Katalog źródeł

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, zawiadamia rajców lwowskich o swoim zbliżającym się ślubie z córką podkomorzego lwowskiego, wyznaczonym na 13 stycznia 1704 roku. Zaprasza ich do wzięcia udziału w uroczystości, obiecując swą życzliwość i wdzięczność.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ponawia prośbę do władz Lwowa o nieczynienie przeszkód panu Potockiemu w odbiorze czterech tysięcy złotych ze skarbu koronnego. Zapewnia o swojej życzliwości dla miasta oraz dodaje, że polecił sprawę podskarbiemu koronnemu celem wypłaty należności na najbliższej komisji.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski informuje władze Lwowa o planowanym, rychłym przyjeździe króla i poleca poczynienie wszelkich przygotowań na tę wizytę. Zwraca się także z prośbą o przychylność dla spraw prywatnych załatwianych w jego imieniu przez metrykanta Kuszewicza.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski odpowiada na pismo władz Lwowa dotyczące postulatów wysuwanych przez wojskowych ze Związku Święconego, wyjaśniając, że rozstrzygnięcie sprawy leży wyłącznie w gestii króla. Uspokaja zarazem rajców, wyrażając przekonanie, że żołnierze nie dopuszczą się aktów przemocy ani działań na szkodę Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski wzywa władze i pospólstwo Lwowa do pilnego uchwalenia podatków na spłatę miejskich długów oraz zaległych wyderkafów wobec duchowieństwa i szpitali. W razie oporu społeczności upoważnia magistrat do samodzielnego nałożenia i ściągnięcia opłat, nakazując jednocześnie zachowanie wewnętrznej zgody w mieście.

Biskup łucki i kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ostro gani władze miejskie Lwowa za brak reakcji na krwawy napad na dzielnicę żydowską. Nakazuje uwięzienie sprawców, umożliwienie pochówku ofiarom i ochronę ocalałych, przestrzegając przed rozlaniem się fali przemocy na chrześcijan.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski nakazuje staroście Janowi Wolffowi sprawiedliwe rozłożenie ciężarów aprowizacji garnizonu lwowskiego na wszystkich mieszkańców bez względu na wyznanie i jurysdykcję. Zwraca uwagę na konieczność wydawania racji według faktycznej liczby żołnierzy oraz pilnowania dyscypliny wojskowej, aby zapobiec uciskowi ubogich.

Wojewoda malborski Jan Jerzy Przebendowski dziękuje komisarzom lwowskim za wcześniejsze ulgi i prosi o ponowne zwolnienie z hyberny zniszczonego przez pożar miasteczka Kiszpork oraz dwóch zalanych wsi.

Jan Jerzy Przebendowski zapewnia wojewodę ruskiego o regularnym odpowiadaniu na listy oraz informuje o przekazaniu pieniędzy kasztelanowi krakowskiemu i planowanym zaspokojeniu gdańskich weksli. Porusza również kwestie trudności związanych ze stacjonowaniem wojsk i nadmiernym poborem hiberny w Prusach.

Podskarbi koronny Jan Jerzy Przebendowski zapowiada przybycie do Lwowa kontrregestratora skarbowego Lewingstona w celu uzgodnienia spraw dotyczących dochodów publicznych. Prosi magistrat o szybkie udzielenie audiencji wysłannikowi oraz podjęcie pomyślnej i stanowczej decyzji.

Władysław Przyjemski tłumaczy wojewodzie wołyńskiemu, że z powodu burzliwego i trudnego przebiegu sejmiku w Środzie nie zdołał poruszyć jego sprawy. Deklaruje swą niezmienną życzliwość i doradza wystosowanie listu do całej nadchodzącej komisji, by tam pomyślnie załatwić ten interes.

Hieronim Radziejowski wyraża ubolewanie z powodu naruszenia jego honoru przez władze Lwowa i zapowiada przybycie do Lublina w celu uregulowania spraw finansowych. Zwraca się do rajców o niezwłoczne wysłanie pełnomocników z odpowiednimi umocowaniami do przeprowadzenia mediacji.

Biskup kijowski Bogusław Radoszewski informuje władze Lwowa o swoich zabiegach u króla o obsadzenie zwolnionej cerkwi brackiej przez duchownego unickiego. W tym celu wysyła archimandrytę Kasjana Sakowicza, apelując do rajców o poparcie kandydatury sprzyjającej unii kościelnej.

Wojciech Rakowski dziękuje władzom Lwowa za pamięć oraz deklaruje gotowość do pomocy w ich sprawach. Informuje ponadto, że stanowisko kanclerza dotyczące kontynuacji komisji magistrat pozna z osobnego listu, wyrażając zarazem nadzieję na rychłe i pomyślne załatwienie wszelkich sporów na wzór porozumienia gdańskiego.

Wojciech Rakowski odwzajemnia życzenia władzom Lwowa oraz donosi o odprawieniu żydowskich zabiegów w Końskich dzięki przychylnej dla miasta postawie podczaszostwa koronnych. Zapewnia jednocześnie magistrat o swojej nieustannej gotowości do popierania spraw lwowskich.

Wojciech Rakowski zapewnia władze Lwowa, że Kancelaria Koronna nie wyda żadnych pism godzących w sprawiedliwe wyroki podczaszego koronnego. Potwierdza również otrzymanie dokumentów potrzebnych do skutecznego odparcia manifestu wniesionego przez Żydów.

Książę György Rákóczi II omawia bieżące relacje polityczne i wojskowe z hospodarem Mołdawii, zagrożenie tatarskie oraz kwestie poselstw i spraw dworskich. Porusza także temat zarazy panującej w Mołdawii oraz ruchów zbrojnych w regionie.

Sebastian Rybczyński prosi prezydenta i magistrat Lwowa o zaspokojenie roszczeń finansowych pana Hrebenki za jego udział w poselstwie do Warszawy. Informuje, że odwiódł go od wytaczania procesu, i apeluje o ugodowe rozliczenie wydatków, aby zapobiec niepotrzebnym kosztom sądowniczym.

John Ritchie donosi Arthurowi Forbesowi o rozmowie z panem Gordonem, który oświadczył, że ureguluje należność dopiero na jarmarku w Sokalu. Nadawca przekazuje pozdrowienia i zapowiada rychłą podróż do Wielkopolski.

Jan Różycki wstawia się u lwowskiego rajcy Macieja Heydego za osieroconymi braćmi Chrzanowiczami, prosząc o pomyślne załatwienie ich sprawy. Zapewnia przy tym adresata o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczenia mu przysługi.

Michał Rożycki uskarża się wojewodzie wołyńskiemu na podstarościego mościskiego i jego żonę, zarzucając im odmawianie drewna opałowego, niszczenie budynków oraz prześladowanie jego małżonki. Prosi adresata o pisemną dyscyplinującą interwencję wobec urzędnika.

Florian Rozwadowski informuje magistrat Lwowa o nakłonieniu doktora Kopińskiego do wstrzymania oficjalnych zawiadomień w sprawie komisji dotyczącej Malechowa. Radzi władzom miasta załatwienie sporu drogą prywatnego porozumienia, aby uniknąć strat dla miasta i w godny sposób odsunąć pierwszego komisarza.

Rosnowski prosi Stanisława Jana Jabłonowskiego o przyspieszenie wydania z kancelarii formalnego przywileju na urząd podwojewodziego przemyskiego, na który został już ogłoszony. Wstawia się również za Żydami przemyskimi, prosząc o ochronę dla nich, oraz poleca wojewodzie sprawę swojego syna Mikołaja.

Wojciech Rosnowski składa wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu deklarację gotowości do posługi przed sejmikiem w Sądowej Wiszni. Informuje ponadto o pretensjach chorążego sanockiego, który ubolewa z powodu utraty przychylności adresata.

Wojciech Rosnowski potwierdza odebranie listownego polecenia od wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Zapewnia o posłuszeństwie i zapowiada osobiste stawiennictwo w Monasterzyskach w nadchodzącą niedzielę.

W. Rosnowski zdaje relację ze sprzedaży miodu panu Majeranowskiemu oraz trudności napotkanych przy napełnianiu i uzupełnianiu beczek. Zapowiada, że po odebraniu należności i sfinalizowaniu transakcji niezwłocznie stawi się na usługi wojewody.

Robert Ross prosi Arthura Forbesa o wstawiennictwo i powstrzymanie wrogich działań oraz gróźb ze strony Birrella, którego podburzają nieprzychylne mu osoby. Deklaruje wolę spłaty wszelkich zobowiązań, gdy tylko miną jego obecne kłopoty finansowe uniemożliwiające natychmiastowe uregulowanie długu.

Andrzej Stanisław Rudzki informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu gospody i kwater w Sądowej Wiszni przed sejmikiem oraz o możliwości wynajęcia dworku kasztelana Fredry. Donosi również o wysyłce wina do Podkamienia oraz o problemach ze sprowadzeniem ryb.

Andrzej Stanisław Rudzki składa Janowi Jabłonowskiemu szczegółowy raport z objazdu pasiek, zbiorów zbóż, cen targowych oraz stanu inwentarza i zapasów wina w starostwie mościskim. Do listu dołącza rejestr sołtysów posiadających ule wraz z wykazem podatku oczkowego.

Jan Sapieha zapewnia władze Lwowa o swoim zaangażowaniu w ukończenie miejskich fortyfikacji oraz informuje o liście do króla w sprawie przysłania inżyniera i wypłaty funduszy przez podskarbiego. Zwraca się do rajców z prośbą o jak najszybsze przekazanie monarsze załączonego pisma.

Hetman wielki litewski Kazimierz Jan Sapieha dziękuje wojewodzie ruskiemu za dotychczasową przychylność i alarmuje o tragicznej sytuacji oraz spustoszeniu Litwy przez wewnętrzną niezgodę. Apeluje o dalszą pomoc i ratunek w obliczu zbliżającego się sejmu warszawskiego oraz przesyła ukłony wojewodzinie ruskiej.

Michał Sapieha wyraża radość z pomyślnego powrotu do zdrowia wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego i jego małżonki, przesyłając powinszowania oraz ukłony dla kasztelana/wojewody krakowskiego. Wspomina również o własnych uciążliwościach finansowych i nadszarpniętym zdrowiu.

Michał Sapieha pisze z Warszawy do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc o wywarcie wpływu na kasztelana krakowskiego. Zwraca przy tym uwagę na dramatyczne położenie Rzeczypospolitej, która znalazła się na skraju upadku.

Maria Krystyna Sapieżyna wyraża radość ze szczęśliwego porodu siostry i dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za życzliwość oraz współczucie wobec prześladowań dotykających dom Sapiehów. Zwraca się także z prośbą o przekazanie przesyłki nadesłanej dla niej przez królową.

Sardi informuje wojewodę ruskiego o wiadomości przekazanej królowi, według której Ludwik XIV zrezygnował z ingerowania w sprawy polskie i odwołał księcia Contiego. Autor wyraża nadzieję, że zapowiedź ta pozwoli utrwalić pokój w Rzeczypospolitej.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przekazaniu korespondencji oraz o papieskiej audiencji starosty, która przypieczętowała uznanie króla w Rzymie. Wspomina także o staraniach o fundusze dla posła oraz o wyjeździe królowej do Góry i Kozienic.

Sardi usprawiedliwia się przed Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w przesyłaniu gazet, wyjaśniając, że nie dotarły one pocztą do Gdańska. Zapowiada także przekazanie listu staroście żydaczowskiemu przy najbliższej sposobności.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o osobistym wręczeniu jego listu Flemmingowi oraz o wysyłce korespondencji do Rzymu. Donosi również o braku porozumienia w Łowiczu, gdzie stronnicy nadużywają łaskawości króla.

Sardi donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o przesłaniu gazet oraz o przyjęciu angielskiej mediacji pokojowej przez cesarza, cara i Wenecję, wobec której Polska wciąż nie zajęła stanowiska. Zapowiada również rychły przyjazd posła brytyjskiego George'a Stepneya i zauważa brak ustaleń co do miejsca i terminu kongresu.

Relacja ze Szczecina informująca o wyjeździe opata de Châteauneuf do Paryża oraz o spodziewanym wygnaniu opata de Polignac z rozkazu króla Francji. Ludwik XIV całkowicie porzucił sprawy polskie, natomiast spór z Gdańskiem o odszkodowanie dla Polignaca ma rozstrzygnąć król Danii.

Karta adresowa listu Sardiego skierowanego do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego we Lwowie.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Referendarz koronny Stanisław Sarnowski potwierdza odbiór siódmej raty pożyczki dla króla i przesyła rajcom lwowskim królewską asekurację na pełną sumę siedmiu tysięcy złotych. Zapewnia zarazem o wdzięczności monarchy oraz o własnej gotowości do wstawiennictwa za miastem.

Stanisław Sarnowski dziękuje władzom Lwowa za gotowość wsparcia skarbu królewskiego pożyczką i informuje o wyznaczeniu pisarza skarbowego do wynegocjowania z dzierżawcami ceł warunków jej zaspokojenia. Podkreśla przy tym warunek, aby bieżące dochody i raty królewskie nie były potrącane z zabezpieczonej kwoty.

Jan Benedykt Cacciolini opłakuje niespodziewaną śmierć pani Wolfowiczowej oraz dziękuje Maciejowi Haiderowi za opiekę nad chorym czeladnikiem we Lwowie. Donosi także o swoim bezpiecznym powrocie do Krakowa, weselu pana Petki, sprawach pana Klemensa oraz przesyła pozdrowienia od rodziny.

Jan Benedykt Cacciolini usprawiedliwia Maciejowi Haiderowi przerwę w korespondencji chorobą oraz licznymi wyjazdami i zapowiada rychłą spłatę 300 złotych długu podczas pobytu we Lwowie. Informuje także o wstrzymaniu wypłaty reszty należności matce zmarłego czeladnika Jana Szmida do czasu zbadania piotrkowskich ksiąg handlowych.

Marcin Świeżawski donosi władzom Lwowa o stanie prowadzonych w Warszawie spraw miejskich, w tym kwestii praw ruskich rzemieślników i obrony przywilejów miasta w oparciu o zawarty kontrakt. Potwierdza także odbiór przekazanego przez syndyka wynagrodzenia oraz deklaruje dalszą gotowość do świadczenia usług.

Marcin Świeżawski zawiadamia Jana Zimnickiego o podjęciu powierzonej mu sprawy i ostrzega przed upływającym, ostatecznym terminem na złożenie wyroków oraz popieranie apelacji. Zwraca się o jak najszybsze nadesłanie dokumentów i środków niezbędnych do pokonania napotykanych trudności.

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski zapowiada władzom Lwowa przybycie delegatów skonfederowanego wojska, zmierzających z poselstwem do króla i hetmanów. Prosi rajców o odbycie z nimi narady oraz zapewnienie im należytego przyjęcia i gościny.