Katalog źródeł

Antoni Sikorski ponagla magistrat lwowski o pilne wystawienie i odesłanie świadectwa, o które nieustannie dopomina się pruski minister Benoit. Prosi o przejrzenie wcześniejszego listu wraz z załącznikiem i spełnienie prośby, aby uniknąć dalszych uciążliwych monitów.

Audytor nuncjatury apostolskiej Paolo Luigi Silva zapewnia przedstawiciela magistratu lwowskiego o podjęciu starań w poleconej mu sprawie oraz o czuwaniu, by nie naruszono miejskiej jurysdykcji. Deklaruje także pełną gotowość do dalszej pomocy władzom miasta Lwowa.

Arcybiskup lwowski Jan Skarbek apeluje do prezydenta oraz magistratu Lwowa o powstrzymanie egzekucji i darowanie życia skazanemu na śmierć więźniowi, powołując się na czas wielkanocny oraz chrześcijańskie miłosierdzie. Za uratowanie nawróconego skazańca hierarcha deklaruje władzom miejskim swoją wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Delegaci informują władze Lwowa o swoim przybyciu do Warszawy mimo trudności na rogatkach oraz o zabiegach u dygnitarzy i asesorów koronnych w celu obrony jurysdykcji miejskiej. Donoszą o odbytej naradzie prawnej, oczekiwaniu na rychłe rozpatrzenie sprawy oraz proszą o wiadomości w kwestii misji pana Dreszla.

J. Skrzetuski odpiera zarzuty władz Lwowa dotyczące bezprawnego zagarnięcia miejskiego wału i tłumaczy, że postawił parkan przy swoim dworku jedynie w celu zabezpieczenia zbocza przed osuwaniem. Deklaruje gotowość przestawienia ogrodzenia zgodnie z granicami nabytej posiadłości, gdy tylko magistrat dokona ich oficjalnego wytyczenia.

J. Skrzetuski apeluje do władz Lwowa o jak najszybsze powołanie komisji za pośrednictwem podkanclerzego w celu zbadania wysuniętych przeciwko niemu pretensji. Wyraża pragnienie rychłego oczyszczenia swojego dobrego imienia i powrotu do dawnych przyjaznych relacji z magistratem.

Jan Skrzeszowski interweniuje u prezydenta Lwowa przeciwko najściom sługi miejskiego na dobra starosty sieleckiego oraz prosi o zwolnienie aresztowanego bezprawnie poddanego. Zapewnia równocześnie o gotowości postawienia go przed sądem na każde oficjalne wezwanie władz miasta.

Jan Skrzeszowski informuje prezydenta Lwowa o swojej chorobie uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo. Zwraca się z prośbą o nierozpoczynanie pod jego nieobecność sprawy dotyczącej jurysdykcji starosty sieleckiego.

Adnotacja urzędowa prezydenta Lwowa Józefa Wiesiołowskiego potwierdzająca wpłynięcie i oddanie listu w sprawach miejskich od pana Skrzeszowskiego w dniu 22 czerwca 1757 roku.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Wojewoda ruski Jakub Sobieski dziękuje rajcom lwowskim za czujność i dbałość o bezpieczeństwo stolicy ziem ruskich. W odpowiedzi na ich pismo wysyła do Lwowa oddział piechoty z rozkazem pilnowania domu Borucowego i współdziałania z miejskim magistratem.

Jakub Sobieski wyraża współczucie rajcom lwowskim z powodu zatargów z arcybiskupem i informuje o wysłaniu listu z apelem o polubowne lub sądowe rozwiązanie konfliktu bez użycia przemocy. Donosi także o nakazie wydania pozwów przeciwko Żydom.

Wojewoda Jakub Sobieski doradza rajcom lwowskim odstąpienie od apelacji i zawarcie poufnej ugody finansowej z Żydami w sprawie kradzieży w kościele św. Stanisława. Odnosi się także do bezzasadnych pretensji księdza Łukasza do skonfiskowanej kamienicy oraz prosi o właściwe ulokowanie legatu szpitalnego po zmarłym dziekanie zamojskim.

Jan Sobieski przypomina wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu obietnicę pozostawienia w kompucie trzydziestu koni chorągwi tatarskiej bez uszczuplania chorągwi pancernej. Apeluje o wyróżnienie wiernych sług spośród żołnierzy tłumnie zabiegających o etaty wojskowe po zawarciu pokoju.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Kolegium Ławnicze odpowiada Magistratowi lwowskiemu, że kwestia naprawy dróg i wodociągów należy do ekonomów miejskich, wobec których nie ma władzy dyscyplinarnej, choć nakazało im pilność w działaniu. Jednocześnie ławnicy wnoszą o pomoc w obsadzeniu wakatów urzędniczych, postulując nakłonienie lub przymuszenie doktorów medycyny do wejścia w skład władz miejskich.

Antoni Stamirowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o planowanym wyjeździe hetmana na Ukrainę oraz prosi o wstawiennictwo u królewiczowskich oficjalistów w sprawie kontraktu wojewodziny bełskiej na klucz kulikowski. Od powodzenia tej transakcji zależy bowiem spłata zobowiązań i sprzedaż dóbr Malczyce.

Kazimierz Stankiewicz interweniuje u prezydenta Lwowa w imieniu starosty poturzyńskiego w sporze z nieuczciwym lokatorem Aleksandrem Konarskim, który zbiegł z wynajmowanego sklepu, dopuszczając się rozboju i zniszczeń. Prosi w imieniu starosty o sprawiedliwe potraktowanie sprawy i przychylność dla jego rezydenta Antoniego Ceglarskiego.

Rektor Akademii Krakowskiej ks. K. Stępkowski przesyła prezydentowi Lwowa licencjata praw rekomendowanego na urząd miejskiego syndyka. Wyraża przy tym nadzieję, że kandydat należycie wypełni swoje obowiązki zgodnie z oczekiwaniami władz miasta.

Kapitan Steczkiewicz zwraca się do prezydenta Lwowa o aresztowanie osób składających fałszywe doniesienie dotyczące zgonu dziewczyny na folwarku jego żony. Wyjaśnia, że zmarła ona z przyczyn naturalnych w wyniku dwutygodniowej febry i biegunki, mimo zapewnionej jej opieki.

D. Stoffeln odpowiada na pismo prezydenta i magistratu Lwowa, oświadczając, że poruszona kwestia udręk nie leży w jego kompetencjach. Radzi władzom miasta, aby w poszukiwaniu sprawiedliwości zwróciły się do swoich bezpośrednich zwierzchników.

Stanisław Sumski donosi o pomyślnej zmianie asygnaty chorągwi wołoskiej na Polesie oraz o ugodzie finansowej zawartej z chorągwią pana Wilgi. Informuje również o przeniesieniu żołnierzy ze wsi do Mościsk, aby uchronić poddanych przed nadmiernymi ciężarami i uregulować kwestię poboru furażu oraz hiberny.

Autorka usprawiedliwia swoje długie milczenie chorobami, kłopotami rodzinnymi oraz atakami ze strony nieprzyjaciół, po czym przesyła wujance świąteczne i noworoczne życzenia. Do korespondencji dołącza kopię listu pana Jana, który stanowczo odpiera plotki i zarzuty rzekomo godzące w adresatkę.

J. Tarnawski tłumaczy opóźnienie posłańca swoimi obowiązkami oraz donosi, że wójt gorlicki odmówił wydania odpisu świadectwa dla pana Tarabulskiego, uznając to za zbędne.

Podkanclerzy Jan Tarnowski informuje władze Lwowa o skargach tamtejszych Żydów na doznawane krzywdy i zagrożenie bezpieczeństwa. Wyjaśnia, że wstrzymał wydanie oficjalnych mandatów królewskich, licząc, iż rajcy sami zaniechają ucisku i zapewnią społeczności żydowskiej spokój.

Wojciech Tyrawski zdaje Jánosowi Keményemu szczegółową relację z trzydniowego starcia pod Beresteczkiem, zakończonego rozgromieniem sił kozacko-tatarskich i zdobyciem ich obozu. Informuje również o nastrojach szlachty, dalszym marszu króla ku Kijowowi oraz niepokojących pogłoskach o działaniach elektora brandenburskiego.

Wojciech Tyrawski zdaje Janowi Keményemu szczegółową relację ze zwycięstwa wojsk królewskich nad Kozakami i Tatarami w trzydniowej bitwie pod Beresteczkiem. Informuje również o konieczności dalszego pozostania przy hetmanie Kalinowskim oraz przekazuje obozowe wiadomości o stratach przeciwnika i nastrojach pospolitego ruszenia.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o zawieszeniu sprawy pani Gordon przed lubelskim magistratem oraz tłumaczy się z opóźnień w rozliczeniach finansowych. Wyjaśnia swoje trudności licznymi procesami przed Trybunałem, problemami z dłużnikami i kłopotami z żydowskimi faktorami, zapewniając jednak o chęci pełnego zaspokojenia roszczeń Forbesa.

William Thomson informuje Artura Forbesa o zawieszeniu procesu pani Gordon na cztery tygodnie oraz wyjaśnia rozbieżności w dawnych rachunkach handlowych. Deklaruje podjęcie starań w celu uregulowania płatności za pośrednictwem Aleksandra Baylie i opisuje trudności z odzyskaniem należności od dłużników.

Jan z Drogomirów Trubłajewicz przekazuje magistratowi lwowskiemu wolę podkanclerzego koronnego dotyczącą konieczności przysłania do Warszawy syndyka miejskiego na czas obrad komisji rozpatrującej sprawy miast. Autor tłumaczy, że z powodu natłoku prac w Kancelarii Koronnej nie zdoła sam reprezentować wszystkich interesów Lwowa, choć deklaruje swoją stałą pomoc i zaangażowanie.

Instygator koronny ubolewa przed władzami Lwowa, że z powodu opieszałości zmarłego posłańca miejskiego, doktora Głuszyńskiego, zaprzepaszczono na Trybunale Radomskim szansę na obronę miejskich przywilejów i uwolnienie miasta od bezprawnych ciężarów fiskalnych. Zapewnia zarazem o swojej stałej życzliwości i gotowości do wsparcia Lwowa przy kolejnej nadarzającej się okazji.

Józef Tchórzewski informuje prezydenta Lwowa Eliaszewicza o podpisaniu dekretu granicznego i radzi jak najszybciej odebrać dokument od arbitra Maszdrewskiego w celu wpisania do akt. Sugeruje również podjęcie dogodnych obecnie rokowań z księdzem sufraganem.

Uwięziona w lwowskim ratuszu Jadwiga Tyszczyńska błaga burmistrza i rajców o uwolnienie z aresztu ze względu na zbliżający się poród. Oferując zabezpieczenie majątkowe na poczet długów, ostrzega, że dalsze uwięzienie doprowadzi do śmierci jej oraz nienarodzonego dziecka.

Walenty Urbanowski donosi o powrocie z Torunia do Świecia i deklaruje gotowość do przewiezienia pieniędzy własnymi końmi. Informuje również, że fundusze od pana Bartołdego oczekują na przeliczenie w Gdańsku, gdzie pan Winarski czeka na dalsze dyspozycje.

Wojciech Urbanowski informuje wojewodę ruskiego o sprawach związanych z niedoręczonym listem do miecznika oraz o planowanym przez brata zakupie sukna pod Lesznem. Donosi także o wygasaniu lokalnych niepokojów i ustępowaniu stronników księcia Contiego po objęciu urzędu przez nowego wojewodę kaliskiego.

Michał Urbański donosi władzom Lwowa o pomyślnym załatwieniu powierzonych spraw trybunalskich oraz przestrzega przed udzielaniem pożyczek i towarów wojskowym. Porusza ponadto kwestię funduszy na naprawę dróg podmiejskich i murów, zapowiadając swój wyjazd na zjazd sądowy w Lutowiskach.

Johann Farquhar relacjonuje transakcje handlowe safianem i woskiem oraz organizację transportów do Wrocławia i Gdańska. Informuje również o narastającym konflikcie krakowskiego magistratu i biskupa z luteranami, którym grozi wygnanie z miasta lub wybuch tumultu.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o krakowskich rozliczeniach wekslowych, sprzedaży safianu oraz pomyślnym odbiorze przesyłki towarów lipskich. Wspomina również o interwencjach u boku króla w sprawie uwięzionego pana Nikołajewa oraz przekazuje prośby rezydenta szwedzkiego.

J. Flosierowicz przyjmuje pełnomocnictwo oraz pensję od magistratu lwowskiego, zastrzegając możliwość podwyższenia wynagrodzenia przy większej liczbie spraw. Zapowiada także wpisanie do rejestru magdeburskiego sprawy przeciwko Żydom lwowskim oraz podjęcie starań o wyznaczenie komisarzy lub uzyskanie wyroku zaocznego.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o doręczeniu listu kanclerzowi wielkiemu koronnemu oraz obiecuje dopilnować sprawy sądowej przeciwko Żydom lwowskim na wokandzie.

Autor dziękuje za roczną pensję i obiecuje starać się o kasację mandatów wydanych na korzyść Żydów lwowskich po wznowieniu sądów asesorskich. Zobowiązuje się także do informowania o przebiegu sprawy.

Autor dziękuje prezydentowi Lwowa za upomnienie się o jego zaległą pensję oraz deklaruje nieustanną dbałość o interesy miasta. Zapowiada również podjęcie interwencji w Nuncjaturze Apostolskiej w celu kasacji procesu w sprawie Kubiszewskich i Paszkiewiczów i odesłania jej do jurysdykcji miejskiej.

Józef Flosierowicz informuje władze Lwowa o przekazaniu listu podkanclerzemu koronnemu oraz o odroczeniu rozpatrywania spraw przed sądami asesorskimi. Relacjonuje również trudności z uzyskaniem podpisu audytora nuncjatury pod pozwem w sprawie prowizorów szpitali św. Ducha i św. Stanisława, prosząc o dalsze dyspozycje.

Józef Flosierowicz informuje lwowski magistrat o krokach prawnych u kanclerza wielkiego koronnego w sprawie sfałszowania aktów miejskich przez Łupińskiego. Radzi również przenieść spór z karmelitami przemyskimi o cieślę Jaworzyńskiego z nuncjatury do sądu asesorskiego.

Józef Flosierowicz relacjonuje rozmowę z kanclerzem wielkim koronnym w kwestii uzyskania ordynansu Komisji Wojskowej, nakazującego komendantowi Lwowa przydzielenie żołnierzy do egzekucji podatków łokciowego i brukowego. Do pomyślnego załatwienia sprawy potrzebny jest zapieczętowany memoriał władz miejskich, który kanclerz ma oficjalnie zarekomendować komisji.

Józef Flosierowicz informuje o wykluczeniu pana Solskiego z funkcji opiekuna dzieci zmarłego Wierzbicza na mocy decyzji kanclerza wielkiego koronnego i nakazuje przymusić drugiego wyznaczonego opiekuna, pana Bleychnera, do podjęcia obowiązków. Zaleca także zignorowanie mandatu pani Wojakowskiej oraz skierowanie do kanclerza oficjalnego listu z opisem sprawy, w czym deklaruje pośrednictwo.

Józef Flosierowicz radzi prezydentowi Lwowa Kazimierzowi Czeczewiczowi wystosowanie listu do kanclerza wielkiego koronnego w sprawie nominacji Makarowicza do ławy miejskiej wobec sprzeciwu nacji ormiańskiej. Informuje również o kwestiach finansowych związanych ze swoją pensją oraz o wygaśnięciu spraw sądowych z byłymi starostami w sądzie asesorskim.

J. Flosierowicz wzywa magistrat lwowski do pilnego nadesłania dokumentów i wypisów prawnych dotyczących folwarku na Kulparkowie do procesu z panem Hordyńskim. Przypomina także władzom miejskim o wypłacie zaległej pensji rocznej.

János Fogarasi donosi Jánosowi Keményemu o wymianie zakładników i rozpoczęciu rokowań polsko-tatarskich pod Żwańcem oraz o głodzie panującym w obozie koronnym. Przestrzega także przed powracającymi przez Mołdawię Tatarami i możliwym uprowadzeniem żony hospodara Vasile Lupu.