Katalog źródeł

Wielki książę Świdrygiełło odpowiada na listy wielkiego mistrza i dostojników krzyżackich, omawiając skoordynowane uderzenia wojsk zakonnych, podolskich i tatarskich na ziemie polskie oraz litewskie. Zapewnia Pawła von Rusdorfa o wierności sojuszowi i deklaruje wzajemną pomoc militarną w walce ze wspólnym nieprzyjacielem.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski zarzuca władzom Lwowa brak współdziałania i oświadcza, że wojsko nie odstąpi spod miasta, dopóki nie otrzyma żądanej asekuracji finansowej. W zamian za uległość obiecuje zadośćuczynienie pretensjom i długom Lwowa wobec Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie porucznika Dębkowskiego, który procesuje się ze spadkobiercami Kwaśniewskiego. Zwraca się z prośbą o rychłe i sprawiedliwe zakończenie sporu według prawa i dekretu, bez dalszego przewlekania postępowania.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski reaguje na odrzucenie przez władze Lwowa prośby majora Lorenta o zaspokojenie potrzeb żołnierzy cudzoziemskich. Mimo rozczarowania odmową deklaruje podporządkowanie się woli rajców i odłożenie sprawy na przyszłość.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski wstawia się u magistratu lwowskiego za przybywającym do miasta generałem majorem wojsk cudzoziemskich w sprawie zaciągu i rozliczeń finansowych. Zapewnia o rychłym zwrocie należności i podkreśla wagę tej sprawy dla dobra wojska oraz całej Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie ukarania sprawców zranienia czeladzi towarzysza starosty halickiego. Zwraca się również o zaspokojenie pretensji finansowych towarzysza Pachurskiego wobec burmistrza Kozłowskiego.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Wojciech Świrski zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o powstrzymanie cechowych przed nachodzeniem niezrzeszonego miecznika mieszkającego w jego dworze, którego nie stać na opłatę wpisową. Autor przypomina, że regularnie płaci czynsz za grunt miejski, na którym stoi dwór, i prosi o zażegnanie sporu.

Jan Snopkowski wyraża ubolewanie z powodu zatargu wywołanego przez swego brata Marchockiego z rajcami lwowskimi i deklaruje podjęcie mediacji w sporze. Zapowiada wysłanie do krewnego listu oraz prosi władze miejskie o poinformowanie go o podjętych ustaleniach.

Jan Snopkowski apeluje do rajców lwowskich o szybkie załagodzenie sporu wywołanego posieczeniem sługi pana Marchockiego. Domaga się zadośćuczynienia dla poszkodowanego czeladnika oraz uwięzienia sprawcy napaści w celu uniknięcia poważniejszych zatargów.

Jan Snopkowski informuje rajców lwowskich, że pan Marchocki powierzył mu rozsądzenie sprawy swojego zranionego sługi. Autor apeluje do rady o sprawiedliwe zadośćuczynienie dla poszkodowanego i odrzuca tłumaczenia rajców, jakoby nie znali oni miejsca pobytu sprawcy napaści.

Wojciech Siemieński deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu gotowość do wzięcia udziału wraz ze szlachtą w planowanej uroczystości. Obiecuje również zaprosić w jego imieniu okolicznych dygnitarzy oraz zapowiada spotkanie w Mościskach.

Jan Siemieński informuje Franciszka Chwałkowskiego o danych personalnych oficerów oraz radzi mu w kwestii korespondencji i przybycia do chorągwi po Wielkanocy. Zapewnia także adresata o wstawiennictwie u porucznika w obronie jego honoru i interesów w obozie.

Jan Siemieński informuje władze Lwowa o skierowaniu prośby o łaskawość do starosty bełskiego i doradza jak najszybsze zabieganie o poparcie u regimentarza generalnego. Przed wyjazdem do obozu wojskowego zapewnia rajców, że będzie pamiętał o sprawach miasta.

Jan Siemieński dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia na Wielki Post i informuje o działaniach podjętych w celu redukcji obciążeń finansowych miasta za styczeń. Dodaje słowa otuchy w znoszeniu udręk oraz zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa.

Jan Siemieński zwraca się do magistratu miasta Lwowa z prośbą o przyznanie wakującej po księdzu Wiśniowskim kanonii katedralnej księdzu Pelczarskiemu. Autor apeluje o sprawiedliwość i powołuje się na wieloletnie zasługi duchownego w katedrze metropolitalnej oraz prawo patronatu przysługujące władzom miejskim.

Jan Siemieński wzywa magistrat Lwowa do wystawienia pisemnego zobowiązania do rozliczenia legatu wojewody Matczyńskiego, przeznaczonego na oczyszczenie miejskich fos, co pozwoli wstrzymać proces przed Trybunałem Radomskim. Przypomina o dotychczasowych ulgach podatkowych czynionych dla miasta z powodu jego ubóstwa i zaleca uregulowanie zaległości z podatku szelężnego na miejscu, w sądzie grodzkim.

Jan Siemieński informuje Magistrat Lwowa o wstrzymaniu pozwu przed Trybunałem Radomskim w sprawie długu po wojewodzie ruskim w zamian za przedstawienie wiarygodnej asekuracji. Równocześnie zarzuca rajcom miejskim unikanie własnych opłat i bezduszne przerzucanie ciężarów podatkowych na najuboższych mieszkańców.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Jan Kazimierz Siemieński, nie mogąc stawić się osobiście na rozliczenie podatkowe, przesyła stolnikowi rawskiemu rejestry ćwierci za pośrednictwem swego deputata. Zwraca się z prośbą o bezstronne i sprawiedliwe zweryfikowanie rachunków oraz wypłatę należności.

Jan Kazimierz Siemieński usprawiedliwia swoją nieobecność przy obrachunku z poborcą Trzcińskim i przesyła podstolicowi rawskiemu rozliczone rejestry sześciu ćwierci. Prosi adresata o bezstronny i sprawiedliwy osąd przy weryfikacji rachunków oraz nieuwzględnianie wypłat poczynionych innym deputatom ponad rejestry.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński domaga się od magistratu Lwowa zdyscyplinowania lwowskich handlarzy rybami, którzy złamali umowę i zbojkotowali połów w kluczu wyżniańskim. Prosi o nakazanie im realizacji kontraktu oraz odrzucenie ich spornych żądań dotyczących stosowania miary ratuszowej.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u magistratu lwowskiego za księdzem Tomaszem Biesiadowskim. Prosi o powierzenie mu wakującej po księdzu Mościckim altarii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, powołując się na jego cnoty i rekomendacje.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński interweniuje u władz Lwowa w sprawie Żyda Lewka, zmuszonego wyrokiem komisji do opuszczenia nabytej kamienicy. Zwraca uwagę, że poprzedni właściciel powinien zwrócić Lewkowi pieniądze wyłożone na zakup nieruchomości.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u lwowskiego magistratu za proboszczem kościoła św. Łazarza, synem pani Mościckiej. Prosi o przekazanie mu beneficjum w Zubrzy po rezygnacji dotychczasowego administratora.

Biskup nominat Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa za życzliwe przyjęcie wiadomości o jego nominacji na arcybiskupstwo lwowskie. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej wdzięczności i gotowości do spełniania ich życzeń.

Biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz pomyślnej realizacji wszelkich zamierzeń.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski wyjaśnia magistratowi Lwowa opóźnienie w odpowiedzi na pismo dotyczące zaległego długu Rzeczypospolitej wobec miasta. Deklaruje gotowość do pomocy, zaznaczając jednak, że kwestia ta może zostać rozstrzygnięta wyłącznie przez sejm.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski przesyła burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa podziękowania za życzliwość oraz składa życzenia pomyślności i błogosławieństwa Bożego na Nowy Rok 1761.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski odpowiada władzom miasta Lwowa, zarzucając im nieszczerość, brak przychylności i lekceważenie władzy pasterskiej. Mimo to przesyła im noworoczne życzenia mądrości, pamięci o rzeczach ostatecznych oraz Bożego błogosławieństwa.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom Lwowa za niewprowadzanie gorszącej sprawy do akt sądowych i bezpośrednie zwrócenie się do niego. Zapowiada interwencję kanonika Bieńkowskiego oraz upomnienie kanonika Sierakowskiego, prosząc magistrat o polubowne i dyskretne załatwienie sporu.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski gani kanonika Leona za gwałtowne wystąpienie przeciw regentowi Lwowa, na które poskarżył się cały lwowski magistrat. Nakazuje mu pilne i ugodowe załatwienie sporu przy pomocy kanonika Kreyzera, grożąc w przeciwnym razie procesem i utratą łaski.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła rajcom i burmistrzowi pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia pomyślności i zdrowia na Nowy Rok.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa rajcom pasterskie życzenia pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz długich lat zdrowia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski ponawia prośbę do władz miasta Lwowa o nadanie prezentym na wakującą po księdzu Godurowskim kanonię swojemu audytorowi, księdzu Ruskiemu. Zapewnia przy tym o puszczeniu w niepamięć wcześniejszej odmowy i deklaruje wzajemną życzliwość wobec magistratu.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc Zmartwychwstałego Chrystusa o pomyślność i długie zdrowie dla adresatów.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje władze Lwowa o przyjęciu poprawionej prezenty i instytuowaniu rektora szkoły katedralnej Podhajeckiego na kanonię lwowską po zmarłym księdzu Opcydowiczu. Wyraża zadowolenie z wyjaśnienia wcześniejszej pomyłki kancelaryjnej i zapewnia magistrat o swej pasterskiej przychylności.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi oraz rajcom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. Odwzajemnia się życzeniami Bożego błogosławieństwa, czerstwego zdrowia oraz wszelkiej pomyślności osobistej i wspólnej.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski interweniuje u władz Lwowa w obronie burgrabiego swojego pałacu, któremu rajcy mieli grozić krzywdą z pominięciem jurysdykcji arcybiskupiej. Przypomina o przysługujących mu przywilejach i żąda, aby wszelkie skargi na sługę kierowano bezpośrednio do niego.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje magistrat lwowski o przyjęciu koadiutorii kanonii przez księdza Kupińskiego. Dodaje, że w związku z tą pomyślnie rozwiązaną sprawą wysyła już stosowne pismo do Rzymu.

Arcybiskup Sierakowski informuje magistrat lwowski o darowaniu kary chłosty włóczędze Jugowskiemu i odsyła go do Lwowa, nakazując nakłonić go do powrotu do rodziny i rzemiosła. Poleca również przeprowadzić śledztwo w sprawie zarzutów, jakie Jugowski wnosi przeciwko swojej żonie.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski rekomenduje magistratowi miasta Lwowa dotychczasowego prowizora szpitala Świętego Ducha, pana Zientkiewicza. W oparciu o supliki poddanych oraz zasługi przy budowie kościoła w Malechowie hierarcha prosi o pozostawienie go na tym stanowisku na dalszy czas.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski zapewnia władze Lwowa o jawności swych działań w sprawie fundacji zmarłego doktora Lingiera. Deklaruje, że zgodnie z prawem wszelkie kroki podejmie oficjalną drogą edyktalną z wezwaniem zainteresowanych stron.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski upomina magistrat lwowski, aby wstrzymał się z pobieraniem i lokowaniem legatu śp. doktora Lingiera na cele pobożne przed formalnym zatwierdzeniem testamentu przez władzę kościelną. Przestrzega władze miejskie przed wymuszaniem wypłaty sum od wdowy i próbą ulokowania ich na obciążonych majątkach bez wymaganego zabezpieczenia.

Jan Sierakowski donosi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o spokojnej sytuacji na pograniczu i braku zagrożenia tatarskiego, a także o niepokojach pod Gdańskiem. Prosi synowca o wieści oraz o uwzględnienie go przy wypłacie zaległego żołdu ze względu na zbliżający się termin spłaty długów.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Elżbieta Sieniawska, reprezentująca dobra królowej wdowy Marii Kazimiery, przedstawia magistratowi Lwowa deklarację na dwanaście tysięcy zasług scedowaną przez pana Brandta tytułem odszkodowania za straty w starostwie kałuskim. Autorka wzywa do jak najszybszej wypłaty należności, zobowiązując się do wystawienia stosownego pokwitowania.

Elżbieta Sieniawska, zarządzająca dobrami królowej wdowy w Polsce, przedkłada magistratowi lwowskiemu deklarację na dwanaście tysięcy zasług polensowskich przeznaczonych na rekompensatę szkód w starostwie kałuskim. Zwraca się z prośbą o rychłe uregulowanie należności, gwarantując wydanie odpowiednich pokwitowań.

Elżbieta Sieniawska, z poparciem męża, interweniuje u władz Lwowa w sprawie zwrotu sześciu skór rymarskich bezprawnie zajętych żółkiewskiemu mieszczaninowi przez tamtejszych garbarzy. Prosi o nakazanie wydania towaru panu Anulewiczowi, powołując się na dotychczasową przychylność magistratu i obiecując wdzięczność.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta oraz magistratu Lwowa z prośbą o przyjęcie do miejskiego grona syna zmarłego pana Ryokura, którego rodzinę otacza opieką. Podkreśla zalety kandydata i deklaruje swoją wdzięczność władzom miejskim za pomyślne załatwienie sprawy.