Katalog źródeł

Stanisław Podczaski donosi Janowi Jabłonowskiemu o nocnym napadzie żołnierzy wołoskich na zamek w Ostrogu i ciężkim zranieniu pana Szmoniewskiego. Zdaje również sprawę z bieżącego zarządu majątkiem, wyznaczenia racji żywnościowych i żołdu oraz szkód wyrządzonych przez ludzi starosty sądeckiego.

Stanisław Podczaski donosi wojewodzie Janowi Jabłonowskiemu o uśmierzeniu nadużyć żołnierskich, zawarciu korzystnej umowy arendarskiej oraz potrzebie zmiany zarządcy dóbr białocerkiewskich. Informuje również o rozlokowaniu dragonii, przesyłce futer, pożarze wsi i kwestii transportu zakupionego żyta.

G. Połetyłowa wstawia się u prezydenta Lwowa za swoim lokajem Bazylim, prosząc o nakazanie tutejszemu piekarzowi niezwłocznej spłaty zaległej należności.

Opat de Polignac tłumaczy wojewodzie wołyńskiemu rzadszy kontakt swoją chorobą po śmierci króla Jana III Sobieskiego, deklaruje wolę szybkiego powrotu do obowiązków oraz przesyła uszanowanie wojewodzinie.

Opat de Polignac donosi wojewodzie wołyńskiemu o nadejściu istotnych wiadomości dotyczących wydarzeń w Żółkwi oraz o pomyślnych, choć dyskretnych wieściach z Francji. Zapowiada przekazanie dalszych szczegółów przy kolejnej okazji i przesyła pozdrowienia dla rodziny adresata.

Opat de Polignac donosi wojewodzie wołyńskiemu o poprawie swojego zdrowia oraz o pomyślnym dla niego przebiegu sejmików, które nie zmusiły go do wyjazdu z Warszawy. Informuje również o zawarciu pokoju w Sabaudii, pozbawiającego państwa koalicji możliwości dywersji.

Opat de Polignac odsyła wojewodę wołyńskiego do równoległego listu skierowanego do hetmana wielkiego koronnego i apeluje o współdziałanie przy elekcji nowego monarchy. Deklaruje przy tym głębokie przywiązanie do Rzeczypospolitej oraz troskę o jej wewnętrzny spokój i międzynarodowe znaczenie.

Opat de Polignac komentuje w liście sprawę konfederacji wojskowej oraz zabiegi elektora Bawarii o koronę polską, przestrzegając przed wrogimi intrygami. Zapewnia adresata o swojej lojalności, dementuje pogłoski o potajemnych kontaktach z buntownikami i apeluje o wzajemne zaufanie.

Maria Ponińska prosi prezydenta Lwowa Józefa Venino o przedstawienie magistratowi sprawy udostępnienia woskobojni na czas zbliżających się kontraktów. Zapewnia przy tym, że natychmiast wyprowadzi stamtąd konie i pozostawi porządek, gdy tylko miasto przystąpi do rozbiórki obiektu.

Władysław Poniński, podkoniuszy koronny, wzywa władze Lwowa do uregulowania zaległych należności zaciągniętych w czasie obecności wojsk szwedzkich pod miastem. Zwraca uwagę, że ciężar spłaty miejskiego długu nie może spoczywać wyłącznie na sędzim ormiańskim Juśku Bajkadowiczu, który wystawił osobiste poręczenie.

Władysław Poniński informuje władze Lwowa o wyjednaniu u króla szwedzkiego zwolnienia miasta z nałożonych kontrybucji i zapowiada przybycie królewskiego dworzanina. Zachęca magistrat do wdzięczności i przychylnego potraktowania przedstawionych postulatów.

Książę Józef Poniatowski prosi hrabiego de Brigido o wydanie paszportu oraz dyspozycji dla galicyjskich komór celnych na przewóz piętnastu zakupionych w Galicji koni do Warszawy w celu ujeżdżenia, a następnie do armii cesarskiej.

Książę Józef Poniatowski informuje poborcę o nakazie odnalezienia i zwrócenia Żydowi Schaulowi Hechtowi bezprawnie zabranych koni oraz o ukaraniu sprawców. Zapewnia również o chęci odebrania mienia pozostawionego przez dezerterów i dbałości o utrzymanie dobrosąsiedzkiej zgody na granicy.

Podpułkownik B. Kamieniecki, z rozkazu księcia Józefa Poniatowskiego, żąda od cesarsko-królewskiej komory celnej w Matczu wydania konia po dezerterze oraz wypłaca odszkodowanie Żydowi z Hrubieszowa za utracone konie. Wnosi również, aby w podobnych przypadkach poszkodowani okazywali urzędowe zaświadczenia o stratach.

E. Willyamoz z żalem odrzuca zaproszenie księcia Józefa Poniatowskiego i hrabiego Zabiełły na wieczorne spotkanie w towarzystwie dam Czartoryskiej i Potockiej z powodu przeziębienia i kaszlu. Dziękuje za pamięć i prosi o wzniesienie w jego imieniu toastu za zdrowie obecnych dam.

Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom Lwowa za odstąpienie placu przy jego pałacu oraz deklaruje zbadanie i zaspokojenie miejskich pretensji finansowych w kwocie dwóch tysięcy złotych.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia wyrazy życzliwości, zapewniając o swojej gotowości do przysług i życząc adresatom pomyślności.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności dla całego magistratu i wszystkich mieszkańców miasta, deklarując swą życzliwość.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi składa im oraz wszystkim mieszkańcom serdeczne życzenia wszelkiej pomyślności.

Kazimierz Poniatowski interweniuje u władz Lwowa w sprawie przewlekłego procesu dotyczącego miedzi skonfiskowanej Żydom ze Stryja. Apeluje o odrzucenie prawniczych forteli i szybkie wydanie sprawiedliwego wyroku, wskazując na straty ponoszone przez jego poddanych i własne dochody.

Maciej Poniatowski donosi rajcom lwowskim, że król nadał już wieś Zniesienie panu Łąckiemu, wobec czego nie można całkowicie cofnąć tej decyzji. Zaleca jednak miastu szybkie nadesłanie specyfikacji spornej góry, aby wyłączyć ją z nadania i uzyskać do niej prawa w porozumieniu z nowym posiadaczem.

Ksiądz Maciej Poniatowski zapewnia władze Lwowa o swojej stałej życzliwości oraz gotowości do obrony praw i wspierania spraw miasta przed królem. Deklaruje opiekę w uznaniu niezłomnej wierności i zasług mieszczan lwowskich dla monarchy.

Stanisław Poniatowski apeluje do magistratu lwowskiego o ułatwienie żołnierzom miejscowego garnizonu wymiany czerwonych złotych, podkreślając korzyści płynące z ich stacjonowania dla bezpieczeństwa i handlu w mieście. Ostrzega jednocześnie, że brak życzliwości ze strony władz miejskich zmusi go do przeniesienia wojska na inne leża.

Stanisław Poniatowski ponawia prośbę do władz Lwowa o bezproblemowe wymienianie czerwonych złotych żołnierzom stacjonującego w mieście garnizonu. Zwraca uwagę, że mimo wcześniejszych deklaracji magistratu wojskowi wciąż napotykają trudności przy transakcjach.

Stanisław Poniatowski domaga się od władz Lwowa ostatecznej decyzji w kwestii wymiany czerwonych złotych dla żołnierzy po należytym kursie. Ostrzega, że w wypadku odmowy podejmie decyzję o wycofaniu garnizonu z miasta.

Stanisław Poniatowski nakazuje komendantowi garnizonu interwencję u rektora jezuitów i magistratu w związku z napaściami studentów na lwowskich Żydów. Poleca postawić cechy w stan gotowości i w razie eskalacji zamieszek strzelać ostrą amunicją.

Wojciech Portens ponagla pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego w sprawie uregulowania należności za pięć beczek wina wysłanych przed rokiem. Przypomina, że ryzyko transportu spoczywało na odbiorcy, deklarując jednocześnie gotowość do partycypowania w kosztach dochodzenia odszkodowania za powstałą szkodę.

Michał Postępski usprawiedliwia swoją nieobecność na posiedzeniu władz miejskich pilnym zadaniem zleconym przez kasztelana lwowskiego i prosi o przychylność magistratu. Zapewnia o swoich dotychczasowych zasługach oraz wspomina o poniesionych w związku z nimi wydatkach.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

Anna Potocka zwraca się do rajców lwowskich z prośbą o łagodniejsze potraktowanie uwięzionych małżonków Białkowskich oraz o zwolnienie ich za poręczeniem. Informuje przy tym o zrzeczeniu się własnych roszczeń wobec uwięzionych, wskazując, że właściwy sprawca poniósł już karę.

Anna Potocka zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Jabłonowskiego, że nie ma za złe szyfrowi zabrania jego rzeczy na swoje statki. Dodaje, że chcąc wyświadczyć mu przysługę, nakazała przetransportować ten ładunek własnymi końmi bezpośrednio do Lwowa.

Kseni Eleonora Potocka prosi prezydenta Lwowa Karola Szmelinga o ochronę Stefana Laskowskiego przed sądowymi pretensjami stolnika liwskiego Rosnowskiego dotyczącymi nabytej od klasztoru kamienicy. Podkreśla, że Laskowski nabył nieruchomość w pełni legalnie i spłacił wszelkie należności, w związku z czym nie powinien podlegać żadnym wyrokom.

Teofila Potocka donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o swoim nieszczęściu wywołanym chorobą męża oraz osamotnieniu w majątku. Błaga adresata o wyperswadowanie we Lwowie wysłania do Halicza osoby mogącej udzielić im ratunku, zapewniając dla niej bezpieczną eskortę.

Teresa Potocka zapewnia wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swojej pamięci oraz dawnej życzliwości, przekazując jednocześnie prośbę męża. Przesyła także ukłony dla adresata oraz jego małżonki.

Konstancja Potocka informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że z powodu nieobecności adresata we Lwowie przekazała swoją sprawę za pośrednictwem syna. Zwraca się z uniżoną prośbą o przychylność oraz przesyła pozdrowienia dla wojewodziny i rodziny.

Konstancja Potocka zapowiada przyjazd męża, który ma osobiście zrelacjonować trudną sytuację, oraz ubolewa nad spadłymi na rodzinę nieszczęściami. Zachęca do zachowania wzajemnej jedności w rodzie w obliczu Bożego dopustu i przesyła pozdrowienia dla wojewodziny.

Pelagia Potocka zwraca się do rektora lwowskiego kolegium jezuitów o wypłacenie Józefowi Kumanowskiemu należności za furaż dla wojsk rosyjskich ze wsi Podciemne i Rakowiec. Wyjaśnia, że upoważniła Kumanowskiego do pobrania opłat od dłużników i uregulowania zobowiązań pod swoją nieobecność.

R. C. Potocka prosi magistrat lwowski o udzielenie pisarzowi miejskiemu Ziętkiewiczowi zgody na krótkotrwały wyjazd ze Lwowa w okresie wielkanocnym w celu załatwienia jej pilnych spraw. Wyjaśnia, że urzędnik ze względu na pełnione obowiązki odmówił opuszczenia miasta bez oficjalnego pozwolenia władz.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o wpisanie do akt miejskich oraz zwyczajowe ogłoszenie listu moratoryjnego wystawionego przez Kancelarię Mniejszą Koronną dla podupadłego lwowskiego postrzygacza. W zamian za dopełnienie tej urzędowej powinności oboźny koronny deklaruje magistratowi swoją dalszą przychylność i protekcję.

Andrzej Potocki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie uwięzionego czeladnika szlacheckiego, który zranił kogoś w obronie swojego pana. Autor wyraża zdziwienie jurysdykcją miejską nad szlachcicem i prosi o jego uwolnienie z aresztu pod warunkiem pojednania się ze stroną poszkodowaną.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o pomoc w odzyskaniu znacznej sumy pieniędzy, którą skradziono w nowej lwowskiej gospodzie stanisławowskiemu kupcowi Lefterowi. W zamian za sprawiedliwe i rzetelne zbadanie sprawy deklaruje magistratowi swoją wzajemną życzliwość i gotowość do pomocy.

Antoni Potocki prosi pułkownika Korytowskiego o zaniechanie rozmieszczania wojsk koronnych na jurydyce starościńskiej we Lwowie. Powołuje się przy tym na decyzję hetmana przekazaną za pośrednictwem starosty Branickiego.

Ignacy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o rychłe i sprawiedliwe rozstrzygnięcie sporu z podsędkiem lwowskim Łosiem dotyczącego nabytej kamienicy Osmolskiej. W zamian za pomyślny proces deklaruje magistratowi swoją wdzięczność i gotowość do pomocy.

Ignacy Potocki domaga się od prezydenta Lwowa Franciszka Longchamps de Bérier rekompensaty finansowej za przymusowy kwaterunek generała i oficerów rosyjskich w swojej kamienicy. Podkreśla, że z powodu zajęcia budynku poniósł straty, nie mogąc wynająć go w czasie kontraktów, a jego żona musiała szukać innego lokum.

Aleksander Jan Potocki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u króla przeciwko odebraniu chorągwi swojemu bratu. Przypomina o znacznych nakładach finansowych i poświęceniu brata od czasów wyprawy wiedeńskiej, apelując o obronę jego szlacheckiego honoru.

Starosta lwowski Joachim Potocki odpowiada władzom Lwowa na zażalenia dotyczące postępowania jego oficjalistów, wyrażając zdziwienie, że sprawy tej nie poruszono podczas jego niedawnej bytności w mieście. Zapewnia przy tym o poszanowaniu praw miejskich i zapowiada osobiste rozpatrzenie skarg oraz zniesienie ewentualnych nadużyć po swoim powrocie.

Starosta lwowski Potocki zawiadamia władze Lwowa, że uprzedził ich prośbę i polecił burgrabiemu wyznaczenie odpowiedniego kandydata na urząd prezydenta miasta. Dziękuje rajcom za późniejsze zapytanie go o zdanie i deklaruje swoją przychylność.

Starosta lwowski Potocki upomina magistrat Lwowa w związku ze skargą kahału dotyczącą prób usunięcia Żydów z ulicy Ruskiej wbrew dekretowi królewskiemu. Wzywa władze miejskie do nienaruszania obowiązujących praw i powstrzymania się od sporów do czasu wydania ostatecznego orzeczenia komisarskiego.

Starosta lwowski Joachim Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za poszanowanie praw i prerogatyw starosty przy obsadzie urzędu prezydenta. Zapowiada polecenie burgrabiemu, aby w jego imieniu mianował na to stanowisko z grona rajców osobę zdatną, zasłużoną i powszechnie akceptowaną.

Generał Potocki gratuluje władzom Lwowa zażegnania sporów i przywrócenia pomyślności w zarządzaniu miastem. Informuje również, że lwowski urząd burgrabiowski ogłosi w jego imieniu nominację na urząd proconsula królewskiego spośród przedstawionych kandydatów.