Katalog źródeł

William Forbes powiadamia swego kuzyna Arthura Forbesa o przesłaniu kwoty ponad 144 florenów za pośrednictwem Johna Arkonhowda. Dziękuje za dotychczasowe dobrodziejstwa i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Michał Fredro interweniuje w imieniu koła rycerskiego u lwowskich rajców przeciwko nadmiernemu obciążaniu podatkami oraz uciążliwemu kwaterunkowi posłów u ubogich przedmieszczan halickich. Ostrzega władze miejskie przed zdzierstwem poborców i zapowiada podniesienie tej sprawy na najbliższym sejmiku.

Kasztelan lwowski Jerzy Bogusław Fredro zwraca się do kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego z prośbą o pomoc w ujęciu Marcina Waśniowskiego, swojego dawnego wychowanka skazanego przez Trybunał Koronny za zamach na jego życie. Fredro postuluje, by Potocki napisał prywatny list do krewnego, księcia Janusza Wiśniowieckiego, w celu odesłania służącego w wojsku litewskim zbrodniarza pod pozorem do Lwowa, gdzie dosięgnie go sprawiedliwość.

Jakub Maksymilian Fredro prosi Wojciecha Zimnickiego o rozliczenie długu ze złotnikiem Grünwaldem na podstawie kontraktu pozostałego po zmarłym bracie, biskupie bakowskim. Przekazuje także list do arcybiskupa lwowskiego z prośbą o darowanie stuzłotowego długu zaciągniętego przez zmarłego.

Uwięziony Jan Frydel zwraca się do prezydenta Ziękiewicza oraz całego lwowskiego magistratu z pokorną prośbą o wsparcie i wybaczenie jego nierozważnej ucieczki. Błaga o radę i pomocną dłoń, które umożliwiłyby mu bezpieczny powrót do dawnego urzędu oraz zrehabilitowanie się przed władzami miasta.

Prezydent Nowego Sambora Jan Funk zwraca się do magistratu Lwowa z prośbą o wypożyczenie miejskiego kata do wykonania wyroku śmierci na szlachcicu skazanym za zabójstwo, z powodu braku egzekutora w Przemyślu. W zamian przesyła posłańca ze zwyczajową opłatą w wysokości ośmiu złotych polskich i deklaruje wdzięczność oraz wzajemną pomoc.

Jakub Kalepiński informuje rajcę Tomasza Gordona o kradzieży cennych okuć zwierciadeł oraz wypełnienia materaca, jakiej dopuścił się krawiec zarządzający jego lwowską kamienicą. Prosi o wytropienie sprawcy, sprawdzenie rzemieślników skupujących skradzione srebro i włosie oraz o zwolnienie z aresztu żony złodzieja.

Franciszek Chwałkowski zwraca się do towarzysza pancernego Wolskiego z uprzejmą prośbą o roztoczenie opieki nad posłanym pachołkiem i uchronienie go przed krzywdą do czasu przybycia do chorągwi pana Siemieńskiego. W zamian za okazane wsparcie autor deklaruje pamięć, wdzięczność oraz gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Franciszek Chwałkowski ubolewa, że nie może osobiście służyć chorążemu wendeńskiemu, dlatego wyprawia do niego swojego pocztowego z prośbą o łaskawe przyjęcie. Zapewnia o gotowości do przyjmowania wszelkich uwag i napomnień oraz deklaruje chęć podtrzymywania stałej korespondencji.

Franciszek Chwałkowski informuje wojewodę ruskiego o oczekiwaniu pana Stamirowskiego na spotkanie, wieściach z sejmiku, ruchach wojsk szwedzkich oraz pismach dyplomatycznych z Torunia. Donosi również o stanie zdrowia starosty lwowskiego i kwestiach finansowych dotyczących królewiczów.

Jagnieszka Chmielowa pyta Annę Zimnicką o plany wspólnej pielgrzymki do Częstochowy i prosi o wcześniejszą wiadomość, aby móc wynająć furmana. Dokonuje także szczegółowego rozliczenia przesłanych funduszy za zakupione towary oraz prosi o wykupienie zastawionych u pana Jezierskiego rzeczy.

Jagnieszka Chmielowa prosi Annę Zimnicką o odesłanie wozu oraz zapasów i rzeczy osobistych pozostawionych w pośpiechu we Lwowie, a także o zakupienie kitajki i oliwy dla zakonnic. Porusza również kwestię przesłania wina dla pani doktorowej oraz bieżących rozliczeń i sprawunków.

Stanisław Chmielecki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu okolicznościowe życzenia i dziękuje za wyświadczone dobrodziejstwa. Skarży się zarazem na rodzonego brata adresata, który unika zwrotu sumy i wykonania dekretu trybunalskiego, zmuszając autora do ponownego szukania sprawiedliwości w Trybunale.

Stefan Chmielnicki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie zwrotu rzeczy oddanych na przechowanie przez jego towarzysza Starzyckiego, których bezprawnie nie chce oddać lwowski mieszczanin. Informuje o delegowaniu pana Chocimierskiego, który ma zaspokoić wszelkie pretensje wierzycieli i odebrać zatrzymany majątek.

Kniaź Iwan Chowański odmawia wstrzymania marszu wojsk moskiewskich bez wyraźnego rozkazu carskiego, gwarantuje jednak komisarzom królewskim bezpieczny przejazd na rokowania. Tłumaczy również powody wcześniejszego zatrzymania polskiego posłańca w trakcie walk o twierdzę brzeską.

Krzysztof Chodorowski zapewnia rajców lwowskich o swojej stałej życzliwości i gotowości do wyświadczenia im przysługi. Informuje także o odłożeniu na inny termin planowanego wyjazdu do Halicza z powodu spraw związanych z konfederacją.

Marcin Chomentowski wstawia się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego za swoją siostrą, podkomorzyną podolską, której starostwo baryckie zostało zrujnowane przez przemarsze i postoje chorągwi wojskowych. Apeluje o objęcie jej protekcją oraz o przychylne wysłuchanie wysłanego do Jabłonowskiego posłańca.

Marcin Chomentowski deklaruje gotowość do pośpieszenia na wznowienie rokowań ze skonfederowanym wojskiem po rozwiązaniu lokalnych trudności. Wyjaśnia kwestię podporządkowania się ordynansowi na hibernę z dóbr dobrzyńskich i zapewnia adresata o swojej wierności.

Stanisław Chomentowski powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zbliżającym się ślubie z podkanclerzanką w Nieświeżu. Zwraca się z uniżoną prośbą do adresata i jego małżonki o uświetnienie uroczystości weselnych swoją obecnością, zapewniając o stałej wierności i gotowości do posług.

Stanisław Chomentowski prosi władze Lwowa o wyznaczenie należytych kwater oficerom i żołnierzom swojego regimentu, który ma objąć garnizon w mieście. W zamian wojewoda deklaruje wdzięczność oraz gotowość do świadczenia magistratowi opieki i przysług.

Ks. Tomasz informuje wojewodę ruskiego o przybyciu do Zamościa, osłabieniu po zażyciu lekarstwa oraz zarządzeniach obronnych podjętych w majątkach z powodu panujących trwóg. Wspomina również o kłopotach z wojskiem i zapewnia adresata o stałej pamięci modlitewnej.

Ks. Tomasz SJ donosi wojewodzie ruskiemu o problemach ze spławem statków z wyposażeniem oraz o opóźnieniu własnej podróży spowodowanym złą pogodą i okaleczeniem koni. Zapowiada rychły wyjazd z Zamościa do Lwowa zaraz po uroczystościach ku czci św. Stanisława Kostki.

Autor przekazuje wojewodzie ruskiemu suplikę pani podskarbiny w imieniu jej brata referendarza, który skarży się na niszczące stacjonowanie wojska i prosi o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego. Informuje również o przejeździe deputatów trybunalskich przez Zamość oraz o swoim oczekiwaniu na poprawę dróg i uspokojenie nastrojów przed wyruszeniem do Lwowa.

Jakub Chronowski przeprasza Macieja Hajdera za brak obecności na rodzinnej uroczystości, tłumacząc się późnym nadejściem zaproszenia oraz chorobą żony, która po podróży poroniła. Wyraża żal z powodu zwłoki, przesyła spóźnione podarki i składa najlepsze życzenia nowożeńcom.

Olbracht Chudzieński zdaje rajcom lwowskim relację z postępów w procesie dotyczącym pani Kampianowej i Groswajera, powołując się na interwencję Stolicy Apostolskiej w kwestii testamentu. Deklaruje również gotowość do dalszego, samodzielnego reprezentowania interesów miasta.

Wojewoda bełski Ignacy Cetner dziękuje magistratowi lwowskiemu za przesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Odwzajemnia życzenia dla wszystkich członków władz miejskich oraz zapewnia o swojej niezmiennej przychylności.

Wojewoda bełski Ignacy Cetner zapewnia władze Lwowa o swoim poparciu dla miejskich ustaw na sejmie oraz informuje o możliwości bezpiecznego wydatkowania funduszy na oczyszczenie miasta. Ponadto rekomenduje zasługi pana Bartscha, który aktywnie zabiegał o interesy Lwowa przed Komisją Skarbową.

Nowy starosta lwowski Jan Cetner informuje rajców i mieszkańców Lwowa o planowanym na 1 czerwca 1676 roku uroczystym objęciu urzędu. Zwraca się do nich z prośbą o uświetnienie uroczystości wjazdu swoją obecnością, licząc na ich tradycyjną życzliwość.

Aleksander Cetner zapewnia rajców lwowskich, że po zawarciu ugody z jego oddziałem nie muszą obawiać się wybierania chleba przez wojsko. Zapowiada również interwencję u swojego porucznika Polanowskiego oraz rozmowę z hetmanem.

Aleksander Cetner wzywa rajców lwowskich do wydania wyznaczonego zaopatrzenia dla jego chorągwi, wskazując na dramatyczne położenie głodujących żołnierzy. Ostrzega, że w razie dalszego uchylania się miasta od świadczeń sprawę rozstrzygnie ostatecznie hetman.

Ludwika z Cetnerów Potocka interweniuje u prezydenta Lwowa Jana Eliaszewicza w sprawie mieszczanina Kocha, uprowadzonego przez kozaków do Mariampola, wzywając władze miejskie do podjęcia kroków prawnych przed Komisją Skarbową. Autorka krytykuje bezczynność magistratu, ostrzega przed zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich lwowian i zapowiada powiadomienie króla o opieszałości władz miasta.

Franciszek Cetner dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wizytę przynoszącą pociechę w żałobie i prosi go o udział w uroczystościach pogrzebowych wyznaczonych na 30 marca u lwowskich reformatów. O tę samą łaskę obecności zwraca się również do małżonki adresata.

Wojciech Cieński gratuluje Janowi Jabłonowskiemu objęcia dowództwa nad wojskiem i życzy mu buławy polnej. Deklaruje również gotowość stawienia się na wezwanie w obozie, tłumacząc możliwe opóźnienie koniecznością skompletowania prowiantu.

Wojciech Cieński informuje Jana Jabłonowskiego o otrzymanych rozkazach koncentracji chorągwi pod Szczerzem oraz o trudnościach z wyruszeniem w pole z powodu niewypłacenia żołnierzom hiberny. Prosi o zapewnienie rychłej wypłaty należności i zaleca, aby podstolina Jabłonowska na czas kampanii schroniła się we Lwowie.

Robert Cień przesyła z Przemyśla kupcowi Arturowi Forbesowi kwotę 50 złotych, tłumacząc niemożność wypłaty większej sumy brakiem targów oraz poleceniem swojego pryncypała. Donosi również o staraniach o odzyskanie długu od Marka Dawidowica Krzeszowskiego.

Przed wyjazdem ze Lwowa ksiądz K. Cieszkowski apeluje do prokonsula Eliaszewicza o ugodowe i sprawiedliwe uregulowanie sporu o grunt po jego powrocie. Deklaruje wolę zgody, wzywając jednocześnie do zachowania spokoju i powstrzymania się od wrogich działań ze strony podległych jurysdykcji miejskiej urzędników.

Krzysztof Cytwarowski przesyła Arturowi Forbesowi skrypt dłużny z poręczeniem Donika Axetowicza i prosi o przekazanie na kredyt partii sukna oraz innych tkanin o wartości 500 talarów lewkowych. Zobowiązuje się do uregulowania należności do dnia św. Jakuba w 1688 roku, deklarując pozyskanie środków z handlu wołami.

Kapitan von Ziegler, oddelegowany do Lwowa na rozkaz generała von Bismarcka w celu zakupu zapasów dla carskich wojsk, domaga się od władz miasta wyznaczenia obszerniejszych spichlerzy. Ostrzega magistrat, że jeśli zakupiony prowiant i furaż zepsują się z powodu ciasnoty magazynowej, pełną odpowiedzialność poniosą władze miejskie.

Kapitan rosyjskiej dragonii von Ziegler zwraca się do władz Lwowa w sprawie wykonania rozkazu generała Keisera dotyczącego przekazania zmagazynowanego w workach siana. Zwraca przy tym uwagę na ryzyko zepsucia się paszy w przypadku zwłoki.

Stefan Czaykowsky informuje prezydenta Lwowa o opóźnionym nadejściu dokumentów procesowych oraz o wysokich kosztach konferencji prawnych i utrzymania w Radomiu. Uprzedza również, że uzyskanie kondescensji będzie wymagało znacznych nakładów finansowych, po czym zapowiada swój rychły wyjazd.

Podskarbi wielki koronny Jan Antoni Czapski prosi władze Lwowa o wydelegowanie do Warszawy na 1 września 1738 roku doświadczonego i bezstronnego kupca. Ma on wziąć udział w opracowaniu sprawiedliwego instruktarza celnego, który ukróci nadużycia w komorach celnych i przyczyni się do ożywienia handlu.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje, zagrzewa mieszkańców do wytrwałej obrony przed wojskami Chmielnickiego oraz zapowiada nadejście posiłków sojuszniczych. Informuje również o przysłaniu stu żołnierzy piechoty pod dowództwem pana Podlewskiego i zapewnia o wstawiennictwie u szlachty w kwestii wypłaty miastu czopowego na cele obronne.

Stefan Czarniecki dziękuje rajcom miasta Lwowa za powinszowania z okazji szczęśliwego przybycia i triumfu nad wrogiem, przypisując sukces opiece boskiej oraz szczęściu króla. Zachęca mieszczan do modlitw dziękczynnych za ocalenie Lwowa i deklaruje swą życzliwość.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za powitalny list i ostrzega przed grożącym wiosną atakiem nieprzyjaciela na granice Rzeczypospolitej. Nakazuje pilne wzmocnienie miejskich fortyfikacji oraz radzi zwrócenie się do króla o przysłanie wykwalifikowanego inżyniera wojskowego.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki zwraca się do burmistrza i magistratu Lwowa o szybkie i sprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy porucznika Miczyńskiego. Żołnierz ów domaga się od wdowy po lwowskim mieszczaninie zwrotu pieniędzy i rzeczy pozostawionych w depozycie po wyprawie węgierskiej.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wzywa burmistrza i magistrat lwowski do poszanowania dawnych przywilejów handlowych Żydów podlegających jego jurysdykcji. Podkreśla wagę handlu wschodniego oraz podatków uiszczanych przez nich na rzecz Rzeczypospolitej.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wzywa burmistrza i rajców Lwowa do zaprzestania umniejszania i wstrzymywania należnych mu tradycyjnie dochodów wojewodzińskich. Z obozu pod Buskiem domaga się poszanowania swojego urzędu i nienaruszania praw przysługujących także jego następcom.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje, zachęca do mężnego oporu wobec Chmielnickiego i zapewnia o nadchodzącej pomocy sojuszników monarchy. Informuje również o przysłaniu stuosobowego oddziału wyćwiczonej piechoty pod dowództwem pana Podlewskiego oraz o zabezpieczeniu miejskich dochodów z czopowego na cele obronne.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje z okazji przybycia w te strony oraz odniesionego zwycięstwa nad wrogiem, przypisując ocalenie miasta Opatrzności Bożej i działaniom wojennym. Zachęca rajców do modlitw dziękczynnych i zapewnia o swojej wdzięczności oraz gotowości do dalszej przychylności.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za powitalny list po powrocie z wojennej wyprawy i składa im wzajemne życzenia. W obliczu zagrożenia ze strony nieprzyjaciół apeluje o pilne wzmocnienie fortyfikacji miasta oraz radzi zwrócić się do króla o przysłanie inżyniera wojskowego.