Katalog źródeł

Patrik Robertson tłumaczy się Arturowi Forbesowi z opóźnienia w spłacie zobowiązania wobec Roberta kłopotami z monetą szelężną. Zapewnia, że w nadchodzącym tygodniu dołoży wszelkich starań, by zaspokoić wierzycieli, a także obiecuje przywieźć ze sobą muzykę.

Robert Ross donosi z Przemyśla Arthurowi Forbesowi o zgonie ich wspólnego przyjaciela Johna Croupa i związanych z tym kłopotach z pogrzebem i transportem dóbr. Prosi także adresata o wstawiennictwo u pana Birrella i kupców lwowskich w celu zyskania zwłoki w spłacie zobowiązań.

Robert Ross prosi Arthura Forbesa o wstawiennictwo i powstrzymanie wrogich działań oraz gróźb ze strony Birrella, którego podburzają nieprzychylne mu osoby. Deklaruje wolę spłaty wszelkich zobowiązań, gdy tylko miną jego obecne kłopoty finansowe uniemożliwiające natychmiastowe uregulowanie długu.

Robert Ross tłumaczy się ze swojej trudnej sytuacji materialnej i niemożności zadośćuczynienia wcześniejszym zobowiązaniom, prosząc Arthura Forbesa o cierpliwość do jarmarku jarosławskiego. Przesyła także wyrazy współczucia z powodu choroby bliskiej adresatowi osoby oraz wieści o innych wspólnych znajomych.

Robert Ross odpowiada na list Arthura Forbesa, potwierdzając chęć dopełnienia poleceń dotyczących kumoterstwa u pana Turnera oraz odesłania należności. Życzy adresatowi pomyślności w interesach kupieckich i szybkiego powrotu do zdrowia.

Robert Ross prosi kupca Arthura Forbesa o zorganizowanie i opłacenie we Lwowie opieki medycznej u doktora Rudnego dla chorego posłańca, deklarując zwrot wszelkich poniesionych kosztów. Donosi również o śmierci żony Johna Glenny'ego wywołanej skandalem oraz o chrzcie syna pana Turnera.

Robert Ross dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc w sprawie niesfornego chłopca Williama Crocke'a i prosi o pośrednictwo w kontaktach z medykiem Rudnym w kwestii kuracji ubogiej wdowy. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, spraw handlowych oraz długu zaciągniętego przez Crocke'a u lwowskiego aptekarza.

Robert Ross pisze z Przemyśla do Arthura Forbesa we Lwowie, relacjonując kosztowne leczenie chorej nogi ubogiej wdowy oraz kwestię zapłaty dla felczera Rudnego. Wspomina także o zakończeniu służby nieprzydatnego pomocnika Williama Crocke'a oraz o chorobie pana Turnera, wyczekując przybycia adresata.

Robert Ross wyraża współczucie z powodu przedłużającej się choroby Arthura Forbesa oraz omawia kwestie rozliczeń i planowanej podróży. W dalszej części listu krytycznie odnosi się do autodestrukcyjnego i niewdzięcznego zachowania Williama Crockea, powierzając pieczę nad nim adresatowi oraz Davidowi Leibingstonowi.

Katarzyna Rudzka oskarża Głębockiego o podżeganie podstarościego Byczkowskiego do zabójstwa jej syna oraz o chronienie zbrodniarza przed wymiarem sprawiedliwości. Żąda również zatrzymania przebywającego u adresata sługi, który po śmierci syna ukradł jego mienie i uciekł.

Andrzej Stanisław Rudzki informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu gospody i kwater w Sądowej Wiszni przed sejmikiem oraz o możliwości wynajęcia dworku kasztelana Fredry. Donosi również o wysyłce wina do Podkamienia oraz o problemach ze sprowadzeniem ryb.

Andrzej Stanisław Rudzki składa Janowi Jabłonowskiemu szczegółowy raport z objazdu pasiek, zbiorów zbóż, cen targowych oraz stanu inwentarza i zapasów wina w starostwie mościskim. Do listu dołącza rejestr sołtysów posiadających ule wraz z wykazem podatku oczkowego.

Katarzyna Rusznikarka z Sambora przeprasza pisarzową Annę Zimnicką za opóźnienie przyjazdu spowodowane złym stanem dróg i zapowiada rychłe osobiste dostarczenie przygotowanych owoców. Zwraca się także z prośbą o przekazanie czeladnikowi prośby o wsparcie w pilnej potrzebie, obiecując stosowne wynagrodzenie.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Jan Sapieha zapewnia władze Lwowa o swoim zaangażowaniu w ukończenie miejskich fortyfikacji oraz informuje o liście do króla w sprawie przysłania inżyniera i wypłaty funduszy przez podskarbiego. Zwraca się do rajców z prośbą o jak najszybsze przekazanie monarsze załączonego pisma.

Hetman wielki litewski Kazimierz Jan Sapieha dziękuje wojewodzie ruskiemu za dotychczasową przychylność i alarmuje o tragicznej sytuacji oraz spustoszeniu Litwy przez wewnętrzną niezgodę. Apeluje o dalszą pomoc i ratunek w obliczu zbliżającego się sejmu warszawskiego oraz przesyła ukłony wojewodzinie ruskiej.

Michał Sapieha wyraża radość z pomyślnego powrotu do zdrowia wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego i jego małżonki, przesyłając powinszowania oraz ukłony dla kasztelana/wojewody krakowskiego. Wspomina również o własnych uciążliwościach finansowych i nadszarpniętym zdrowiu.

Michał Sapieha pisze z Warszawy do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc o wywarcie wpływu na kasztelana krakowskiego. Zwraca przy tym uwagę na dramatyczne położenie Rzeczypospolitej, która znalazła się na skraju upadku.

Maria Krystyna Sapieżyna wyraża radość ze szczęśliwego porodu siostry i dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za życzliwość oraz współczucie wobec prześladowań dotykających dom Sapiehów. Zwraca się także z prośbą o przekazanie przesyłki nadesłanej dla niej przez królową.

Sardi informuje wojewodę ruskiego o wiadomości przekazanej królowi, według której Ludwik XIV zrezygnował z ingerowania w sprawy polskie i odwołał księcia Contiego. Autor wyraża nadzieję, że zapowiedź ta pozwoli utrwalić pokój w Rzeczypospolitej.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przekazaniu korespondencji oraz o papieskiej audiencji starosty, która przypieczętowała uznanie króla w Rzymie. Wspomina także o staraniach o fundusze dla posła oraz o wyjeździe królowej do Góry i Kozienic.

Sardi usprawiedliwia się przed Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w przesyłaniu gazet, wyjaśniając, że nie dotarły one pocztą do Gdańska. Zapowiada także przekazanie listu staroście żydaczowskiemu przy najbliższej sposobności.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o osobistym wręczeniu jego listu Flemmingowi oraz o wysyłce korespondencji do Rzymu. Donosi również o braku porozumienia w Łowiczu, gdzie stronnicy nadużywają łaskawości króla.

Sardi donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o przesłaniu gazet oraz o przyjęciu angielskiej mediacji pokojowej przez cesarza, cara i Wenecję, wobec której Polska wciąż nie zajęła stanowiska. Zapowiada również rychły przyjazd posła brytyjskiego George'a Stepneya i zauważa brak ustaleń co do miejsca i terminu kongresu.

Relacja ze Szczecina informująca o wyjeździe opata de Châteauneuf do Paryża oraz o spodziewanym wygnaniu opata de Polignac z rozkazu króla Francji. Ludwik XIV całkowicie porzucił sprawy polskie, natomiast spór z Gdańskiem o odszkodowanie dla Polignaca ma rozstrzygnąć król Danii.

Karta adresowa listu Sardiego skierowanego do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego we Lwowie.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Referendarz koronny Stanisław Sarnowski potwierdza odbiór siódmej raty pożyczki dla króla i przesyła rajcom lwowskim królewską asekurację na pełną sumę siedmiu tysięcy złotych. Zapewnia zarazem o wdzięczności monarchy oraz o własnej gotowości do wstawiennictwa za miastem.

Stanisław Sarnowski dziękuje władzom Lwowa za gotowość wsparcia skarbu królewskiego pożyczką i informuje o wyznaczeniu pisarza skarbowego do wynegocjowania z dzierżawcami ceł warunków jej zaspokojenia. Podkreśla przy tym warunek, aby bieżące dochody i raty królewskie nie były potrącane z zabezpieczonej kwoty.

Jan Benedykt Cacciolini opłakuje niespodziewaną śmierć pani Wolfowiczowej oraz dziękuje Maciejowi Haiderowi za opiekę nad chorym czeladnikiem we Lwowie. Donosi także o swoim bezpiecznym powrocie do Krakowa, weselu pana Petki, sprawach pana Klemensa oraz przesyła pozdrowienia od rodziny.

Jan Benedykt Cacciolini usprawiedliwia Maciejowi Haiderowi przerwę w korespondencji chorobą oraz licznymi wyjazdami i zapowiada rychłą spłatę 300 złotych długu podczas pobytu we Lwowie. Informuje także o wstrzymaniu wypłaty reszty należności matce zmarłego czeladnika Jana Szmida do czasu zbadania piotrkowskich ksiąg handlowych.

Marcin Świeżawski donosi władzom Lwowa o stanie prowadzonych w Warszawie spraw miejskich, w tym kwestii praw ruskich rzemieślników i obrony przywilejów miasta w oparciu o zawarty kontrakt. Potwierdza także odbiór przekazanego przez syndyka wynagrodzenia oraz deklaruje dalszą gotowość do świadczenia usług.

Marcin Świeżawski zawiadamia Jana Zimnickiego o podjęciu powierzonej mu sprawy i ostrzega przed upływającym, ostatecznym terminem na złożenie wyroków oraz popieranie apelacji. Zwraca się o jak najszybsze nadesłanie dokumentów i środków niezbędnych do pokonania napotykanych trudności.

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.

Wielki książę Świdrygiełło odpowiada na listy wielkiego mistrza i dostojników krzyżackich, omawiając skoordynowane uderzenia wojsk zakonnych, podolskich i tatarskich na ziemie polskie oraz litewskie. Zapewnia Pawła von Rusdorfa o wierności sojuszowi i deklaruje wzajemną pomoc militarną w walce ze wspólnym nieprzyjacielem.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski zapowiada władzom Lwowa przybycie delegatów skonfederowanego wojska, zmierzających z poselstwem do króla i hetmanów. Prosi rajców o odbycie z nimi narady oraz zapewnienie im należytego przyjęcia i gościny.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski zarzuca władzom Lwowa brak współdziałania i oświadcza, że wojsko nie odstąpi spod miasta, dopóki nie otrzyma żądanej asekuracji finansowej. W zamian za uległość obiecuje zadośćuczynienie pretensjom i długom Lwowa wobec Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie porucznika Dębkowskiego, który procesuje się ze spadkobiercami Kwaśniewskiego. Zwraca się z prośbą o rychłe i sprawiedliwe zakończenie sporu według prawa i dekretu, bez dalszego przewlekania postępowania.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski reaguje na odrzucenie przez władze Lwowa prośby majora Lorenta o zaspokojenie potrzeb żołnierzy cudzoziemskich. Mimo rozczarowania odmową deklaruje podporządkowanie się woli rajców i odłożenie sprawy na przyszłość.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski wstawia się u magistratu lwowskiego za przybywającym do miasta generałem majorem wojsk cudzoziemskich w sprawie zaciągu i rozliczeń finansowych. Zapewnia o rychłym zwrocie należności i podkreśla wagę tej sprawy dla dobra wojska oraz całej Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie ukarania sprawców zranienia czeladzi towarzysza starosty halickiego. Zwraca się również o zaspokojenie pretensji finansowych towarzysza Pachurskiego wobec burmistrza Kozłowskiego.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Wojciech Świrski zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o powstrzymanie cechowych przed nachodzeniem niezrzeszonego miecznika mieszkającego w jego dworze, którego nie stać na opłatę wpisową. Autor przypomina, że regularnie płaci czynsz za grunt miejski, na którym stoi dwór, i prosi o zażegnanie sporu.

Jan Snopkowski wyraża ubolewanie z powodu zatargu wywołanego przez swego brata Marchockiego z rajcami lwowskimi i deklaruje podjęcie mediacji w sporze. Zapowiada wysłanie do krewnego listu oraz prosi władze miejskie o poinformowanie go o podjętych ustaleniach.

Jan Snopkowski apeluje do rajców lwowskich o szybkie załagodzenie sporu wywołanego posieczeniem sługi pana Marchockiego. Domaga się zadośćuczynienia dla poszkodowanego czeladnika oraz uwięzienia sprawcy napaści w celu uniknięcia poważniejszych zatargów.

Jan Snopkowski informuje rajców lwowskich, że pan Marchocki powierzył mu rozsądzenie sprawy swojego zranionego sługi. Autor apeluje do rady o sprawiedliwe zadośćuczynienie dla poszkodowanego i odrzuca tłumaczenia rajców, jakoby nie znali oni miejsca pobytu sprawcy napaści.

Wojciech Siemieński deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu gotowość do wzięcia udziału wraz ze szlachtą w planowanej uroczystości. Obiecuje również zaprosić w jego imieniu okolicznych dygnitarzy oraz zapowiada spotkanie w Mościskach.

Jan Siemieński informuje Franciszka Chwałkowskiego o danych personalnych oficerów oraz radzi mu w kwestii korespondencji i przybycia do chorągwi po Wielkanocy. Zapewnia także adresata o wstawiennictwie u porucznika w obronie jego honoru i interesów w obozie.

Jan Siemieński informuje władze Lwowa o skierowaniu prośby o łaskawość do starosty bełskiego i doradza jak najszybsze zabieganie o poparcie u regimentarza generalnego. Przed wyjazdem do obozu wojskowego zapewnia rajców, że będzie pamiętał o sprawach miasta.

Jan Siemieński dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia na Wielki Post i informuje o działaniach podjętych w celu redukcji obciążeń finansowych miasta za styczeń. Dodaje słowa otuchy w znoszeniu udręk oraz zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa.