Katalog źródeł

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

Jan Lamprecht potwierdza Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przekazanie korespondencji królewicza Jakuba Sobieskiego oraz wysłanie listów kasztelana krakowskiego do Rzymu. Wyjaśnia także powody wcześniejszego opóźnienia w korespondencji, spowodowane odejściem poczty lwowskiej.

Jan Lamprecht powiadamia wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu jego listu do Oławy i obiecuje rychłe przekazanie odpowiedzi. Informuje również o odłożeniu narady u kardynała Michała Radziejowskiego oraz odesłaniu po szczegółowe nowiny do starosty czerkaskiego.

Lanckoroński informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o sprzeciwie szlachty wobec wojny szwedzkiej i uchwaleniu instrukcji nakazującej wysłanie posłów do króla Szwecji z żądaniem opuszczenia Kurlandii. W liście krótko wspomina również o bieżących sprawach personalnych i zgonie Joanny.

Hetman Stanisław Lanckoroński informuje radnych lwowskich o zganieniu pana Janickiego i nałożeniu aresztu na jego żołd z tytułu krzywd wyrządzonych przedmieszczanom. Ponagla także władze miasta do zgromadzenia zimą materiałów potrzebnych do wiosennej budowy fortyfikacji zamku i Lwowa.

Stanisław Lanckoroński zawiadamia władze Lwowa o królewskim poleceniu asygnowania dziesięciu tysięcy złotych z czopowego na miejskie fortyfikacje. Zapowiada swoje rychłe przybycie, naradę z urzędnikami oraz nakazanie arendarzowi bezzwłocznego wypłacenia tej sumy magistratowi.

Hetman Stanisław Lanckoroński zapowiada swój przyjazd do Lwowa w celu narady nad pilną budową miejskich umocnień obronnych. Nakazuje rajcom przygotowanie materiałów, odszukanie zatwierdzonych przez króla planów oraz zatrudnienie inżyniera Delaqua.

Krzysztof Lanckoroński prosi podsędka czernihowskiego o ulżenie miastu i zrzeczenie się reszty należności w wysokości 70 złotych od tamtejszych Żydów. Swoją prośbę motywuje skrajnym uciskiem mieszczan spowodowanym uciążliwymi ciężarami oboszczyzny.

Aleksander Madaliński dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za dotychczasowe wstawiennictwo i prosi o doprowadzenie do końca sprawy przeciwko panu Niklewiczowi, którego oszczerstwa głęboko go dotykają. Oczyszcza z zarzutu podżegania pana Przybysławskiego oraz wyraża skruchę za własne porywcze postępowanie podyktowane honorem.

Aleksander Madaliński donosi wojewodzie wołyńskiemu o przebytej w podróży ciężkiej chorobie oraz leczeniu podjętym w Gdańsku. Zapewniając o dozgonnej wdzięczności, ucieka się pod opiekę adresata i prosi go o ojcowską protekcję.

Teresa Madalińska, chorążyna wieluńska, zawiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o niespodziewanej śmierci męża. Prosi adresata i jego żonę o roztoczenie nad nią opieki oraz pamięć o niej w doznanym sieroctwie.

Ksiądz J. Manasterski sprzeciwia się bezprawnemu nasyłaniu miejskiej egzekucji oraz pobieraniu czynszu z kamienicy po zmarłej generałowej Bekierskiej. Wzywa prezydenta Lwowa do zaprzestania uzurpowania sobie jurysdykcji nad jego prawnie objętym majątkiem.

Kanonik lwowski ks. J. Manasterski zwraca się do radców miasta Lwowa z prośbą o nienakładanie na ubogiego najemcę czynszu z należącej do duchownego piwnicy. Powołując się na dawną życzliwość magistratu wobec duchowieństwa, deklaruje w zamian wdzięczność i gotowość do przysług.

Friderich Johann Maydell dziękuje kupcowi Arthurowi Forbesowi za uzgodnienia poczynione z jego synem i informuje o poleceniu wypłaty należnego kapitału przez swojego pełnomocnika. Odnosi się również do kwestii rocznych odsetek oraz prosi o uregulowanie wekslem funduszy mających nadejść z Wrocławia.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Jan Małachowski daje świadectwo gorliwym zasługom syndyka Michała Grygowicza na rzecz Lwowa. Apeluje do władz miejskich o wypłacenie mu należnego wynagrodzenia oraz zaległości z sejmu grodzieńskiego.

Stanisław Małachowski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przechowaniu listów u dzierżawcy oraz radzi omówić tę sprawę podczas wizyty u królowej. Wspomina także o zrelacjonowaniu monarchini stanowiska wojewody w kwestii powierzenia bramy zamku żółkiewskiego.

Stanisław Małachowski ubolewa nad rozłąką z adresatem oraz wspomina o skąpych wieściach z sejmiku halickiego, licząc na jego diariusz. Informuje także o oczekiwaniu na dokument ewikcji wieziony przez wojewodę bracławskiego.

Stanisław Małachowski zapowiada spotkanie z wojewodą ruskim w Samborze oraz ostrzega przed chorągwiami dążącymi do starcia z oddziałami kasztelana krakowskiego wychodzącymi ze związku konfederackiego. Prosi również adresata o wstawiennictwo i pomoc w wyegzekwowaniu długu liczącego ponad dwa tysiące złotych.

Stanisław Małachowski powiadamia adresata o pomyślnym podpisaniu traktatu pokojowego i zarządzeniu zaprzestania wszelkich działań wojennych w ciągu trzydziestu dni pod karą śmierci. Tłumacząc się pośpiechem w podróży, zapowiada przesłanie odpisu dokumentu oraz szczegółowych informacji z następną pocztą.

Stanisław Małachowski tłumaczy przebieg negocjacji w Karłowicach oraz przyczyny, przez które opieszałość posłów weneckich i tureckich uniemożliwiła wcześniejsze uchronienie Pokucia przed tatarskim spustoszeniem. Odnosi się także do kłopotliwego postępku swego brata, dziękując adresatowi za powściągliwość i cierpliwość w tej kwestii.

Stanisław Małachowski relacjonuje trudności w rokowaniach pokojowych z Turcją, zabiegi wokół powstrzymania czambułów tatarskich oraz spory związane z traktatem. Porusza także kwestie rodzinno-majątkowe dotyczące starosty sądeckiego i wspomina o żałobie po nagłej śmierci starosty oszmiańskiego.

J. C. Magnanini informuje pana Dupré o zgodzie swego pryncypała na wymianę 500 złotych dukatów i ponagla go do jak najszybszego odbioru gotówki od pana Libowicza. Ostrzega przy tym, że zwłoka może skutkować przeznaczeniem tych monet na inne dworskie wydatki.

Ks. Marek wyjaśnia stolnikowej Annie Wróblewskiej przyczyny opóźnienia swego przyjazdu z powodu zatrzymania przez definitorium i obowiązków zakonnych. Zapewnia adresatkę o odprawianiu mszy w intencji pomyślności jej dóbr, odzyskania należności oraz ochrony inwentarza przed zarazą.

Kazimierz Markowski zdaje relację ze stanu zdrowia kulejącego konia oraz informuje o kłopotach z konowałem z powodu wyjazdu króla. Opisuje także koszty własnego leczenia po chorobie i usilnie prosi o przysłanie dodatkowych pieniędzy na pokrycie długów.

John Murray prosi kupca Arthura Forbesa o przesłanie do Wielkiej Wsi wozem pana Chalmersa towarów sprowadzonych z Wrocławia oraz karazji od Alexandra Halla. Zobowiązuje się do zwrotu wszelkich poniesionych kosztów i prosi o przekazanie najświeższych wieści.

John Murray prosi kupca Arthura Forbesa o odebranie od Waltera Innesa skryptu dłużnego za uregulowaną płatność lub uzyskanie rewersu potwierdzającego spłatę. Porusza również kwestię porozumienia się z panem Galbrichtem odnośnie do transportu ryb.

John Murray opisuje trudności z wyegzekwowaniem zapłaty od Johna Patona oraz zapowiada spotkanie z Forbesem na jarmarku w Jarosławiu. Zwraca się także z prośbą o przysłanie poszukiwanych towarów, za które obiecuje uregulować należność.

John Murray informuje Arthura Forbesa, że wysłana dla niego beczka ryb ostatecznie do niego nie dotarła, gdyż furman powiózł ją do Krakowa. W dopisku nadawca prosi również o uzyskanie od pana Innesa pisemnego poświadczenia prolongaty.

John Murray pisze z Tarnowa do lwowskiego kupca Arthura Forbesa w sprawie niedoręczonej beczki ryb, którą furman bezprawnie powiózł do Krakowa, prosząc o zakup dwóch warninek. Zamawia również trzydzieści par butów z czerwonego safianu, sugerując odesłanie ich bez opłat ukrytych w beczce po rybach.

Richard Murray usprawiedliwia przed Atherem Forbesem opóźnienie w podróży i uregulowaniu należności, tłumacząc się cesarskimi poborami w Bardejowie oraz sprawą przed trybunałem. Informuje jednocześnie, że resztę długu przekaże w jego imieniu John Murray, i prosi o wyrozumiałość oraz zachowanie przyjaznych stosunków.

Richard Murray przeprasza kupca Arthura Forbesa za zwłokę w spłacie dawnej pozostałości długu, tłumacząc się nieprzewidzianymi stratami poniesionymi w Rzeszowie. Wyraża wdzięczność za okazaną wyrozumiałość i prosi o przekazanie korespondencji skierowanej do pana Maitlanda.

Jakub Murray, żałując porzucenia kupiectwa na rzecz rujnującej służby wojskowej, prosi Artura Forbesa o wstawiennictwo u szwagra Frencha i pana Franklena. Liczy na wsparcie, które pozwoli mu powrócić do dawnego zajęcia, zarobić na chleb i spłacić wierzycieli.

Jan Marchocki informuje Jana Swoszowskiego o napaści sługi rajców lwowskich na swojego czeladnika w gospodzie oraz o doznanej przez to zniewadze. Prosi pisarza o radę, zapowiadając odwet ze strony żołnierzy, jeśli miasto nie naprawi krzywdy.

Stanisław Stefan Marcinowski odpowiada na pismo swojego gospodarza Jana Szraibera nakazujące mu wyprowadzkę z zajmowanego lokalu. Zapewnia o gotowości ustąpienia z domu, zastrzega jednak, że z ważnych przyczyn nie może tego zrobić od razu, i proponuje spotkanie w celu osobistego omówienia sprawy.

Rektor Akademii Krakowskiej Antoni Marciszowski odwołuje ze Lwowa bakałarza Leydmana, który popadł w konflikt z arcybiskupem, i prosi magistrat lwowski o podjęcie decyzji w sprawie obsady stanowiska rektora szkoły katedralnej. Dziękuje także za wsparcie w procesie prawnym oraz wspomina o planach nuncjusza apostolskiego dotyczących reedycji dzieł lwowianina Szymona Szymonowica.

Thomas Marshall informuje kupca Arthura Forbesa o zrealizowaniu zamówienia na suknię, pas oraz naprawę miecza, które wysyła przez pośredników do Lwowa. Do listu dołącza także zestawienie wydatków i rozliczenie zaliczki.

Thomas Marshall potwierdza Arthurowi Forbesowi odbiór należności i przedstawia rozliczenie za przesłaną paczkę z tkaninami. Dziękuje za uregulowanie płatności i wyraża nadzieję na bardziej zyskowne transakcje podczas kolejnego jarmarku.

Tekst zawiera zestawienie tradycyjnych łacińskich aforyzmów i przysłów dotyczących życiowej mądrości, przezorności oraz wolności. Został spisany i podpisany przez Alexandra Marschalla 3 kwietnia 1687 roku.

Krótki wpis o charakterze dewocyjnym autorstwa Alexandra Marschalla. Zawiera refleksję na temat zachowania czystego sumienia, unikania doczesnych trosk oraz pokładania nadziei wyłącznie w Bogu.

Stanisław Karol Masalski prosi Marcina Anczewskiego o wstawiennictwo u władz Lwowa w sprawie wypłaty obiecanych 300 złotych, których posłowie lwowscy nie przekazali mu w Warszawie. Wyjaśnia, że przez brak tych funduszy nie zdołał uregulować własnych zobowiązań, i zapowiada przysłanie posłańca po odbiór należności.

Jan Massari informuje przebywającego w Warszawie Marcina Rozwajera o sprawach majątkowych po zmarłym Kampianie. Prosi go także o interwencję u kanclerza koronnego w celu odroczenia wyroku w sporze o zapłatę za sukno na pogrzeb Prokopa Sieniawskiego.

Przeor krakowskich karmelitów interweniuje u władz Lwowa z prośbą o zaniechanie wrogich działań i uwięzienia zakonników dążących do osiedlenia się w mieście. Tłumaczy zwłokę prowincjała obowiązkami wizytacyjnymi, powołuje się na dawną przychylność przodków rajców oraz przestrzega przed karami kościelnymi za blokowanie fundacji klasztornych.

Jan Matejko dziękuje za zaszczytną propozycję zamieszkania u greckokatolickiego metropolity podczas wizyty we Lwowie, lecz ze względu na zły stan zdrowia i konieczność opieki ze strony dzieci rezygnuje z gościny. Zapowiada jednocześnie swój przyjazd do miasta w najbliższy wtorek.

Marek Matczyński informuje władze Lwowa o rychłym przyjeździe Jana III Sobieskiego i planowanym pobycie monarchy w miejskim pałacu. Zaleca pilne uprzątnięcie nieczystości z Rynku, ulic i traktu od Żółkwi, aby brud nie wzbudził wstrętu u monarchy.

Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o wniesieniu do króla sprawy majątku po zmarłym beztestamentowo Teodorze Bryszyanicu z powołaniem się na miejskie przywileje dotyczące funduszy na fortyfikacje. Zapewnia jednocześnie o przychylności monarchy i jego woli poszanowania obowiązującego prawa.

Wojewoda bełski Marek Matczyński wstawia się u władz Lwowa za sługą królewskim Tomaszem Gordonem, prosząc o mianowanie go na urząd ławnika. Zwraca się o uczynienie jednorazowego wyjątku i przyjęcie kandydata z pominięciem wymaganego zasiadania w kolegium czterdziestu mężów.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odnosi się do kwestii naprawy dróg miejskich, zalecając czasowe oszczędzenie przemęczonego inwentarza poddanych po pracach wiosennych, oraz komentuje zarzuty wobec rotmistrza Truszkiewicza. Prosi ponadto władze miejskie o nakłonienie furmanów z dóbr miejskich do odpłatnego nawiezienia kamieni do jego posiadłości.

Wojewoda ruski Marek Matczyński interweniuje u władz Lwowa w imieniu Żyda Samuela, który poskarżył się królowi na opieszałość magistratu w egzekwowaniu wyroku w sprawie niespłaconego długu. Wzywa radnych do bezstronnego wymierzenia sprawiedliwości i odebrania od pozwanych przewidzianej wyrokiem przysięgi.

Wojewoda ruski Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o niemożności pozyskania środków ze skarbu publicznego na potrzeby miasta z powodu wyczerpania funduszy Rzeczypospolitej. Zaleca mieszczanom lwowskim, aby polegali na własnych siłach i sami zatroszczyli się o obronę oraz bezpieczeństwo Lwowa.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odpowiada na skargi władz Lwowa po pożarze przedmieść, odnosząc się do napaści pana Łowickiego na żołnierzy oraz podejrzanej działalności Tatarów wykupujących jeńców. Zapowiada także interwencję administratora starostwa żółkiewskiego w sprawie nadużyć osób podlegających jurysdykcji królewskiej.