Katalog źródeł

Król August II potwierdza prawa i statuty cechu siodlarzy miasta Lwowa, transumując dyplom króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego z 1671 roku. Jednocześnie monarcha rozszerza uprawnienia cechowe, przyznając lwowskim rzemieślnikom wyłączne prawo do obijania kolasek oraz karet.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu spory i relacje z panem generałem oraz staraniem starosty żydaczewskiego. Informuje również o postępach w kwestii uzyskania konsensu i dopilnowania formalności związanych z cesją starostwa mościckiego.

Prymas Teodor Potocki nakłania magistrat lwowski do polubownego zakończenia zatargu z krajczym koronnym i zaniechania procesów o niefortunny incydent. Apeluje o przyjęcie zaoferowanego odszkodowania zamiast domagania się surowych kar kryminalnych dla ludzi szlachcica.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie Lwowa za nadesłane życzenia z okazji minionych Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc pomyślności i błogosławieństwa Bożego dla całego miasta.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za okazaną mu życzliwość i odwzajemnia przyjazne uczucia. Deklaruje także swoje poparcie dla postulatów wysuniętych przez miasto na zbliżający się sejm.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi składa władzom miejskim oraz samemu Lwowowi życzenia pomyślności i szczęśliwego Nowego Roku.

Hetman polny koronny Feliks Kazimierz Potocki zaprasza wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z małżonką na uroczystości weselne swojej krewnej Eufrozyny Humieckiej z chorążycem horodelskim Radeckim. Ślub i wesele zaplanowano na niedzielę zapustną na zamku w Sokalu.

Szczęsny Potocki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o otoczenie opieką i polecenie urzędnikom sądowym we Lwowie swojego dawnego szmuklerza, Żyda Jakuba, który po kradzieży w Krakowie doznaje tam trudności.

Biskup łucki i kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ostro gani władze miejskie Lwowa za brak reakcji na krwawy napad na dzielnicę żydowską. Nakazuje uwięzienie sprawców, umożliwienie pochówku ofiarom i ochronę ocalałych, przestrzegając przed rozlaniem się fali przemocy na chrześcijan.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski nakazuje staroście Janowi Wolffowi sprawiedliwe rozłożenie ciężarów aprowizacji garnizonu lwowskiego na wszystkich mieszkańców bez względu na wyznanie i jurysdykcję. Zwraca uwagę na konieczność wydawania racji według faktycznej liczby żołnierzy oraz pilnowania dyscypliny wojskowej, aby zapobiec uciskowi ubogich.

Referendarz koronny Maciej Pstrokoński wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za tamtejszymi Żydami, prosząc o przedłużenie zawartego z nimi kontraktu. Apeluje do poczucia słuszności oraz przychylności władz miejskich.

Biskup przemyski Maciej Pstrokoński apeluje do burmistrza i rajców lwowskich o doprowadzenie do ugody w sprawie między jezuitami a lwowskimi Żydami. Prosi adresatów o podporządkowanie się woli królewskiej, którą szczegółowo ma im przekazać podsędek lwowski.

J. [T.?] Przezdziecki dziękuje magistratowi lwowskiemu za przekazanie przez miejskich delegatów zaliczki w wysokości 30 czerwonych złotych za reprezentowanie spraw miasta. Wyraża również nadzieję na rychłe uregulowanie pozostałej części obiecanego wynagrodzenia.

Paweł Przeczkowski akceptuje zaoferowaną kwotę na koszty podróży, domagając się jednak dodatkowego zapewnienia furażu dla około trzydziestu koni oraz wypłacenia zaliczki dla oficjalistów. Zapowiada ustalenie terminu przybycia wspólnie z podstarościm i prosi o kierowanie korespondencji na pocztę w Przemyślu.

Hieronim Radziejowski informuje burmistrza i rajców lwowskich o staraniach zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania asygnaty na zwrot pożyczonych przez miasto funduszy. Prosi władze Lwowa o bezzwłoczne wyprawienie do Łomży umocowanego pełnomocnika z odpowiednim pokwitowaniem w celu odebrania należnej sumy.

Karol Radziwiłł informuje magistrat lwowski o niemożności osobistego przybycia na elekcję prezydenta i wskazuje pana Sobelskiego jako kandydata wyznaczonego na ten urząd. Poleca również urzędnikom grodzkim oficjalne ogłoszenie tej nominacji podczas wyborów.

Starosta lwowski Karol Radziwiłł informuje radę miasta Lwowa o uznaniu wyboru prezydenta za nieważny z powodu naruszenia dawnych zwyczajów oraz prerogatyw władzy starościńskiej. Do dalszego nadzorowania sprawy deleguje burgrabiego grodzkiego Falibowskiego.

Wojciech Rakowski odwzajemnia życzenia władzom Lwowa oraz donosi o odprawieniu żydowskich zabiegów w Końskich dzięki przychylnej dla miasta postawie podczaszostwa koronnych. Zapewnia jednocześnie magistrat o swojej nieustannej gotowości do popierania spraw lwowskich.

Wojciech Rakowski zapewnia władze Lwowa, że Kancelaria Koronna nie wyda żadnych pism godzących w sprawiedliwe wyroki podczaszego koronnego. Potwierdza również otrzymanie dokumentów potrzebnych do skutecznego odparcia manifestu wniesionego przez Żydów.

Franciszek Rakowski relacjonuje prezydentowi Lwowa przebieg misji w Połonnem w sprawie realizacji asygnat furażowych wystawionych dla miasta przez pułkownika Szuraka. Z powodu wątpliwości co do autentyczności podpisów dokumenty skierowano do decyzji feldmarszałka Golicyna, na którą autor oczekuje.

Sebastian Fabii Rybczyński donosi władzom Lwowa o skutecznym odparciu żądań udziału w pospolitym ruszeniu w Warszawie dzięki królewskiemu przywilejowi zwalniającemu oraz przesyła pomocny rejestr na obronę praw miasta. Podkreśla przy tym, że ewentualne roszczenia szlachty wobec Lwowa nie podlegają lokalnemu sądownictwu, lecz wyłącznie sądowi wojskowemu.

Sebastian Rybczyński prosi prezydenta i magistrat Lwowa o zaspokojenie roszczeń finansowych pana Hrebenki za jego udział w poselstwie do Warszawy. Informuje, że odwiódł go od wytaczania procesu, i apeluje o ugodowe rozliczenie wydatków, aby zapobiec niepotrzebnym kosztom sądowniczym.

Sebastian Rybczyński informuje władze Lwowa o zablokowaniu zabiegów tamtejszych Żydów o szkodliwy przywilej oraz o wstrzymaniu pieczętowania praw dla nacji ruskiej. Odradza również przedwczesne wysyłanie miejskich deputatów do Warszawy z powodu odległego terminu rozpatrzenia sprawy w rejestrze sądowym.

Sebastian Rybczyński dziękuje magistratowi Lwowa za życzenia powrotu do zdrowia oraz odnosi się do zapowiedzi kanclerza o zwołaniu sądów we Lwowie. Doradza skoordynowanie ich terminu z planowanym przyjazdem króla do Warszawy, aby zapobiec niepotrzebnym wydatkom i pośpiechowi.

Michał Rożycki uskarża się wojewodzie wołyńskiemu na podstarościego mościskiego i jego żonę, zarzucając im odmawianie drewna opałowego, niszczenie budynków oraz prześladowanie jego małżonki. Prosi adresata o pisemną dyscyplinującą interwencję wobec urzędnika.

Marianna Rożycka donosi mężowi o przebytej ciężkiej chorobie, dokuczliwym chłodzie, braku opału oraz odmowie wydania płótna. Opisuje także opłakany, zrujnowany stan rezydencji i prosi małżonka o rychły powrót do domu.

Rosnowski prosi Stanisława Jana Jabłonowskiego o przyspieszenie wydania z kancelarii formalnego przywileju na urząd podwojewodziego przemyskiego, na który został już ogłoszony. Wstawia się również za Żydami przemyskimi, prosząc o ochronę dla nich, oraz poleca wojewodzie sprawę swojego syna Mikołaja.

Wojciech Rosnowski potwierdza odebranie listownego polecenia od wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Zapewnia o posłuszeństwie i zapowiada osobiste stawiennictwo w Monasterzyskach w nadchodzącą niedzielę.

Robert Ross pisze z Przemyśla do Arthura Forbesa we Lwowie, relacjonując kosztowne leczenie chorej nogi ubogiej wdowy oraz kwestię zapłaty dla felczera Rudnego. Wspomina także o zakończeniu służby nieprzydatnego pomocnika Williama Crocke'a oraz o chorobie pana Turnera, wyczekując przybycia adresata.

Katarzyna Rudzka oskarża Głębockiego o podżeganie podstarościego Byczkowskiego do zabójstwa jej syna oraz o chronienie zbrodniarza przed wymiarem sprawiedliwości. Żąda również zatrzymania przebywającego u adresata sługi, który po śmierci syna ukradł jego mienie i uciekł.

Andrzej Stanisław Rudzki składa Janowi Jabłonowskiemu szczegółowy raport z objazdu pasiek, zbiorów zbóż, cen targowych oraz stanu inwentarza i zapasów wina w starostwie mościskim. Do listu dołącza rejestr sołtysów posiadających ule wraz z wykazem podatku oczkowego.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Sardi usprawiedliwia się przed Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w przesyłaniu gazet, wyjaśniając, że nie dotarły one pocztą do Gdańska. Zapowiada także przekazanie listu staroście żydaczowskiemu przy najbliższej sposobności.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Jan Benedykt Cacciolini usprawiedliwia Maciejowi Haiderowi przerwę w korespondencji chorobą oraz licznymi wyjazdami i zapowiada rychłą spłatę 300 złotych długu podczas pobytu we Lwowie. Informuje także o wstrzymaniu wypłaty reszty należności matce zmarłego czeladnika Jana Szmida do czasu zbadania piotrkowskich ksiąg handlowych.

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski wstawia się u magistratu lwowskiego za przybywającym do miasta generałem majorem wojsk cudzoziemskich w sprawie zaciągu i rozliczeń finansowych. Zapewnia o rychłym zwrocie należności i podkreśla wagę tej sprawy dla dobra wojska oraz całej Rzeczypospolitej.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Jan Siemieński dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia na Wielki Post i informuje o działaniach podjętych w celu redukcji obciążeń finansowych miasta za styczeń. Dodaje słowa otuchy w znoszeniu udręk oraz zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński domaga się od magistratu Lwowa zdyscyplinowania lwowskich handlarzy rybami, którzy złamali umowę i zbojkotowali połów w kluczu wyżniańskim. Prosi o nakazanie im realizacji kontraktu oraz odrzucenie ich spornych żądań dotyczących stosowania miary ratuszowej.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński interweniuje u władz Lwowa w sprawie Żyda Lewka, zmuszonego wyrokiem komisji do opuszczenia nabytej kamienicy. Zwraca uwagę, że poprzedni właściciel powinien zwrócić Lewkowi pieniądze wyłożone na zakup nieruchomości.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski wyjaśnia magistratowi Lwowa opóźnienie w odpowiedzi na pismo dotyczące zaległego długu Rzeczypospolitej wobec miasta. Deklaruje gotowość do pomocy, zaznaczając jednak, że kwestia ta może zostać rozstrzygnięta wyłącznie przez sejm.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski interweniuje u władz Lwowa w obronie burgrabiego swojego pałacu, któremu rajcy mieli grozić krzywdą z pominięciem jurysdykcji arcybiskupiej. Przypomina o przysługujących mu przywilejach i żąda, aby wszelkie skargi na sługę kierowano bezpośrednio do niego.

Arcybiskup Sierakowski informuje magistrat lwowski o darowaniu kary chłosty włóczędze Jugowskiemu i odsyła go do Lwowa, nakazując nakłonić go do powrotu do rodziny i rzemiosła. Poleca również przeprowadzić śledztwo w sprawie zarzutów, jakie Jugowski wnosi przeciwko swojej żonie.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski upomina magistrat lwowski, aby wstrzymał się z pobieraniem i lokowaniem legatu śp. doktora Lingiera na cele pobożne przed formalnym zatwierdzeniem testamentu przez władzę kościelną. Przestrzega władze miejskie przed wymuszaniem wypłaty sum od wdowy i próbą ulokowania ich na obciążonych majątkach bez wymaganego zabezpieczenia.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta oraz magistratu Lwowa z prośbą o przyjęcie do miejskiego grona syna zmarłego pana Ryokura, którego rodzinę otacza opieką. Podkreśla zalety kandydata i deklaruje swoją wdzięczność władzom miejskim za pomyślne załatwienie sprawy.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa o zablokowanie planów karmelitów bosych, którzy chcą zająć i zamurować drogę publiczną na Przedmieściu Krakowskim. Podkreśla, że trakt ten zapewnia dogodny dojazd do nowo ufundowanego klasztoru kapucynów, a jego zamknięcie byłoby bezprawne i szkodliwe dla miejskich wałów.

Hilary Signio zdaje sprawę z doręczenia pism kanclerzowi oraz przekazuje jego niezadowolenie z powodu braku odpowiedzi w sprawie kwitówek. Informuje również o stanie toczących się postępowań sądowych w sądzie magdeburskim i zapowiada swój rychły powrót do Lwowa.