Katalog źródeł

Franciszek Szeligowski informuje burmistrza Lwowa o wizytacji przedmiejskiego szpitala fundacji Pieniążka i apeluje o zaniechanie prób odebrania należącego do placówki browaru. Ostrzega przy tym, że naruszenie praw fundacji może wywołać stanowczą interwencję hetmana oraz wojska.

Kanclerz wielki koronny Jan Szembek rekomenduje władzom Lwowa kandydaturę mieszczanina Laskowskiego na wakujący urząd ławnika. Zauważa, że powierzenie mu tego stanowiska może przyczynić się do zakończenia wieloletniego procesu toczącego się przed sądami królewskimi.

Kanclerz koronny Jan Szembek popiera starania ks. Jełowickiego, nominata na sufragana lwowskiego, o objęcie wakującego probostwa katedralnego we Lwowie. Zwraca się z prośbą do władz miejskich, do których należy prawo patronatu i kolacji tego beneficjum, o pomyślne rozpatrzenie tej kandydatury.

Kanclerz koronny Jan Szembek, po interwencji nuncjusza apostolskiego, nakazuje władzom Lwowa złożenie zadośćuczynienia za bezprawne uwięzienie przez burmistrza Smelinga ludzi podległych jurysdykcji Kolegiów Apostolskich. Wzywa rajców do poszanowania immunitetów kościelnych i królewskich przywilejów, aby sprawa nie musiała trafiać przed sąd monarszy.

Kanclerz koronny Jan Szembek powiadamia władze Lwowa, że król nie nadał jeszcze nikomu starostwa lwowskiego po zmarłym kasztelanie krakowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i obiecuje przypomnieć przyszłemu staroście o poszanowaniu miejskich praw i przywilejów.

Melchior Scheffler w imieniu pana von Dorna odpowiada wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, potwierdzając wyprawienie holenderskich towarów z Gdańska do Warszawy. Zgodnie z wcześniejszą prośbą adresata przesyła także najświeższe wiadomości z Francji.

Melchior Scheffler przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wiadomości francuskie nadesłane pocztą holenderską. Zapewnia przy tym adresata o swojej gotowości do dalszych usług i poleca się jego łasce.

Szymon Szymonowic podtrzymuje darowiznę placu na rzecz lwowskiego szpitala św. Stanisława, postulując odzyskanie bezprawnie zajętych zabudowań oraz ufundowanie cotygodniowej mszy dla ubogich. Chwali także władze miejskie za zaangażowanie profesora Akademii Zamojskiej do służby miejskiej.

Pułkownik Szyszkow odpowiada na prośbę prezydenta oraz władz Lwowa o zwolnienie miasta z dostaw prowiantu. Wyjaśnia, że decyzja nie zależy od niego, lecz od majora i oberprowiantmejstra Niekludowa stacjonującego w Stanisławowie, do którego radzi się zwrócić.

Rajca Andrzej Schmid dziękuje registratorowi Kozielskiemu za przesłany memoriał i zapowiada wizytę prezydenta Jarosławia we Lwowie w celu omówienia bieżących spraw miejskich. Dopytuje również o stan prawny procesu o propinację oraz o stanowisko Skarbu Królewskiego w kwestii majątku pojezuickiego.

J. W. Szpiłowski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu o wkroczeniu szwedzkiego garnizonu do Warszawy, nastrojach szlachty i wojska oraz obawach przed zawarciem hańbiącego traktatu pokojowego. Informuje również o śmierci Rafała Leszczyńskiego i ostatnich nominacjach na urzędy państwowe.

Generał major Magnus Stenbock wystawia oficjalne pokwitowanie dla Lwowa i tamtejszych jurydyk z uiszczonej części kontrybucji wojennej, zredukowanej przez króla szwedzkiego po wstawiennictwie Stanisława Leszczyńskiego. Równocześnie zabrania szwedzkiemu wojsku nakładania dalszych świadczeń, zaznaczając, że nieopłacona reszta kwoty ciążąca na Ormianach i Grekach zabezpieczona została zakładnikami.

Zofia Sterlingowa prosi lwowskiego rajcę Macieja Hajdera o opiekę nad pozostawioną we Lwowie budą handlową jej zmarłego męża, ściągnięcie należności oraz zakup żywności. Deklaruje także pomoc w poszukiwaniach zaginionego zegarka adresata.

Jakub Szulc informuje władze Lwowa o przebiegu spraw zadwornych, w tym sporu z Rusinami, problemach z kwerendą dokumentów w Metryce oraz kwestii pozwania burgrabiego lwowskiego. Przesyła odpisy dekretów, relacjonuje bieżące wieści z Warszawy i prosi rajców o życzliwość oraz pomoc dla swojej rodziny podczas jego nieobecności.

Biskup Józef Szumlański kieruje stanowczy apel do radnych miasta Lwowa o natychmiastowe wypuszczenie z więzienia udręczonych Rusinów. Wskazuje na bezduszność magistratu, niestosowność tak surowego traktowania poddanych w czasie świąt i chorób oraz powołuje się na chrześcijańskie miłosierdzie i królewski autorytet.

Biskup Józef Szumlański informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o brutalnym napadzie starosty boreckiego Daniłowicza na cerkiew w Małych Dieduszycach, pobiciu unickiego kapłana oraz sprofanowaniu Najświętszego Sakramentu. Prosi adresata o pomoc i protekcję prawną wobec odmowy przyjęcia protestacji przez urząd w Żydaczowie.

Ksiądz Stanisław Szczuka z polecenia królowej apeluje do burmistrza Lwowa o podjęcie urzędowych działań w celu ukrócenia świeżych krwawych starć między chrześcijanami a Żydami i zapobieżenia kolejnym rozruchom. Zapowiada także rychłe nadesłanie w tej kwestii osobnych informacji od króla.

Referendarz koronny Stanisław Szczuka wstawia się u władz Lwowa za Tomaszem Gordonem, prosząc o powołanie go do ławy miejskiej z pominięciem wymogu zasiadania w kole czterdziestu mężów. Powołuje się przy tym na zasługi kandydata dla monarchy oraz nakłady finansowe, jakie poniósł na uświetnienie wjazdów dyplomatycznych do Lwowa.

Stanisław Szczuka dziękuje władzom Lwowa za przychylenie się do jego wstawiennictwa i przyjęcie zasłużonego dla króla pana Gordona do grona ławników z pominięciem Kolegium Czterdziestu Mężów. Zapewnia przy tym rajców i wójta, że decyzja ta w żaden sposób nie naruszy praw miejskich ani nie wpłynie negatywnie na przyszłe elekcje.

Stanisław Antoni Szczuka dziękuje wojewodzie ruskiemu za okazane zaufanie i informuje o przedstawieniu powierzonych spraw na prywatnej audiencji. Zapewnia adresata o nienaruszonej reputacji, powstrzymując się od opisywania szczegółów z racji konieczności zachowania dyskrecji.

Stanisław Antoni Szczuka deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gotowość do wstawiennictwa za polecanymi przez niego osobami. Zaznacza przy tym, że dotychczasową prośbę potraktował jako wstępną, gdyż nie dotarły do niego jeszcze zapowiadane listy.

Stanisław Antoni Szczuka donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ruchach partii wojskowych z Prus i Sambora. Informuje także o kwestiach rozliczeń pieniężnych oraz sporze dotyczącym kursu tynfów.

Stanisław Antoni Szczuka z zakłopotaniem prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zwolnienie z powierzonego mu zadania ze względu na absorbujące go sprawy sejmowe i kwestię królewicza. Sugeruje powierzenie tej materii komuś innemu, deklarując jednocześnie swoje całkowite oddanie.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o wielkiej miłości i tęsknocie, relacjonując spotkania z ojcem oraz postępy synka Stasia. Opisuje także nieprzyjemne zatargi towarzyskie ze starościną czernikowską i starostą bohusławskim, gorąco prosząc męża o rychły powrót.

Joanna Jabłonowska przesyła mężowi nadesłane listy od Maurycego, ubolewając nad brakiem dobrych wieści. Daje wyraz swojej wielkiej tęsknocie, samotności w zimną noc oraz zniecierpliwieniu w oczekiwaniu na rychły powrót małżonka.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o tęsknocie i posłuszeństwie wobec jego poleceń oraz opisuje wizytę w Porycku i stan zdrowia syna. Relacjonuje również wieści o pożarze majątku łowczego oraz nocne zaloty pana chorążego.

Joanna Jabłonowska czyni mężowi czułe wyrzuty z powodu jego przedłużającej się nieobecności i przedkładania towarzyskich biesiad nad spotkanie z nią. Zapewnia go o swojej niezmiennej miłości oraz prosi o pamięć i zachowanie dobrych uczuć.

Joanna Jabłonowska wyznaje mężowi tęsknotę po jego wyjeździe do Prus oraz troszczy się o jego zdrowie, przestrzegając przed jedzeniem surowych ostryg i zalecając picie herbaty. Dzieli się również domowymi nowinami, w tym żartem z zakochanego krewnego, plotkami o znajomych oraz prośbami o sprawunki w Warszawie.

Joanna Jabłonowska pisze do męża, wyrażając tęsknotę, troskę o trudy jego podróży w czasie wielkich mrozów oraz ubolewając nad brakiem listu od niego. Donosi również o planowanym wyjeździe swego ojca pomimo doniesień o strzałach armatnich w okolicy.

Joanna Jabłonowska donosi mężowi o awanturze wywołanej rano przez służącą domagającą się zapłaty należnych jej pieniędzy. Prosi o jak najszybsze uregulowanie długu i informuje o tymczasowej opiece nad dzieckiem.

Joanna Jabłonowska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o pilną pomoc w obliczu pozwów od wierzycieli oraz o wstawiennictwo u asystenta, dołączając podarunek. Druga strona zawiera notatki gospodarcze i zestawienie należności lub posesji różnych osób.

Teofila Jabłonowska interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie swojego dworskiego konwisarza Lampartowicza, prosząc o szybkie rozstrzygnięcie jego przewlekłego sporu z konwisarzem Walentym o skonfiskowane narzędzia. W zamian za okazanie sprawiedliwości rzemieślnikowi zapewnia o dalszej przychylności i wsparciu dla interesów miasta ze strony swojego męża.

Andrzej Jabłonowski gratuluje skarbnikowi objęcia dóbr nowotanieckich i zwraca się z prośbą o uregulowanie dziesięcioletniego długu w wysokości dwudziestu czerwonych złotych, zaciągniętego przez skarbnikowica przy zakupie konia oraz w formie pożyczki. Kasztelan deklaruje posiadanie stosownego rewersu i sugeruje potrącenie wspomnianej kwoty z rozliczeń majątkowych.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski instruuje Chwałkowskiego w kwestii przygotowań do podziału majątku, zbadania nastrojów panny oboźnej oraz załagodzenia zatargu z panią Poniatowską. Zleca także zorganizowanie kwatery we Lwowie, zakup siana i zebranie wiadomości o losach rotmistrza po starciu ze Szwedami.

Jan Stanisław Jabłonowski przesyła panu Chwałkowskiemu listy z poleceniem odebrania na nie odpowiedzi, między innymi od pani Strawińskiej. Troszczy się zarazem o zdrowie adresata i nakazuje mu sporządzanie zaleconych pism.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski wyraża oburzenie z powodu uwięzienia przez władze miejskie Lwowa swojego rezydenta Tausza. Domaga się jego uwolnienia, obiecując jednocześnie sprawiedliwe ukaranie podwładnego po powrocie do miasta, jeśli oskarżenia okażą się prawdziwe.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski apeluje do lwowskiego magistratu o sprawiedliwe i rychłe rozstrzygnięcie sporu swego poddanego Ezry Jakubowicza z lwowskim przedmieszczaninem, który celowo przewleka proces. Autor obiecuje wdzięczność i odwzajemnienie przysługi za przychylne potraktowanie sprawy ze względu na jego protekcję.

Mikołaj Jabłonowski odpowiada na pretensje adresata o rzadkie przysyłanie listów, zapewniając o swym stałym raportowaniu. Informuje o nocnych naradach nad dyspozycją wojska i odsyła po szczegóły do pana podstolego.

Mikołaj Jabłonowski informuje wojewodę ruskiego o odroczeniu lwowskiej komisji, przybyciu dygnitarzy, w tym wojewody krakowskiego i nominata chełmińskiego, oraz o oczekiwaniu na posłańca od księcia Radziwiłła. Wspomina także o terminie rozprawy sądowej pani Krasnosielskiej i odbytej konferencji u wojewody krakowskiego.

Mikołaj Jabłonowski przesyła wojewodzie ruskiemu zapodzianą wcześniej kopię listu ks. Somolińskiego oraz tłumaczy zatrzymanie we Lwowie Jacentego, który kopiuje pożyczony obraz św. Weroniki z Chrystusem. Donosi także o lokalnych wizytach oraz o śmierci ponad stuletniego sędziwego winogrodnika.

Mikołaj Jabłonowski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że nie ma nowych wieści o Tatarach poza tymi, które przekazał strażnik. Relacjonuje również wypowiedź dotyczącą ewentualnego przyjazdu adresata oraz kwestii kosztów i koni.

Mikołaj Jabłonowski donosi wojewodzie ruskiemu o braku pewnych informacji na temat ruchów wojsk tatarskich oraz o podejrzanych i prawdopodobnie fałszywych pogłoskach przywiezionych przez posłańca. Informuje także o odesłaniu korespondencji od wojewody podolskiego i starosty żydaczowskiego oraz o przekazaniu wakującej chorągwi hrabiemu Tarnowskiemu.

Mikołaj Jabłonowski przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu bieżące wiadomości pocztowe oraz relację dworzanina Fopczeskiego, który powrócił z Drezna od króla i królowej. Informuje o śmierci kasztelana olsztyńskiego oraz o rozczarowaniu posłańca brakiem wynagrodzenia za odprowadzenie Tatara.

Mikołaj Jabłonowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu codzienne wydarzenia ze Lwowa, w tym wizytę powracającego z Persji zakonnika oraz wieści o zdrowiu marszałka wielkiego koronnego. Wspomina także o listach od wojewody wileńskiego, wstąpieniu brata kapitana Dąbrowskiego do bernardynów i śmierci sprawcy tumultu w Oleszycach.

Mikołaj Jabłonowski przesyła odpisy nowin pocztowych oraz donosi o bieżących wydarzeniach ze Lwowa, w tym o śmierci sędziwego Kurdwanowskiego i odprawieniu francuskiego dominikanina. Informuje także o zasłyszanych wieściach o zgonach m.in. hrabiego Kinskiego i chorążego lubelskiego Rzechowskiego.

Mikołaj Jabłonowski informuje Jana Jabłonowskiego o zbliżeniu się ordy pod Kamieniec oraz wzywa go do pilnego przybycia w związku z zagrożeniem i powrotem posła z traktatów. Wspomina także o przesłuchaniu malarzy wykonujących kopie obrazów oraz przesyła załączoną korespondencję.