Katalog źródeł

Jan Siemieński zwraca się do magistratu miasta Lwowa z prośbą o przyznanie wakującej po księdzu Wiśniowskim kanonii katedralnej księdzu Pelczarskiemu. Autor apeluje o sprawiedliwość i powołuje się na wieloletnie zasługi duchownego w katedrze metropolitalnej oraz prawo patronatu przysługujące władzom miejskim.

Jan Siemieński wzywa magistrat Lwowa do wystawienia pisemnego zobowiązania do rozliczenia legatu wojewody Matczyńskiego, przeznaczonego na oczyszczenie miejskich fos, co pozwoli wstrzymać proces przed Trybunałem Radomskim. Przypomina o dotychczasowych ulgach podatkowych czynionych dla miasta z powodu jego ubóstwa i zaleca uregulowanie zaległości z podatku szelężnego na miejscu, w sądzie grodzkim.

Jan Siemieński informuje Magistrat Lwowa o wstrzymaniu pozwu przed Trybunałem Radomskim w sprawie długu po wojewodzie ruskim w zamian za przedstawienie wiarygodnej asekuracji. Równocześnie zarzuca rajcom miejskim unikanie własnych opłat i bezduszne przerzucanie ciężarów podatkowych na najuboższych mieszkańców.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Jan Kazimierz Siemieński, nie mogąc stawić się osobiście na rozliczenie podatkowe, przesyła stolnikowi rawskiemu rejestry ćwierci za pośrednictwem swego deputata. Zwraca się z prośbą o bezstronne i sprawiedliwe zweryfikowanie rachunków oraz wypłatę należności.

Jan Kazimierz Siemieński usprawiedliwia swoją nieobecność przy obrachunku z poborcą Trzcińskim i przesyła podstolicowi rawskiemu rozliczone rejestry sześciu ćwierci. Prosi adresata o bezstronny i sprawiedliwy osąd przy weryfikacji rachunków oraz nieuwzględnianie wypłat poczynionych innym deputatom ponad rejestry.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński domaga się od magistratu Lwowa zdyscyplinowania lwowskich handlarzy rybami, którzy złamali umowę i zbojkotowali połów w kluczu wyżniańskim. Prosi o nakazanie im realizacji kontraktu oraz odrzucenie ich spornych żądań dotyczących stosowania miary ratuszowej.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u magistratu lwowskiego za księdzem Tomaszem Biesiadowskim. Prosi o powierzenie mu wakującej po księdzu Mościckim altarii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, powołując się na jego cnoty i rekomendacje.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński interweniuje u władz Lwowa w sprawie Żyda Lewka, zmuszonego wyrokiem komisji do opuszczenia nabytej kamienicy. Zwraca uwagę, że poprzedni właściciel powinien zwrócić Lewkowi pieniądze wyłożone na zakup nieruchomości.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u lwowskiego magistratu za proboszczem kościoła św. Łazarza, synem pani Mościckiej. Prosi o przekazanie mu beneficjum w Zubrzy po rezygnacji dotychczasowego administratora.

Biskup nominat Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa za życzliwe przyjęcie wiadomości o jego nominacji na arcybiskupstwo lwowskie. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej wdzięczności i gotowości do spełniania ich życzeń.

Biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz pomyślnej realizacji wszelkich zamierzeń.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski wyjaśnia magistratowi Lwowa opóźnienie w odpowiedzi na pismo dotyczące zaległego długu Rzeczypospolitej wobec miasta. Deklaruje gotowość do pomocy, zaznaczając jednak, że kwestia ta może zostać rozstrzygnięta wyłącznie przez sejm.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski przesyła burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa podziękowania za życzliwość oraz składa życzenia pomyślności i błogosławieństwa Bożego na Nowy Rok 1761.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski odpowiada władzom miasta Lwowa, zarzucając im nieszczerość, brak przychylności i lekceważenie władzy pasterskiej. Mimo to przesyła im noworoczne życzenia mądrości, pamięci o rzeczach ostatecznych oraz Bożego błogosławieństwa.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom Lwowa za niewprowadzanie gorszącej sprawy do akt sądowych i bezpośrednie zwrócenie się do niego. Zapowiada interwencję kanonika Bieńkowskiego oraz upomnienie kanonika Sierakowskiego, prosząc magistrat o polubowne i dyskretne załatwienie sporu.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski gani kanonika Leona za gwałtowne wystąpienie przeciw regentowi Lwowa, na które poskarżył się cały lwowski magistrat. Nakazuje mu pilne i ugodowe załatwienie sporu przy pomocy kanonika Kreyzera, grożąc w przeciwnym razie procesem i utratą łaski.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła rajcom i burmistrzowi pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia pomyślności i zdrowia na Nowy Rok.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa rajcom pasterskie życzenia pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz długich lat zdrowia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski ponawia prośbę do władz miasta Lwowa o nadanie prezentym na wakującą po księdzu Godurowskim kanonię swojemu audytorowi, księdzu Ruskiemu. Zapewnia przy tym o puszczeniu w niepamięć wcześniejszej odmowy i deklaruje wzajemną życzliwość wobec magistratu.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc Zmartwychwstałego Chrystusa o pomyślność i długie zdrowie dla adresatów.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje władze Lwowa o przyjęciu poprawionej prezenty i instytuowaniu rektora szkoły katedralnej Podhajeckiego na kanonię lwowską po zmarłym księdzu Opcydowiczu. Wyraża zadowolenie z wyjaśnienia wcześniejszej pomyłki kancelaryjnej i zapewnia magistrat o swej pasterskiej przychylności.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi oraz rajcom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. Odwzajemnia się życzeniami Bożego błogosławieństwa, czerstwego zdrowia oraz wszelkiej pomyślności osobistej i wspólnej.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski interweniuje u władz Lwowa w obronie burgrabiego swojego pałacu, któremu rajcy mieli grozić krzywdą z pominięciem jurysdykcji arcybiskupiej. Przypomina o przysługujących mu przywilejach i żąda, aby wszelkie skargi na sługę kierowano bezpośrednio do niego.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje magistrat lwowski o przyjęciu koadiutorii kanonii przez księdza Kupińskiego. Dodaje, że w związku z tą pomyślnie rozwiązaną sprawą wysyła już stosowne pismo do Rzymu.

Arcybiskup Sierakowski informuje magistrat lwowski o darowaniu kary chłosty włóczędze Jugowskiemu i odsyła go do Lwowa, nakazując nakłonić go do powrotu do rodziny i rzemiosła. Poleca również przeprowadzić śledztwo w sprawie zarzutów, jakie Jugowski wnosi przeciwko swojej żonie.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski rekomenduje magistratowi miasta Lwowa dotychczasowego prowizora szpitala Świętego Ducha, pana Zientkiewicza. W oparciu o supliki poddanych oraz zasługi przy budowie kościoła w Malechowie hierarcha prosi o pozostawienie go na tym stanowisku na dalszy czas.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski zapewnia władze Lwowa o jawności swych działań w sprawie fundacji zmarłego doktora Lingiera. Deklaruje, że zgodnie z prawem wszelkie kroki podejmie oficjalną drogą edyktalną z wezwaniem zainteresowanych stron.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski upomina magistrat lwowski, aby wstrzymał się z pobieraniem i lokowaniem legatu śp. doktora Lingiera na cele pobożne przed formalnym zatwierdzeniem testamentu przez władzę kościelną. Przestrzega władze miejskie przed wymuszaniem wypłaty sum od wdowy i próbą ulokowania ich na obciążonych majątkach bez wymaganego zabezpieczenia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje prowizora szpitala Świętego Ducha Behma o poleceniu wydanym kanonikowi Aleksandrowiczowi w sprawie wymierzenia sprawiedliwości oskarżanemu kapłanowi. Odsyła adresata do wspomnianego surogata, zapewniając o uzyskaniu należytego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Jan Sierakowski donosi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o spokojnej sytuacji na pograniczu i braku zagrożenia tatarskiego, a także o niepokojach pod Gdańskiem. Prosi synowca o wieści oraz o uwzględnienie go przy wypłacie zaległego żołdu ze względu na zbliżający się termin spłaty długów.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Elżbieta Sieniawska, reprezentująca dobra królowej wdowy Marii Kazimiery, przedstawia magistratowi Lwowa deklarację na dwanaście tysięcy zasług scedowaną przez pana Brandta tytułem odszkodowania za straty w starostwie kałuskim. Autorka wzywa do jak najszybszej wypłaty należności, zobowiązując się do wystawienia stosownego pokwitowania.

Elżbieta Sieniawska, zarządzająca dobrami królowej wdowy w Polsce, przedkłada magistratowi lwowskiemu deklarację na dwanaście tysięcy zasług polensowskich przeznaczonych na rekompensatę szkód w starostwie kałuskim. Zwraca się z prośbą o rychłe uregulowanie należności, gwarantując wydanie odpowiednich pokwitowań.

Elżbieta Sieniawska, z poparciem męża, interweniuje u władz Lwowa w sprawie zwrotu sześciu skór rymarskich bezprawnie zajętych żółkiewskiemu mieszczaninowi przez tamtejszych garbarzy. Prosi o nakazanie wydania towaru panu Anulewiczowi, powołując się na dotychczasową przychylność magistratu i obiecując wdzięczność.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta oraz magistratu Lwowa z prośbą o przyjęcie do miejskiego grona syna zmarłego pana Ryokura, którego rodzinę otacza opieką. Podkreśla zalety kandydata i deklaruje swoją wdzięczność władzom miejskim za pomyślne załatwienie sprawy.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa o zablokowanie planów karmelitów bosych, którzy chcą zająć i zamurować drogę publiczną na Przedmieściu Krakowskim. Podkreśla, że trakt ten zapewnia dogodny dojazd do nowo ufundowanego klasztoru kapucynów, a jego zamknięcie byłoby bezprawne i szkodliwe dla miejskich wałów.

Elżbieta Sieniawska dziękuje magistratowi lwowskiemu za dotychczasową przychylność i deklaruje swoje dalsze poparcie dla spraw miasta. Informuje o podjęciu interwencji u męża i komendanta lwowskiego w kwestii zniszczonej drogi publicznej, nakłaniając władze miejskie do doprowadzenia tej sprawy do pomyślnego końca.

Adam Mikołaj Sieniawski przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy szacunku oraz informacje o rozkazach dotyczących awansu z wojsk duńskich. Prosi również o wieści pocztowe i doniesienia o zamierzeniach politycznych w Wielkopolsce.

Adam Mikołaj Sieniawski składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia wielkanocne i wyraża troskę o jego stan zdrowia. Omawia rozbieżności w doniesieniach o sytuacji polityczno-wojskowej, marszu wojsk saskich z Wielkopolski oraz prosi o pewniejsze wiadomości.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o działaniach podjętych przez Trzebuchowskiego w sprawach sejmikowych oraz o oczekiwaniu na decyzje w kwestii posła królewskiego. Zapewnia adresata o swojej stałej lojalności i prosi o dalsze dyspozycje oraz wiadomości.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o opóźnieniu swojego wyjazdu z powodu powrotu żony z nabożeństwa w Jarosławiu i zapowiada spotkanie we Lwowie. Donosi również o napięciach i sporach grożących zerwaniem zbliżającego się sejmiku, deklarując pomoc w ich załagodzeniu.

Adam Mikołaj Sieniawski gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu objęcia komendy wojskowej, podkreślając jednocześnie pilną potrzebę jego obecności w Warszawie dla dobra Rzeczypospolitej. Prosi również o przekazywanie wieści dotyczących ewentualnych buntów na Wołoszczyźnie i w Serbii.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o bieżących sprawach wojskowych, Kozakach oraz przebiegu sejmików ziemskich. Zapowiada również swój rychły wyjazd do Warszawy i wyraża nadzieję na spotkanie z adresatem.

Adam Mikołaj Sieniawski tłumaczy się z pisania listu przez sekretarza z powodu choroby i krytykuje postawę księdza Gomolińskiego oraz województwa sieradzkiego wobec zagrożenia szwedzkiego. Prosi również adresata o bieżące przekazywanie wieści politycznych dotyczących monarchy oraz spraw pana Ogińskiego.

Mikołaj Hieronim Sieniawski poleca lwowskiemu rajcy Janowi Zywertowi rozdzielenie 500 złotych polskich przekazanych z łaski królowej na wykupienie uwięzionej z powodu długów Krzysztofowej Boczkowskiej. Połowa sumy ma zostać wypłacona strażnikowi wojskowemu, a druga połowa wręczona samej dłużniczce.

Hilary Signio zdaje sprawę z doręczenia pism kanclerzowi oraz przekazuje jego niezadowolenie z powodu braku odpowiedzi w sprawie kwitówek. Informuje również o stanie toczących się postępowań sądowych w sądzie magdeburskim i zapowiada swój rychły powrót do Lwowa.

Antoni Sikorski dziękuje magistratowi lwowskiemu za przysłaną za pośrednictwem furmana wanienkę ryb. Składa również w imieniu swojego mocodawcy podziękowania za dar ryb przekazany do pańskiej kuchni.

Antoni Sikorski potwierdza odbiór trzech cebrzyków ryb przywiezionych ze Lwowa przez furmana Leszczyńskiego i informuje o ich rozdzieleniu między swojego pryncypała, podkanclerzego koronnego oraz siebie. W imieniu swojego zwierzchnika i własnym składa magistratowi podziękowania za otrzymany podarunek.

Antoni Sikorski ponagla magistrat lwowski o pilne wystawienie i odesłanie świadectwa, o które nieustannie dopomina się pruski minister Benoit. Prosi o przejrzenie wcześniejszego listu wraz z załącznikiem i spełnienie prośby, aby uniknąć dalszych uciążliwych monitów.