Katalog źródeł

Stanisław Poniatowski ponawia prośbę do władz Lwowa o bezproblemowe wymienianie czerwonych złotych żołnierzom stacjonującego w mieście garnizonu. Zwraca uwagę, że mimo wcześniejszych deklaracji magistratu wojskowi wciąż napotykają trudności przy transakcjach.

Stanisław Poniatowski domaga się od władz Lwowa ostatecznej decyzji w kwestii wymiany czerwonych złotych dla żołnierzy po należytym kursie. Ostrzega, że w wypadku odmowy podejmie decyzję o wycofaniu garnizonu z miasta.

Stanisław Poniatowski nakazuje komendantowi garnizonu interwencję u rektora jezuitów i magistratu w związku z napaściami studentów na lwowskich Żydów. Poleca postawić cechy w stan gotowości i w razie eskalacji zamieszek strzelać ostrą amunicją.

Wojciech Portens ponagla pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego w sprawie uregulowania należności za pięć beczek wina wysłanych przed rokiem. Przypomina, że ryzyko transportu spoczywało na odbiorcy, deklarując jednocześnie gotowość do partycypowania w kosztach dochodzenia odszkodowania za powstałą szkodę.

Papież Pius VII powiadamia kapitułę metropolitalną we Lwowie o mianowaniu Andrzeja Alojzego Ankwicza arcybiskupem lwowskim po śmierci Kajetana Kickiego. Nakazuje kapitule okazanie nowemu pasterzowi należnego posłuszeństwa i podporządkowanie się jego zarządzeniom.

Michał Postępski usprawiedliwia swoją nieobecność na posiedzeniu władz miejskich pilnym zadaniem zleconym przez kasztelana lwowskiego i prosi o przychylność magistratu. Zapewnia o swoich dotychczasowych zasługach oraz wspomina o poniesionych w związku z nimi wydatkach.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

Papież Pius IX informuje kapitułę metropolitalną lwowską obrządku łacińskiego o powołaniu Łukasza Baranieckiego na urząd arcybiskupa lwowskiego. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi należnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych.

Anna Potocka zwraca się do rajców lwowskich z prośbą o łagodniejsze potraktowanie uwięzionych małżonków Białkowskich oraz o zwolnienie ich za poręczeniem. Informuje przy tym o zrzeczeniu się własnych roszczeń wobec uwięzionych, wskazując, że właściwy sprawca poniósł już karę.

Anna Potocka zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Jabłonowskiego, że nie ma za złe szyfrowi zabrania jego rzeczy na swoje statki. Dodaje, że chcąc wyświadczyć mu przysługę, nakazała przetransportować ten ładunek własnymi końmi bezpośrednio do Lwowa.

Papież Pius IX informuje kapitułę metropolitalną lwowską obrządku łacińskiego o przeniesieniu biskupa przemyskiego Franciszka Ksawerego Wierzchleyskiego na stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje kanonikom uległość, szacunek i posłuszeństwo wobec nowego pasterza pod rygorem zatwierdzenia kar nałożonych na opornych.

Kseni Eleonora Potocka prosi prezydenta Lwowa Karola Szmelinga o ochronę Stefana Laskowskiego przed sądowymi pretensjami stolnika liwskiego Rosnowskiego dotyczącymi nabytej od klasztoru kamienicy. Podkreśla, że Laskowski nabył nieruchomość w pełni legalnie i spłacił wszelkie należności, w związku z czym nie powinien podlegać żadnym wyrokom.

Papież Pius IX nakazuje wyznaczonym komisarzom apostolskim uroczyste wprowadzenie Karola Mosinga w posiadanie godności prepozyta lwowskiej kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego po odebraniu przepisanej przysięgi wierności. Dokument zobowiązuje do przekazania nominatowi wszelkich przysługujących tej godności praw, jurysdykcji oraz beneficjalnych dochodów pod rygorem kar kościelnych wobec opornych.

Teofila Potocka donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o swoim nieszczęściu wywołanym chorobą męża oraz osamotnieniu w majątku. Błaga adresata o wyperswadowanie we Lwowie wysłania do Halicza osoby mogącej udzielić im ratunku, zapewniając dla niej bezpieczną eskortę.

Teresa Potocka zapewnia wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swojej pamięci oraz dawnej życzliwości, przekazując jednocześnie prośbę męża. Przesyła także ukłony dla adresata oraz jego małżonki.

Konstancja Potocka informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że z powodu nieobecności adresata we Lwowie przekazała swoją sprawę za pośrednictwem syna. Zwraca się z uniżoną prośbą o przychylność oraz przesyła pozdrowienia dla wojewodziny i rodziny.

Konstancja Potocka zapowiada przyjazd męża, który ma osobiście zrelacjonować trudną sytuację, oraz ubolewa nad spadłymi na rodzinę nieszczęściami. Zachęca do zachowania wzajemnej jedności w rodzie w obliczu Bożego dopustu i przesyła pozdrowienia dla wojewodziny.

Pelagia Potocka zwraca się do rektora lwowskiego kolegium jezuitów o wypłacenie Józefowi Kumanowskiemu należności za furaż dla wojsk rosyjskich ze wsi Podciemne i Rakowiec. Wyjaśnia, że upoważniła Kumanowskiego do pobrania opłat od dłużników i uregulowania zobowiązań pod swoją nieobecność.

R. C. Potocka prosi magistrat lwowski o udzielenie pisarzowi miejskiemu Ziętkiewiczowi zgody na krótkotrwały wyjazd ze Lwowa w okresie wielkanocnym w celu załatwienia jej pilnych spraw. Wyjaśnia, że urzędnik ze względu na pełnione obowiązki odmówił opuszczenia miasta bez oficjalnego pozwolenia władz.

Papież Leon XIII informuje kapitułę metropolitalną obrządku łacińskiego we Lwowie o mianowaniu Seweryna Morawskiego nowym arcybiskupem lwowskim. Nakazuje kanonikom okazanie hierarsze należnego posłuszeństwa i szacunku pod rygorem zatwierdzenia kar kanonicznych nałożonych na opornych.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o wpisanie do akt miejskich oraz zwyczajowe ogłoszenie listu moratoryjnego wystawionego przez Kancelarię Mniejszą Koronną dla podupadłego lwowskiego postrzygacza. W zamian za dopełnienie tej urzędowej powinności oboźny koronny deklaruje magistratowi swoją dalszą przychylność i protekcję.

Andrzej Potocki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie uwięzionego czeladnika szlacheckiego, który zranił kogoś w obronie swojego pana. Autor wyraża zdziwienie jurysdykcją miejską nad szlachcicem i prosi o jego uwolnienie z aresztu pod warunkiem pojednania się ze stroną poszkodowaną.

Papież Leon XIII powiadamia o nadaniu Feliksowi Zabłockiemu prepozytury kościoła metropolitalnego we Lwowie. Nakazuje wyznaczonym wykonawcom odebranie przysięgi wierności oraz wprowadzenie nominata w posiadanie urzędu wraz ze wszystkimi prawami i beneficjami.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o pomoc w odzyskaniu znacznej sumy pieniędzy, którą skradziono w nowej lwowskiej gospodzie stanisławowskiemu kupcowi Lefterowi. W zamian za sprawiedliwe i rzetelne zbadanie sprawy deklaruje magistratowi swoją wzajemną życzliwość i gotowość do pomocy.

Antoni Potocki prosi pułkownika Korytowskiego o zaniechanie rozmieszczania wojsk koronnych na jurydyce starościńskiej we Lwowie. Powołuje się przy tym na decyzję hetmana przekazaną za pośrednictwem starosty Branickiego.

Ignacy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o rychłe i sprawiedliwe rozstrzygnięcie sporu z podsędkiem lwowskim Łosiem dotyczącego nabytej kamienicy Osmolskiej. W zamian za pomyślny proces deklaruje magistratowi swoją wdzięczność i gotowość do pomocy.

Ignacy Potocki domaga się od prezydenta Lwowa Franciszka Longchamps de Bérier rekompensaty finansowej za przymusowy kwaterunek generała i oficerów rosyjskich w swojej kamienicy. Podkreśla, że z powodu zajęcia budynku poniósł straty, nie mogąc wynająć go w czasie kontraktów, a jego żona musiała szukać innego lokum.

Aleksander Jan Potocki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u króla przeciwko odebraniu chorągwi swojemu bratu. Przypomina o znacznych nakładach finansowych i poświęceniu brata od czasów wyprawy wiedeńskiej, apelując o obronę jego szlacheckiego honoru.

Starosta lwowski Joachim Potocki odpowiada władzom Lwowa na zażalenia dotyczące postępowania jego oficjalistów, wyrażając zdziwienie, że sprawy tej nie poruszono podczas jego niedawnej bytności w mieście. Zapewnia przy tym o poszanowaniu praw miejskich i zapowiada osobiste rozpatrzenie skarg oraz zniesienie ewentualnych nadużyć po swoim powrocie.

Starosta lwowski Potocki zawiadamia władze Lwowa, że uprzedził ich prośbę i polecił burgrabiemu wyznaczenie odpowiedniego kandydata na urząd prezydenta miasta. Dziękuje rajcom za późniejsze zapytanie go o zdanie i deklaruje swoją przychylność.

Starosta lwowski Potocki upomina magistrat Lwowa w związku ze skargą kahału dotyczącą prób usunięcia Żydów z ulicy Ruskiej wbrew dekretowi królewskiemu. Wzywa władze miejskie do nienaruszania obowiązujących praw i powstrzymania się od sporów do czasu wydania ostatecznego orzeczenia komisarskiego.

Starosta lwowski Joachim Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za poszanowanie praw i prerogatyw starosty przy obsadzie urzędu prezydenta. Zapowiada polecenie burgrabiemu, aby w jego imieniu mianował na to stanowisko z grona rajców osobę zdatną, zasłużoną i powszechnie akceptowaną.

Generał Potocki gratuluje władzom Lwowa zażegnania sporów i przywrócenia pomyślności w zarządzaniu miastem. Informuje również, że lwowski urząd burgrabiowski ogłosi w jego imieniu nominację na urząd proconsula królewskiego spośród przedstawionych kandydatów.

Starosta lwowski Joachim Potocki odpowiada na pismo władz Lwowa w sprawie zbliżającego się wyboru prokonsula. Informuje o wydaniu burgrabiemu polecenia mianowania w jego imieniu godnego kandydata spośród członków miejskiego grona.

Starosta lwowski Potocki przekazuje pod jurysdykcję władz Lwowa oskarżoną o występek dworską służącą z prośbą o osadzenie jej w więzieniu i niezwłoczne ukaranie. Do przyspieszenia procedury i dostarczenia potrzebnych materiałów dowodowych wyznacza swoich pełnomocników.

Józef Potocki zaprasza wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego na święta do Stanisławowa, aby omówić sprawy publiczne oraz planowaną akcję przeciwko Kozakom. Donosi również o oczekiwaniu na raport wywiadowczy w sprawie ruchów ordy budziackiej i wyraża obawy przed uciążliwymi kontrybucjami wojskowymi.

Józef Potocki przesyła władzom Lwowa suplikę zasłużonego dla wojska i jego domu pana Kłodawskiego. Hetman prosi o sprawiedliwe i należyte zadośćuczynienie za doznane przez niego krzywdy.

Hetman Józef Potocki apeluje do władz Lwowa o niewyrządzanie krzywd i roztoczenie opieki nad pozostającym pod jego protekcją mieszczaninem Muchnickim. W zamian za okazanie mu sprawiedliwości i przychylności obiecuje miastu nieustanne wsparcie w sprawach publicznych oraz prywatnych.

Hetman Józef Potocki nakazuje władzom Lwowa jak najszybsze rozmienienie trzystu czerwonych złotych na drobną monetę potrzebną do wypłaty żołdu żołnierzom. Zapewnia przy tym magistrat, że pieniądze te szybko powrócą do miasta za pośrednictwem lwowskich kupców handlujących w obozie.

Józef Potocki prosi władze Lwowa o przychylność wobec ormiańskiego kupca Grzegorza Fadylewicza, który z powodu załatwiania jego spraw spóźni się ze złożeniem przysięgi przed elekcją sędziów ormiańskich. Hetman apeluje, by nie czyniono mu z tego powodu przeszkód i pozwolono złożyć przysięgę po wyborach.

Hetman Józef Potocki interweniuje u władz Lwowa w sprawie teściowej porucznika Barty, która została bezprawnie odsunięta od prowadzenia szynku i nadmiernie obciążona podatkami. Prosi rajców o sprawiedliwe traktowanie kobiety i zaniechanie krzywdzenia lwowskich mieszkańców.

Hetman Józef Potocki wyraża ubolewanie z powodu niedawnych zajść we Lwowie i zapowiada wyciągnięcie konsekwencji wobec zastępcy komendanta garnizonu, jeśli ten zaniedbał porządek. Zapowiada powrót stałego komendanta pułkownika Kamińskiego i prosi władze miejskie o wyrozumiałość oraz zachowanie spokoju przed zbliżającymi się sądami królewskimi.

Hetman Józef Potocki odsyła magistrat lwowski na drogę sądu grodzkiego w sporach cywilnych z rezydentem Włodkiem, a w sprawie zarzutów wobec kapitana Zabrodowskiego przekazuje pisemne wyjaśnienia oficera. Zapowiada przy tym, że jeśli miasto zażąda sądu wojennego i nie zdoła udowodnić kapitanowi winy, sami oskarżyciele poniosą surową karę za bezpodstawne naruszenie oficerskiego honoru.

Józef Potocki przesyła ordynans zakazujący stacjonowania wojska na gruntach szpitala św. Stanisława, przychylając się do prośby dziekanatu. Przy okazji przekazuje bolesną wiadomość o zgonie swojego stryja, prymasa Teodora Potockiego.

Hetman Józef Potocki odnosi się do ostatnich incydentów w garnizonie lwowskim, odkładając sądowe śledztwo na spokojniejszy czas. Uspokaja również władze miasta, że obawy o gromadzenie się obcych sił pod Horodenką i Buczaczem okazały się bezpodstawne.

Hetman wielki koronny Józef Potocki zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości, wyjaśniając zarazem, że z powodu nieobecności króla w kraju nie jest możliwe wydanie reskryptów w sprawach spornych miasta. Deklaruje podjęcie energicznych starań w interesie magistratu natychmiast po szczęśliwym powrocie monarchy do Rzeczypospolitej.

Hetman wielki koronny Józef Potocki interweniuje u władz Lwowa w sprawie swojego lekarza, doktora Moruńskiego, domagając się sprawiedliwego podziału spadku po zmarłym Wiszniowskim. Apeluje o szybkie zakończenie sporu zgodnie z wydanymi już w tej materii reskryptami królewskimi.

Józef Potocki nakazuje rotmistrzowi Pruszyńskiemu wstrzymanie egzekucji wojskowej wobec Lwowa w zamian za pisemne poręczenie dostarczenia partii sukna w wyznaczonych terminach. Poleca jednocześnie wyegzekwować należną część kontrybucji od opornych Żydów i pozostać w mieście do chwili odebrania całości dostawy.

Kasztelan lwowski Józef Potocki prosi radnych miasta o jak najszybsze rozstrzygnięcie przeciągającej się sprawy sądowej pana Bartscha z panem Nuszczyńskim. Zwraca uwagę na uniki pozwanego oraz na koszty ponoszone przez oczekującego na wyrok powoda.

Józef Potocki interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie podróży księcia orientalnego zmierzającego do hetmana polnego koronnego w Podhorcach. Prosi władze miejskie o przydzielenie mu koni do Glinian oraz zapewnienie odpowiedniej kwatery we Lwowie.