Katalog źródeł

Aleksander Rembowski przesyła Franciszkowi Głogowskiemu odpis protestacji wniesionej przez cześnika oraz informuje o uzyskaniu remisji sprawy do Trybunału. Radzi w kwestii powołania świadków oraz przeprowadzenia inkwizycji w tajemnicy przed przeciwną stroną sporu.

Jakub Rybiński zapewnia władze Lwowa, że wydał sprawiedliwe postanowienie w ich sporze z majorem Schonhoffem i wyraża zdziwienie, iż oficer nie podporządkował się dotąd rozkazom. Donosi o ponownym zobowiązaniu majora do poszanowania immunitetów miejskich oraz zachowania harmonijnych relacji z magistratem.

Sebastian Fabii Rybczyński donosi władzom Lwowa o skutecznym odparciu żądań udziału w pospolitym ruszeniu w Warszawie dzięki królewskiemu przywilejowi zwalniającemu oraz przesyła pomocny rejestr na obronę praw miasta. Podkreśla przy tym, że ewentualne roszczenia szlachty wobec Lwowa nie podlegają lokalnemu sądownictwu, lecz wyłącznie sądowi wojskowemu.

Sebastian Rybczyński prosi prezydenta i magistrat Lwowa o zaspokojenie roszczeń finansowych pana Hrebenki za jego udział w poselstwie do Warszawy. Informuje, że odwiódł go od wytaczania procesu, i apeluje o ugodowe rozliczenie wydatków, aby zapobiec niepotrzebnym kosztom sądowniczym.

Sebastian Rybczyński informuje władze Lwowa o zablokowaniu zabiegów tamtejszych Żydów o szkodliwy przywilej oraz o wstrzymaniu pieczętowania praw dla nacji ruskiej. Odradza również przedwczesne wysyłanie miejskich deputatów do Warszawy z powodu odległego terminu rozpatrzenia sprawy w rejestrze sądowym.

Sebastian Rybczyński odpowiada na pismo ze skargami na postępowanie lwowskiego magistratu, który nie respektuje królewskich praw i przywilejów. Radzi skierować zażalenia bezpośrednio do kanclerza wielkiego koronnego za swoim pośrednictwem, obiecując poparcie sprawy.

Sebastian Rybczyński dziękuje magistratowi Lwowa za życzenia powrotu do zdrowia oraz odnosi się do zapowiedzi kanclerza o zwołaniu sądów we Lwowie. Doradza skoordynowanie ich terminu z planowanym przyjazdem króla do Warszawy, aby zapobiec niepotrzebnym wydatkom i pośpiechowi.

Sebastian Rybczyński ostrzega magistrat Lwowa przed skargą sędziów ormiańskich wniesioną do kanclerza wielkiego koronnego na pisarza radzieckiego, który zaniedbuje osobistą obecność w sądzie i posługuje się niekompetentnym pomocnikiem. Radzi skłonić urzędnika do sumiennego wypełniania obowiązków lub wyznaczenia zdatnego zastępcy, by uniknąć oficjalnego reskryptu i zmian personalnych.

Aleksander Stanisław Rykowski zwraca się do Franciszka Głogowskiego z prośbą o dane proboszcza sieciechowskiego i pomoc w nawiązaniu kontaktu z tamtejszym opactwem. Wyjaśnia, że z powodu braku odpowiedzi od sieciechowskiego przeora wolałby przekazać swoje pismo za pośrednictwem adresata.

Jan Różycki wstawia się u lwowskiego rajcy Macieja Heydego za osieroconymi braćmi Chrzanowiczami, prosząc o pomyślne załatwienie ich sprawy. Zapewnia przy tym adresata o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczenia mu przysługi.

Michał Rożycki uskarża się wojewodzie wołyńskiemu na podstarościego mościskiego i jego żonę, zarzucając im odmawianie drewna opałowego, niszczenie budynków oraz prześladowanie jego małżonki. Prosi adresata o pisemną dyscyplinującą interwencję wobec urzędnika.

Marianna Rożycka donosi mężowi o przebytej ciężkiej chorobie, dokuczliwym chłodzie, braku opału oraz odmowie wydania płótna. Opisuje także opłakany, zrujnowany stan rezydencji i prosi małżonka o rychły powrót do domu.

Florian Rozwadowski informuje magistrat Lwowa o nakłonieniu doktora Kopińskiego do wstrzymania oficjalnych zawiadomień w sprawie komisji dotyczącej Malechowa. Radzi władzom miasta załatwienie sporu drogą prywatnego porozumienia, aby uniknąć strat dla miasta i w godny sposób odsunąć pierwszego komisarza.

Szwedzki sekretarz komisji wojennej Er. Roland dziękuje lwowskim deputowanym za zamiar obdarowania go turecką szablą podczas uiszczania kontrybucji w Rzeszowie. Autor ubolewa, że z powodu wyjazdu w góry minęła go okazja do osobistego spotkania i odwzajemnienia życzliwości.

Rosnowski prosi Stanisława Jana Jabłonowskiego o przyspieszenie wydania z kancelarii formalnego przywileju na urząd podwojewodziego przemyskiego, na który został już ogłoszony. Wstawia się również za Żydami przemyskimi, prosząc o ochronę dla nich, oraz poleca wojewodzie sprawę swojego syna Mikołaja.

Wojciech Rosnowski składa wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu deklarację gotowości do posługi przed sejmikiem w Sądowej Wiszni. Informuje ponadto o pretensjach chorążego sanockiego, który ubolewa z powodu utraty przychylności adresata.

Wojciech Rosnowski potwierdza odebranie listownego polecenia od wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Zapewnia o posłuszeństwie i zapowiada osobiste stawiennictwo w Monasterzyskach w nadchodzącą niedzielę.

W. Rosnowski zdaje relację ze sprzedaży miodu panu Majeranowskiemu oraz trudności napotkanych przy napełnianiu i uzupełnianiu beczek. Zapowiada, że po odebraniu należności i sfinalizowaniu transakcji niezwłocznie stawi się na usługi wojewody.

Alexander Ross informuje Arthura Forbesa o postępach w egzekwowaniu należności od dłużników we Lwowie, w tym o odebraniu części sumy od Salomona i zwłoce ze strony Mancka. Wyjaśnia także brak możliwości sprzedaży u miejscowego organisty oraz powody opóźnienia w odesłaniu zebranych pieniędzy.

Alexander Ross prosi bawiącego we Lwowie Arthura Forbesa o wsparcie Lourensa Birella w korzystnej sprzedaży partii starych win. Apeluje przy tym o dopilnowanie zadowalających cen, aby transakcja nie przyniosła mu zbyt dotkliwych strat.

Robert Ross tłumaczy się Arthurowi Forbesowi z niekorzystnej formy wypłaconych pieniędzy w szelągach, powołując się na trudności ze ściąganiem długów i żałując wcześniejszych zakupów w Jarosławiu. Informuje również o stanie wspólnej sprawy sądowej prowadzonej przez pana Wasta przed zbliżającym się końcem sesji.

Robert Ross informuje Arthura Forbesa o wydatkach i wypłatach dla jego służącego wyruszającego za wołami, stanie pozostawionej gotówki, wekslach oraz ściąganiu należności od dłużników. Przekazuje także wieści o wysłaniu konia do Zamościa oraz pogłoskach o starciach z Tatarami.

Robert Ross wyjaśnia krakowskiemu kupcowi Arthurowi Forbesowi kwestie rozliczeń pieniężnych, obrotu wekslami, handlu sadłem i safianem oraz sprawę konia w Zamościu. Informuje go także o koncentracji wojsk koronnych pod Glinianami, ruchach sił tatarsko-tureckich oraz o swoim planowanym wyjeździe na granicę węgierską.

Robert Ross donosi z Przemyśla Arthurowi Forbesowi o zgonie ich wspólnego przyjaciela Johna Croupa i związanych z tym kłopotach z pogrzebem i transportem dóbr. Prosi także adresata o wstawiennictwo u pana Birrella i kupców lwowskich w celu zyskania zwłoki w spłacie zobowiązań.

Robert Ross prosi Arthura Forbesa o wstawiennictwo i powstrzymanie wrogich działań oraz gróźb ze strony Birrella, którego podburzają nieprzychylne mu osoby. Deklaruje wolę spłaty wszelkich zobowiązań, gdy tylko miną jego obecne kłopoty finansowe uniemożliwiające natychmiastowe uregulowanie długu.

Robert Ross prosi kupca Arthura Forbesa o zorganizowanie i opłacenie we Lwowie opieki medycznej u doktora Rudnego dla chorego posłańca, deklarując zwrot wszelkich poniesionych kosztów. Donosi również o śmierci żony Johna Glenny'ego wywołanej skandalem oraz o chrzcie syna pana Turnera.

Robert Ross dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc w sprawie niesfornego chłopca Williama Crocke'a i prosi o pośrednictwo w kontaktach z medykiem Rudnym w kwestii kuracji ubogiej wdowy. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, spraw handlowych oraz długu zaciągniętego przez Crocke'a u lwowskiego aptekarza.

Robert Ross wyraża współczucie z powodu przedłużającej się choroby Arthura Forbesa oraz omawia kwestie rozliczeń i planowanej podróży. W dalszej części listu krytycznie odnosi się do autodestrukcyjnego i niewdzięcznego zachowania Williama Crockea, powierzając pieczę nad nim adresatowi oraz Davidowi Leibingstonowi.

Katarzyna Rudzka oskarża Głębockiego o podżeganie podstarościego Byczkowskiego do zabójstwa jej syna oraz o chronienie zbrodniarza przed wymiarem sprawiedliwości. Żąda również zatrzymania przebywającego u adresata sługi, który po śmierci syna ukradł jego mienie i uciekł.

Andrzej Stanisław Rudzki informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu gospody i kwater w Sądowej Wiszni przed sejmikiem oraz o możliwości wynajęcia dworku kasztelana Fredry. Donosi również o wysyłce wina do Podkamienia oraz o problemach ze sprowadzeniem ryb.

Andrzej Stanisław Rudzki składa Janowi Jabłonowskiemu szczegółowy raport z objazdu pasiek, zbiorów zbóż, cen targowych oraz stanu inwentarza i zapasów wina w starostwie mościskim. Do listu dołącza rejestr sołtysów posiadających ule wraz z wykazem podatku oczkowego.

Katarzyna Rusznikarka z Sambora przeprasza pisarzową Annę Zimnicką za opóźnienie przyjazdu spowodowane złym stanem dróg i zapowiada rychłe osobiste dostarczenie przygotowanych owoców. Zwraca się także z prośbą o przekazanie czeladnikowi prośby o wsparcie w pilnej potrzebie, obiecując stosowne wynagrodzenie.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Jan Sapieha zapewnia władze Lwowa o swoim zaangażowaniu w ukończenie miejskich fortyfikacji oraz informuje o liście do króla w sprawie przysłania inżyniera i wypłaty funduszy przez podskarbiego. Zwraca się do rajców z prośbą o jak najszybsze przekazanie monarsze załączonego pisma.

Hetman wielki litewski Kazimierz Jan Sapieha dziękuje wojewodzie ruskiemu za dotychczasową przychylność i alarmuje o tragicznej sytuacji oraz spustoszeniu Litwy przez wewnętrzną niezgodę. Apeluje o dalszą pomoc i ratunek w obliczu zbliżającego się sejmu warszawskiego oraz przesyła ukłony wojewodzinie ruskiej.

Michał Sapieha wyraża radość z pomyślnego powrotu do zdrowia wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego i jego małżonki, przesyłając powinszowania oraz ukłony dla kasztelana/wojewody krakowskiego. Wspomina również o własnych uciążliwościach finansowych i nadszarpniętym zdrowiu.

Michał Sapieha pisze z Warszawy do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc o wywarcie wpływu na kasztelana krakowskiego. Zwraca przy tym uwagę na dramatyczne położenie Rzeczypospolitej, która znalazła się na skraju upadku.

Sardi informuje wojewodę ruskiego o wiadomości przekazanej królowi, według której Ludwik XIV zrezygnował z ingerowania w sprawy polskie i odwołał księcia Contiego. Autor wyraża nadzieję, że zapowiedź ta pozwoli utrwalić pokój w Rzeczypospolitej.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przekazaniu korespondencji oraz o papieskiej audiencji starosty, która przypieczętowała uznanie króla w Rzymie. Wspomina także o staraniach o fundusze dla posła oraz o wyjeździe królowej do Góry i Kozienic.

Sardi usprawiedliwia się przed Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w przesyłaniu gazet, wyjaśniając, że nie dotarły one pocztą do Gdańska. Zapowiada także przekazanie listu staroście żydaczowskiemu przy najbliższej sposobności.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o osobistym wręczeniu jego listu Flemmingowi oraz o wysyłce korespondencji do Rzymu. Donosi również o braku porozumienia w Łowiczu, gdzie stronnicy nadużywają łaskawości króla.

Sardi donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o przesłaniu gazet oraz o przyjęciu angielskiej mediacji pokojowej przez cesarza, cara i Wenecję, wobec której Polska wciąż nie zajęła stanowiska. Zapowiada również rychły przyjazd posła brytyjskiego George'a Stepneya i zauważa brak ustaleń co do miejsca i terminu kongresu.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Referendarz koronny Stanisław Sarnowski potwierdza odbiór siódmej raty pożyczki dla króla i przesyła rajcom lwowskim królewską asekurację na pełną sumę siedmiu tysięcy złotych. Zapewnia zarazem o wdzięczności monarchy oraz o własnej gotowości do wstawiennictwa za miastem.

Stanisław Sarnowski dziękuje władzom Lwowa za gotowość wsparcia skarbu królewskiego pożyczką i informuje o wyznaczeniu pisarza skarbowego do wynegocjowania z dzierżawcami ceł warunków jej zaspokojenia. Podkreśla przy tym warunek, aby bieżące dochody i raty królewskie nie były potrącane z zabezpieczonej kwoty.

Jan Benedykt Cacciolini opłakuje niespodziewaną śmierć pani Wolfowiczowej oraz dziękuje Maciejowi Haiderowi za opiekę nad chorym czeladnikiem we Lwowie. Donosi także o swoim bezpiecznym powrocie do Krakowa, weselu pana Petki, sprawach pana Klemensa oraz przesyła pozdrowienia od rodziny.

Jan Benedykt Cacciolini usprawiedliwia Maciejowi Haiderowi przerwę w korespondencji chorobą oraz licznymi wyjazdami i zapowiada rychłą spłatę 300 złotych długu podczas pobytu we Lwowie. Informuje także o wstrzymaniu wypłaty reszty należności matce zmarłego czeladnika Jana Szmida do czasu zbadania piotrkowskich ksiąg handlowych.

Marcin Świeżawski donosi władzom Lwowa o stanie prowadzonych w Warszawie spraw miejskich, w tym kwestii praw ruskich rzemieślników i obrony przywilejów miasta w oparciu o zawarty kontrakt. Potwierdza także odbiór przekazanego przez syndyka wynagrodzenia oraz deklaruje dalszą gotowość do świadczenia usług.

Marcin Świeżawski zawiadamia Jana Zimnickiego o podjęciu powierzonej mu sprawy i ostrzega przed upływającym, ostatecznym terminem na złożenie wyroków oraz popieranie apelacji. Zwraca się o jak najszybsze nadesłanie dokumentów i środków niezbędnych do pokonania napotykanych trudności.

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.