Katalog źródeł

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa o zablokowanie planów karmelitów bosych, którzy chcą zająć i zamurować drogę publiczną na Przedmieściu Krakowskim. Podkreśla, że trakt ten zapewnia dogodny dojazd do nowo ufundowanego klasztoru kapucynów, a jego zamknięcie byłoby bezprawne i szkodliwe dla miejskich wałów.

Elżbieta Sieniawska dziękuje magistratowi lwowskiemu za dotychczasową przychylność i deklaruje swoje dalsze poparcie dla spraw miasta. Informuje o podjęciu interwencji u męża i komendanta lwowskiego w kwestii zniszczonej drogi publicznej, nakłaniając władze miejskie do doprowadzenia tej sprawy do pomyślnego końca.

Alexander Smith wyraża zdziwienie odmową zwrotu wysłanych książek i wylicza poniesione na nie znaczne wydatki. W zamian za zatrzymane tomy prosi adresata o przysłanie sztuki przedniego płótna lub batystu na koszule.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Antoni Stamirowski usprawiedliwia swoje opóźnienie w podróży do Lwowa chorobą, złym stanem dróg i koniecznością odwiedzenia owdowiałej krewnej w Zamościu. Zapowiada przybycie na 22 lutego, proponuje spotkanie we dworze kasztelana Koropatnickiego oraz wspomina o zadowoleniu posłów z dotychczasowych rozmów.

Antoni Stamirowski zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej niezmiennej przyjaźni i donosi o pobycie w Lublinie oraz dolegliwościach zdrowotnych przed zapustami. Wyjaśnia, że z powodu wyjazdu na konferencję szczegółową relację z wydarzeń zda dopiero po szczęśliwym powrocie do Lwowa.

Florian Kuchorabski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie ciężką chorobą oraz relacjonuje spotkanie z panem Wysockim, który dochodzi roszczeń przeciwko miastu na podstawie dekretu trybunalskiego. Autor przedstawia rajcom argumenty prawne do obrony przed nałożeniem taksy i doradza polubowne zakończenie sporu poprzez ugodę finansową.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o trudach podróży do Krakowa oraz o przedwczesnej śmierci i pogrzebie swego syna w Wielkanocy. Zwraca się także z prośbą o pomoc w realizacji transakcji wekslowej w Rzeszowie i o przekazanie załączonej korespondencji.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o kwestii rozliczenia długu u plenipotenta Hinricha Döringa oraz o podjętych działaniach i poszukiwaniu wsparcia u starosty sandomierskiego w sprawie zniewagi i krzywd wyrządzonych Robertowi Bellowi oraz jego służbie. Wspomina również o uregulowaniu płatności w wysokości 50 florenów na polecenie krakowskiej kompanii kupieckiej.

William Thomson odpowiada z Lublina na list Jamesa Carmichella, tłumacząc opóźnienie pośpiechem poczty. Omawia kwestię uregulowania należności pieniężnych, zlecenia u Arthura Forbesa oraz trudności handlowe wynikające z ogólnego zamieszania monetarnego.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o doręczeniu przesyłki i zaakceptowaniu weksla przez Thomasa Gordona z terminem płatności do końca listopada. Zapowiada również podróż do Sokala w celu uregulowania spraw handlowych adresata.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o przyjęciu weksla przez Thomasa Gordona oraz o oczekiwaniu na dalsze dyspozycje pana Carmichella. Zapewnia również o dołożeniu starań w sprawach finansowych i zamiarze zrealizowania poleceń adresata w Sokalu.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o częściowej spłacie weksla przez Thomasa Gordouna oraz działaniach podejmowanych przez faktorów w Sokalu. Zwraca również uwagę na trudną sytuację handlową i brak twardej monety w Lublinie.

William Thomson informuje Jamesa Carmichela o korespondencji od pana Taylloura oraz o stanie odbioru należności od pana Gordouna. Zapewnia również o podjęciu starań w celu wypłacenia gotówki słudze adresata.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o wypłaceniu w Sokalu 1000 florenów na jego zlecenie oraz prosi o cierpliwość w kwestii uregulowania reszty długu z powodu zastoju w handlu w Lublinie. Donosi także o przybyciu Thomasa Gordona i jego obietnicy rychłego dopełnienia płatności wekslowej.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o oczekiwaniu na przyjazd pana Rypińskiego w celu przekazania pieniędzy oraz odbioru rewersu od pana Plińskiego. Donosi również o trudnościach związanych z płatnościami i powierza pomyślny finał sprawy opiece boskiej.

William Thomson potwierdza odbiór listu od Arthura Forbesa wraz z załączonym protestem, obiecując jego pilne zbadanie u prawnika i pokrycie niezbędnych kosztów. Zapowiada także przesłanie dalszych instrukcji prawnych za pośrednictwem Johna Maitlanda.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o działaniach podjętych w związku z jego protestacją prawną, w tym o doręczeniu pozwów i wpisaniu dokumentów do grodu przemyskiego. Donosi także o wyborze patrona i plenipotenta do prowadzenia sprawy oraz o dotychczas poniesionych kosztach.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o planowanym doręczeniu załącznika pani Gordon i wstawiennictwie w sprawach finansowych adresata. Wspomina także o trudnościach handlowych i niespełnionych obietnicach kupców nabywających jedwabie w Jarosławiu.

William Thomson donosi z Lublina o doręczeniu listu pani Gordon oraz o trudnościach związanych z wyegzekwowaniem długu na rzecz Forbesa przed lubelskim magistratem. Zapewnia o pilnowaniu interesów adresata i terminowej spłacie własnych zobowiązań mimo niepewnych czasów i problemów trybunalskich.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o zawieszeniu sprawy pani Gordon przed lubelskim magistratem oraz tłumaczy się z opóźnień w rozliczeniach finansowych. Wyjaśnia swoje trudności licznymi procesami przed Trybunałem, problemami z dłużnikami i kłopotami z żydowskimi faktorami, zapewniając jednak o chęci pełnego zaspokojenia roszczeń Forbesa.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o stanie sprawy sądowej pana Gordona oraz o bieżących kwestiach finansowych, w tym o zapłacie panu Zielińskiemu za towary Roberta Forbesa. Zapowiada również przesłanie około 100 talarów po odzyskaniu należnych mu długów po świętach.

William Thomson informuje Artura Forbesa o zawieszeniu procesu pani Gordon na cztery tygodnie oraz wyjaśnia rozbieżności w dawnych rachunkach handlowych. Deklaruje podjęcie starań w celu uregulowania płatności za pośrednictwem Aleksandra Baylie i opisuje trudności z odzyskaniem należności od dłużników.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o dwutygodniowym zawieszeniu postępowania dowodowego w sprawie z panią Gordon. Radzi mu jak najszybsze nadesłanie pełnomocnictwa do zaufanej osoby w Lublinie w celu zabezpieczenia jego wierzytelności.

Referendarz koronny Aleksander Trzebiński radzi władzom Lwowa, by w konflikcie z arcybiskupem dążyły do polubownego załatwienia sprawy na drodze prawnej, unikając rozwiązań siłowych. Zachęca do zastosowania łagodnych środków w celu uchronienia miasta przed dalszymi udrękami.

Krzysztof Fabrytz informuje Artura Forbesa, że powierzone mu trzy sztuki płótna wciąż znajdują się w Warszawie z powodu braku woźniców. Deklaruje, że wyśle materiał do Jarosławia przy pierwszej dogodnej okazji, gdy tylko go otrzyma.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

Jakub Chronowski przeprasza Macieja Hajdera za brak obecności na rodzinnej uroczystości, tłumacząc się późnym nadejściem zaproszenia oraz chorobą żony, która po podróży poroniła. Wyraża żal z powodu zwłoki, przesyła spóźnione podarki i składa najlepsze życzenia nowożeńcom.

William Chalmer donosi kupcowi Arthurowi Forbesowi o przekazaniu weksli prawnikowi i opłaceniu dekretu sądowego w celu przymusowego ściągnięcia należności od opornych dłużników. Informuje ponadto o interwencji Roberta Lowa oraz zapowiada swój rychły wyjazd z Lublina do Gdańska.

Andrzej Czarnoluski zawiadamia o swoim odwrocie spowodowanym działaniami wojsk hetmańskich oraz pilnej potrzebie wyjazdu do Krystynopola. Zapowiada, że nie zabawi tam długo i niebawem przybędzie do adresata.

Katarzyna Czacka tłumaczy niemożność przybycia do Lwowa sprawą trybunalską w Lublinie i prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję w sprawie niewypłaconych przez Czygowskiego należności zmarłego męża. Dopytuje również o treść korespondencji od Baranowskiego oraz przesyła pozdrowienia od siebie i dzieci.

Szczęsny Czacki zapewnia adresatów o gotowości do pomocy i informuje, że zamiast pisać list, uda się osobiście do Końskich, by u kanclerza koronnego pomyślnie załatwić ich prośby.

Szczęsny Czacki informuje władze Lwowa o zamiarze przesłania prolongaty oraz zapowiada wydanie decyzji w sprawie rewizji dworków i gruntów szlacheckich. Odpowiedzi na pozostałe kwestie z instrukcji ma przekazać ustnie lwowski syndyk.

Szczęsny Czacki przesyła magistratowi lwowskiemu podpisane in blanco formularze dotyczące odroczenia obrad komisji lwowskiej z instrukcją ich wypełnienia, nakazując jednocześnie unikanie zatargów z Żydami i szlachtą. Na odwrocie dołączono kopię pokornej odpowiedzi magistratu z 13 sierpnia 1759 roku, potwierdzającej odbiór pism.

Szczęsny Czacki zapewnia magistrat Lwowa o swojej życzliwości i deklaruje, że podczas podróży do Końskich osobiście przedstawi prośby mieszczan kanclerzowi koronnemu. Zamiast pisać list, obiecuje usilnie zabiegać o pomyślne załatwienie ich spraw na miejscu.

Szczęsny Czacki informuje władze Lwowa o zamiarze nadesłania prorogacji oraz zapowiada, że decyzję w sprawie rewizji dworków i gruntów szlacheckich wyda po powrocie do Porycka. Dodatkowe informacje ustne ma przekazać radzie miejskiej powracający syndyk.

Szczęsny Czacki przesyła magistratowi lwowskiemu podpisane in blanco formularze dotyczące odroczenia komisji wraz z instrukcją ich wypełnienia i oblatowania. Nakazuje unikanie stosowania przemocy wobec Żydów oraz poprzestanie na składaniu protestacji w przypadku wprowadzania ich do kamienic przez szlachtę.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski instruuje Chwałkowskiego w kwestii przygotowań do podziału majątku, zbadania nastrojów panny oboźnej oraz załagodzenia zatargu z panią Poniatowską. Zleca także zorganizowanie kwatery we Lwowie, zakup siana i zebranie wiadomości o losach rotmistrza po starciu ze Szwedami.

Marszałek Trybunału Koronnego Roch Michał Jabłonowski dziękuje władzom Lwowa za życzenia noworoczne i dzieli się refleksjami na temat pomyślności miast pod nowym panowaniem. W związku ze zbliżającą się lwowską kadencją Trybunału apeluje do rajców o pilną naprawę dróg dojazdowych oraz zadbanie o porządek i czystość w mieście.

Jansini informuje lwowskiego rajcę Matiasa Heydera o wypłaceniu panu Czarnoluskiemu 170 florenów na miejskie potrzeby i przesyła pobrany rewers. Zapewnia również o wpisaniu tej kwoty na poczet przyszłego rozliczenia oraz o swojej gotowości do dalszych usług.

Franciszek Jastrzębski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o piśmie od królowej dotyczącym donatywy i prosi o dyspozycję, czyje nazwisko w nim uzupełnić. Donosi także o procesie starosty kamionackiego Cetnera, który naruszył cześć wojewody, lecz ostatecznie przegrał sprawę w sądzie.

Franciszek Jastrzębski dziękuje wojewodzie ruskiemu za powierzenie prowadzenia spraw królowej, zapowiadając podjęcie czynności po spotkaniu z łowczym żydaczowskim Kroguleckim. Udziela także wskazówek prawnych dotyczących egzekucji kondematy w procesie ze starostą sądeckim oraz przesyłki dokumentów.

Franciszek Jastrzębski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu o wstrzymaniu sprawy księdza Rudeckiego przed Trybunałem Lubelskim z powodu listów inhibicyjnych arcybiskupa lwowskiego. Wyjaśnia, że obecność podwojewodziego nie jest już potrzebna, a ewentualna obrona zostanie podjęta, jeśli sprawa trafi pod sądy wojewody.

Franciszek Jastrzębski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o odstąpieniu księdza Kłosińskiego od procesu w Trybunale z powodu interdyktu arcybiskupa lwowskiego i braku zagrożenia dla sprawy na miejscu. Radzi kontynuować postępowanie przed sądem wojewody oraz zapowiada przekazanie dokumentów inkwizycji przez umyślnego posłańca od Żydów jaworowskich.

Tomasz Franki i Franciszek Ksawery Solski donoszą o podróży do Lublina oraz o planowanych przyjazdach hetmana koronnego i arcybiskupa. Zalecają władzom Lwowa pilną naprawę dróg i bruków miejskich, aby zapobiec niezadowoleniu dostojników.

Jan Zaleski i Jakub Milejowski informują władze Lwowa o poszukiwaniu króla w drodze pod Malbork oraz przesyłają dokumenty i instrukcję prawną w sporze młyńskim z Hynkami. Zalecają wniesienie odpowiednich protestacji w sądach oraz sporządzenie dodatkowego odpisu akt banicji.

Aleksander Giedziński odpowiada na pełen pretensji list arcybiskupa Krosnowskiego i wyjaśnia okoliczności uwięzienia zbiegłego przestępcy, który wraz z synami dopuścił się kradzieży w jego dworze. Deklaruje, że uwzględni wstawiennictwo arcybiskupa pod warunkiem zwrotu zagrabionego mienia lub wydania winnych synów.