu miasta Lwowa z prośbą o przyznanie wakującej po księdzu Wiśniowskim kanonii katedralnej księdzu Pelczarskiemu. Autor apeluje o sprawiedliwość i powołuje się na wieloletnie zasługi duchownego w katedrze metropolitalnej oraz prawo patronatu przysługujące władzom miejskim.

Jan Siemieński wzywa magistrat Lwowa do wystawienia pisemnego zobowiązania do rozliczenia legatu wojewody Matczyńskiego, przeznaczonego na oczyszczenie miejskich fos, co pozwoli wstrzymać proces przed Trybunałem Radomskim. Przypomina o dotychczasowych ulgach podatkowych czynionych dla miasta z powodu jego ubóstwa i zaleca uregulowanie zaległości z podatku szelężnego na miejscu, w sądzie grodzkim.

Jan Siemieński informuje Magistrat Lwowa o wstrzymaniu pozwu przed Trybunałem Radomskim w sprawie długu po wojewodzie ruskim w zamian za przedstawienie wiarygodnej asekuracji. Równocześnie zarzuca rajcom miejskim unikanie własnych opłat i bezduszne przerzucanie ciężarów podatkowych na najuboższych mieszkańców.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Biskup nominat Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa za życzliwe przyjęcie wiadomości o jego nominacji na arcybiskupstwo lwowskie. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej wdzięczności i gotowości do spełniania ich życzeń.

Biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz pomyślnej realizacji wszelkich zamierzeń.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski wyjaśnia magistratowi Lwowa opóźnienie w odpowiedzi na pismo dotyczące zaległego długu Rzeczypospolitej wobec miasta. Deklaruje gotowość do pomocy, zaznaczając jednak, że kwestia ta może zostać rozstrzygnięta wyłącznie przez sejm.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski przesyła burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa podziękowania za życzliwość oraz składa życzenia pomyślności i błogosławieństwa Bożego na Nowy Rok 1761.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski odpowiada władzom miasta Lwowa, zarzucając im nieszczerość, brak przychylności i lekceważenie władzy pasterskiej. Mimo to przesyła im noworoczne życzenia mądrości, pamięci o rzeczach ostatecznych oraz Bożego błogosławieństwa.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom Lwowa za niewprowadzanie gorszącej sprawy do akt sądowych i bezpośrednie zwrócenie się do niego. Zapowiada interwencję kanonika Bieńkowskiego oraz upomnienie kanonika Sierakowskiego, prosząc magistrat o polubowne i dyskretne załatwienie sporu.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski gani kanonika Leona za gwałtowne wystąpienie przeciw regentowi Lwowa, na które poskarżył się cały lwowski magistrat. Nakazuje mu pilne i ugodowe załatwienie sporu przy pomocy kanonika Kreyzera, grożąc w przeciwnym razie procesem i utratą łaski.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła rajcom i burmistrzowi pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia pomyślności i zdrowia na Nowy Rok.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa rajcom pasterskie życzenia pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz długich lat zdrowia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski ponawia prośbę do władz miasta Lwowa o nadanie prezentym na wakującą po księdzu Godurowskim kanonię swojemu audytorowi, księdzu Ruskiemu. Zapewnia przy tym o puszczeniu w niepamięć wcześniejszej odmowy i deklaruje wzajemną życzliwość wobec magistratu.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc Zmartwychwstałego Chrystusa o pomyślność i długie zdrowie dla adresatów.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje władze Lwowa o przyjęciu poprawionej prezenty i instytuowaniu rektora szkoły katedralnej Podhajeckiego na kanonię lwowską po zmarłym księdzu Opcydowiczu. Wyraża zadowolenie z wyjaśnienia wcześniejszej pomyłki kancelaryjnej i zapewnia magistrat o swej pasterskiej przychylności.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi oraz rajcom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. Odwzajemnia się życzeniami Bożego błogosławieństwa, czerstwego zdrowia oraz wszelkiej pomyślności osobistej i wspólnej.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski interweniuje u władz Lwowa w obronie burgrabiego swojego pałacu, któremu rajcy mieli grozić krzywdą z pominięciem jurysdykcji arcybiskupiej. Przypomina o przysługujących mu przywilejach i żąda, aby wszelkie skargi na sługę kierowano bezpośrednio do niego.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje magistrat lwowski o przyjęciu koadiutorii kanonii przez księdza Kupińskiego. Dodaje, że w związku z tą pomyślnie rozwiązaną sprawą wysyła już stosowne pismo do Rzymu.

Arcybiskup Sierakowski informuje magistrat lwowski o darowaniu kary chłosty włóczędze Jugowskiemu i odsyła go do Lwowa, nakazując nakłonić go do powrotu do rodziny i rzemiosła. Poleca również przeprowadzić śledztwo w sprawie zarzutów, jakie Jugowski wnosi przeciwko swojej żonie.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski rekomenduje magistratowi miasta Lwowa dotychczasowego prowizora szpitala Świętego Ducha, pana Zientkiewicza. W oparciu o supliki poddanych oraz zasługi przy budowie kościoła w Malechowie hierarcha prosi o pozostawienie go na tym stanowisku na dalszy czas.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski zapewnia władze Lwowa o jawności swych działań w sprawie fundacji zmarłego doktora Lingiera. Deklaruje, że zgodnie z prawem wszelkie kroki podejmie oficjalną drogą edyktalną z wezwaniem zainteresowanych stron.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski upomina magistrat lwowski, aby wstrzymał się z pobieraniem i lokowaniem legatu śp. doktora Lingiera na cele pobożne przed formalnym zatwierdzeniem testamentu przez władzę kościelną. Przestrzega władze miejskie przed wymuszaniem wypłaty sum od wdowy i próbą ulokowania ich na obciążonych majątkach bez wymaganego zabezpieczenia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje prowizora szpitala Świętego Ducha Behma o poleceniu wydanym kanonikowi Aleksandrowiczowi w sprawie wymierzenia sprawiedliwości oskarżanemu kapłanowi. Odsyła adresata do wspomnianego surogata, zapewniając o uzyskaniu należytego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.