Katalog źródeł

Król Jan Kazimierz zatwierdza klasztorowi dominikanów we Lwowie prawo do własnego wodociągu, transumując przywilej Zygmunta III z 1628 roku oraz dokument magistratu lwowskiego z 1613 roku. Monarcha podkreśla zasługi zakonników, którzy utrzymali ujęcie wody i zaopatrywali mieszkańców podczas najazdów nieprzyjacielskich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza ogół praw, przywilejów i wolności nadanych miastu Lwowowi przez swoich poprzedników. W szczególności zatwierdza dyplom koronacyjny Jana Kazimierza z 1649 roku oraz przywilej zrównujący Lwów w prawach z Krakowem i Wilnem.

Dokument króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego rozstrzyga spory i zamieszki między chrześcijańskimi mieszkańcami a społecznością żydowską obydwu synagog we Lwowie. Ustanawia m.in. rotę przysięgi oczyszczającej składanej przed wyznaczonymi komisarzami królewskimi w związku z niedawnymi tumultami oraz ucieczką więźniów.

Tomasz Misiewski zawiadamia władze Lwowa o prawach spadkowych swojej żony Anny z Borgoniów do majątku po zmarłej Annie Szumerowej. Wnosi o wstrzymanie wydania sukcesji Wacławowi Słowikowskiemu lub innym osobom do czasu przedstawienia własnych dowodów pochodzenia w linii prostej.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza na prośbę seniorów nacji ormiańskiej przywilej Jana Kazimierza z 1661 roku, który zrównał miasto Lwów oraz jego obywateli obrządków rzymskokatolickiego, ormiańskiego i greckiego w prawach i prerogatywach z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy uzyskują i zachowują uprawnienia szlacheckie, w tym prawo do udziału w elekcjach królewskich, nabywania dóbr ziemskich oraz reprezentacji sejmowej.

Dokument upamiętnia przywrócenie na wieżę lwowskiego ratusza blaszanego wiatrowskazu w postaci lwa, herbu miasta, zrzuconego podczas burzy w okresie wojennych zawieruch. Przedstawia zarys dramatycznych oblężeń i klęsk Lwowa, dziękczynienie za ocalenie oraz szczegółowy spis ówczesnych władz miejskich, cechów i duchowieństwa.

Król Jan III Sobieski zatwierdza przywilej Zygmunta III Wazy z 1612 roku, zawierający potwierdzenie statutu cechu chirurgów lwowskich z 1611 roku. Dokument reguluje kwestie przyjmowania i egzaminowania nowych mistrzów, praw wdów, obowiązków czeladników i uczniów oraz zakazu nieuprawnionej konkurencji ze strony partaczy.

Oboźny generalny Wojska Zaporoskiego Tomasz Nosacz ponawia żądanie wobec władz Lwowa o bezzwłoczne przekazanie wyposażenia artyleryjskiego, w tym postronków, szorów i kulbak. Wyznacza Kropiwnickiego i Futkiewicza do odbioru rynsztunku, zarzucając magistratowi opieszałość.

Tomasz Nosacz, oboźny generalny wojska zaporoskiego, prosi burmistrza i rajców Lwowa o szybkie i sprawiedliwe wyegzekwowanie zapisanego w księgach długu po zmarłym ojcu swego czeladnika Kibickiego. W zamian za okazanie sprawiedliwości deklaruje władzom miejskim swoją wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Oboźny generalny Wojska Zaporoskiego Tomasz Nosacz ponawia prośbę do władz Lwowa o wyegzekwowanie należności od uwięzionego mieszczanina Dziurdziego na rzecz czeladnika Jakuba Kibickiego. Zaznacza, że samo osadzenie dłużnika w areszcie nie wystarcza i konieczna jest całkowita spłata długu.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski eryguje i zatwierdza altarię przy kaplicy rajców (literatów) w archikatedrze lwowskiej, ufundowaną z zapisu testamentowego rajcy Stanisława Majdeszewicza w kwocie 10 000 złotych polskich zabezpieczonych na kamienicy Jelonkowskiej. Dokument określa obowiązki liturgiczne beneficjenta, rozliczenie rocznego czynszu oraz nadaje prawo patronatu Tomaszowi Belli i Michałowi Boimowi, a po nich radzie miejskiej Lwowa.

Konstanty Mrozowicki, administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej, zatwierdza donację wsi Wołosów i Cucyłów dokonaną przez Aleksandra i Kazimierza Kuropatwów na rzecz kapituły metropolitalnej. Na uposażeniu tych dóbr eryguje nowy kanonikat fundacji Kuropatwów herbu Jastrzębiec, określając obowiązki mszalne kanonika oraz prawo patronatu dla rodziny fundatorów.

Władze miejskie Lwowa, duchowieństwo oraz kapituła sporządzają pamiątkowy memoriał upamiętniający klęski wojenne, pożary, zarazy i nawałnice nękające miasto w latach 1672–1708. Dokument poświadcza gruntowną renowację hełmu wieży ratuszowej i figury lwa, przeprowadzoną pod kierunkiem rajcy Tomasza Gordona, zawierając spis ówczesnych urzędników i modlitwę o ocalenie Lwowa.

Starszyzna cechu krawców w Krakowie poświadcza, że Szymon Kubiszowski z Żabna ukończył czteroletnią naukę krawiectwa u krakowskiego mistrza Tomasza Rybalskiego i zadośćuczynił wszystkim obowiązkom cechowym. Wystawcy polecają go innym mistrzom i cechom jako wyuczonego i prawego rzemieślnika.

Ks. Tomasz Ormiński prosi prezydenta senatu lwowskiego Kirkora o poparcie jego kandydatury na wakujący po śmierci kanonika Krupińskiego kanonikat lwowski. Zapewnia o swojej dozgonnej wdzięczności i poleca się także życzliwości pozostałych członków senatu.

Rajcy miasta Lwowa zatwierdzają i wpisują do ksiąg miejskich dziesięć artykułów porządkowych cechu rzeźnickiego, regulujących m.in. zwoływanie sesji suchedniowych, wyzwalanie uczniów, dyscyplinę i zwyczaje czeladzi oraz fundacje mszalne. Dokument rezerwuje dla władz miejskich jurysdykcję apelacyjną oraz wyłączne prawo do dokonywania przyszłych zmian w ustawie cechowej.

Król August III zatwierdza i ponawia ogół praw, immunitetów, przywilejów oraz zwyczajów nadanych społeczności ormiańskiej we Lwowie przez dawnych królów polskich. Dokument zawiera transsumpt łańcuchowy potwierdzeń wystawionych kolejno przez Jana III Sobieskiego, Michała Korybuta Wiśniowieckiego, Jana Kazimierza i Władysława IV.

Ks. Tomasz Perkowicz donosi wojewodzie o rozczarowaniu ks. Mrozowickiego z powodu utraty beneficjum i radzi, jak nakłonić jego rywala do rezygnacji z urzędu. Przekazuje również pomyślne wieści o dobrym zdrowiu wojewodziny, jej energicznym nadzorze nad majątkiem oraz o poprawie stanu zdrowia starościca białocerkiewskiego.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza ogół dawnych praw, swobód i przywilejów nadanych miastu Kamionka Strumiłowa przez swoich poprzedników. Potwierdza również dawne rozgraniczenie miejskich gruntów z sąsiednimi wsiami Horpin i Monasterz na podstawie wpisu z Metryki Koronnej.

Dokument króla Stanisława Augusta Poniatowskiego zatwierdza odłączenie zegarmistrzów lwowskich od cechu ślusarzy oraz nadaje im status odrębnego cechu. Transumowany statut miejski reguluje w siedemnastu artykułach kwestie terminowania uczniów, wędrówki czeladników, wykonywania majstersztyków, opłat brackich oraz zwalczania partaczy.

Kapituła archikatedralna lwowska nadaje małżonkom Janowi i Mariannie Godowskim prawem emfiteutycznym na 40 lat trzy opuszczone po pożarze parcele na jurysdykcji Świętojańszczyzna na Przedmieściu Żółkiewskim we Lwowie z pozwoleniem na budowę kamienicy. Dokument określa wysokość opłaty wstępnej, rocznego czynszu oraz warunki zbycia i obciążeń publicznych, a w 1805 roku został wpisany do lwowskich ksiąg miejskich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Fragment łacińskiej księgi liturgicznej z zapisem nutowym na pięcioliniach, zawierający śpiewy ku czci św. Jana Chrzciciela oraz część eucharystycznej sekwencji „Lauda Sion Salvatorem”. Rękopis zachował się jako karta makulaturowa użyta wtórnie do oprawy.

Tomasz F. Prochnicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za łaskawą pamięć i zapewnia o swoim oddaniu. Deklaruje gotowość do reprezentowania i popierania interesów miasta, gdyby jego sprawy miały ostatecznie trafić przed sąd królewski.

T. F. Prochnicki dziękuje władzom Lwowa za pamięć i przesłane do Warszawy słodycze. Deklaruje przy tym swoją wdzięczność oraz gotowość do wyświadczania przysług magistratowi na miejscu.

Robert Ross wyjaśnia krakowskiemu kupcowi Arthurowi Forbesowi kwestie rozliczeń pieniężnych, obrotu wekslami, handlu sadłem i safianem oraz sprawę konia w Zamościu. Informuje go także o koncentracji wojsk koronnych pod Glinianami, ruchach sił tatarsko-tureckich oraz o swoim planowanym wyjeździe na granicę węgierską.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u magistratu lwowskiego za księdzem Tomaszem Biesiadowskim. Prosi o powierzenie mu wakującej po księdzu Mościckim altarii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, powołując się na jego cnoty i rekomendacje.

Antoni Stamirowski usprawiedliwia swoje opóźnienie w podróży do Lwowa chorobą, złym stanem dróg i koniecznością odwiedzenia owdowiałej krewnej w Zamościu. Zapowiada przybycie na 22 lutego, proponuje spotkanie we dworze kasztelana Koropatnickiego oraz wspomina o zadowoleniu posłów z dotychczasowych rozmów.

Krystyna Ubysz wyraża radość z dobrego zdrowia panien Głogowskich oraz ubolewa nad brakiem wcześniejszych wiadomości i zaufania z ich strony. Deklaruje gotowość do oddania wszelkich usług, przesyła pozdrowienia dla bliskich i zapewnia o swojej siostrzanej życzliwości.

Tomasz Ujejski informuje Macieja Hajdera o kwestiach finansowych i rozliczeniach prowadzonych z syndykiem w sprawie funduszy lwowskich Ormian. Prosi również adresata o wsparcie w dopilnowaniu sprawunku i przesłaniu zakupionych beczek ryb.

Tomasz Ujejski dziękuje Samuelowi Kuszewiczowi i panu Hajderowi za życzliwość oraz doręczenie przesyłki. Relacjonuje chłodne przyjęcie daru ryb nadesłanych przez miasto Lwów dla kanclerza i podkanclerzego, deklarując zarazem stałą gotowość do pomocy.

Tomasz Ulatowski informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o stanie zdrowia jego małżonki, która niepokoi się rozłąką z mężem. Po szczegółowe wiadomości dotyczące sytuacji domowej oraz sejmiku średzkiego odsyła do ustnej relacji skarbnika buskiego.

Jakub Kalepiński informuje rajcę Tomasza Gordona o kradzieży cennych okuć zwierciadeł oraz wypełnienia materaca, jakiej dopuścił się krawiec zarządzający jego lwowską kamienicą. Prosi o wytropienie sprawcy, sprawdzenie rzemieślników skupujących skradzione srebro i włosie oraz o zwolnienie z aresztu żony złodzieja.

Ks. Tomasz informuje wojewodę ruskiego o przybyciu do Zamościa, osłabieniu po zażyciu lekarstwa oraz zarządzeniach obronnych podjętych w majątkach z powodu panujących trwóg. Wspomina również o kłopotach z wojskiem i zapewnia adresata o stałej pamięci modlitewnej.

Ks. Tomasz SJ donosi wojewodzie ruskiemu o problemach ze spławem statków z wyposażeniem oraz o opóźnieniu własnej podróży spowodowanym złą pogodą i okaleczeniem koni. Zapowiada rychły wyjazd z Zamościa do Lwowa zaraz po uroczystościach ku czci św. Stanisława Kostki.

Autor przekazuje wojewodzie ruskiemu suplikę pani podskarbiny w imieniu jej brata referendarza, który skarży się na niszczące stacjonowanie wojska i prosi o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego. Informuje również o przejeździe deputatów trybunalskich przez Zamość oraz o swoim oczekiwaniu na poprawę dróg i uspokojenie nastrojów przed wyruszeniem do Lwowa.

Georg Sterling dziękuje Maciejowi Hajderowi za przysłane ryby, omawia trudności z transportem beczek wina i prosi o wypłacenie 400 złotych panu Tomaszowi. Dopytuje również o kwestię zagrożenia kozackiego oraz zarazy, przytaczając niepokojące doniesienia o zgonach we Lwowie.

Referendarz koronny Stanisław Szczuka wstawia się u władz Lwowa za Tomaszem Gordonem, prosząc o powołanie go do ławy miejskiej z pominięciem wymogu zasiadania w kole czterdziestu mężów. Powołuje się przy tym na zasługi kandydata dla monarchy oraz nakłady finansowe, jakie poniósł na uświetnienie wjazdów dyplomatycznych do Lwowa.

Stanisław Szczuka dziękuje władzom Lwowa za przychylenie się do jego wstawiennictwa i przyjęcie zasłużonego dla króla pana Gordona do grona ławników z pominięciem Kolegium Czterdziestu Mężów. Zapewnia przy tym rajców i wójta, że decyzja ta w żaden sposób nie naruszy praw miejskich ani nie wpłynie negatywnie na przyszłe elekcje.

Aleksander Jan Jabłonowski zawiadamia brata, wojewodę wołyńskiego, o ostatecznym wyruszeniu w podróż do Buska, gdzie planuje dotrzeć w piątek na obiad. Wyraża także wielką niecierpliwość w oczekiwaniu na rychłe spotkanie i rozmowę.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Tomasz Franki i Franciszek Ksawery Solski donoszą o podróży do Lublina oraz o planowanych przyjazdach hetmana koronnego i arcybiskupa. Zalecają władzom Lwowa pilną naprawę dróg i bruków miejskich, aby zapobiec niezadowoleniu dostojników.

Przedstawiciele Lwowa w Warszawie informują o korzystnych dla miasta dekretach komisji w sprawach z Żydami i posesorami oraz o unieważnieniu spornych przywilejów. Zapowiadają konieczność przedłużenia pobytu z powodu procesu i rozliczeń z panem Nuszczyńskim.