Katalog źródeł

Biskup Józef Szumlański informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o brutalnym napadzie starosty boreckiego Daniłowicza na cerkiew w Małych Dieduszycach, pobiciu unickiego kapłana oraz sprofanowaniu Najświętszego Sakramentu. Prosi adresata o pomoc i protekcję prawną wobec odmowy przyjęcia protestacji przez urząd w Żydaczowie.

Ksiądz Stanisław Szczuka z polecenia królowej apeluje do burmistrza Lwowa o podjęcie urzędowych działań w celu ukrócenia świeżych krwawych starć między chrześcijanami a Żydami i zapobieżenia kolejnym rozruchom. Zapowiada także rychłe nadesłanie w tej kwestii osobnych informacji od króla.

Referendarz koronny Stanisław Szczuka wstawia się u władz Lwowa za Tomaszem Gordonem, prosząc o powołanie go do ławy miejskiej z pominięciem wymogu zasiadania w kole czterdziestu mężów. Powołuje się przy tym na zasługi kandydata dla monarchy oraz nakłady finansowe, jakie poniósł na uświetnienie wjazdów dyplomatycznych do Lwowa.

Stanisław Szczuka dziękuje władzom Lwowa za przychylenie się do jego wstawiennictwa i przyjęcie zasłużonego dla króla pana Gordona do grona ławników z pominięciem Kolegium Czterdziestu Mężów. Zapewnia przy tym rajców i wójta, że decyzja ta w żaden sposób nie naruszy praw miejskich ani nie wpłynie negatywnie na przyszłe elekcje.

Stanisław Antoni Szczuka dziękuje wojewodzie ruskiemu za okazane zaufanie i informuje o przedstawieniu powierzonych spraw na prywatnej audiencji. Zapewnia adresata o nienaruszonej reputacji, powstrzymując się od opisywania szczegółów z racji konieczności zachowania dyskrecji.

Stanisław Antoni Szczuka deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gotowość do wstawiennictwa za polecanymi przez niego osobami. Zaznacza przy tym, że dotychczasową prośbę potraktował jako wstępną, gdyż nie dotarły do niego jeszcze zapowiadane listy.

Stanisław Antoni Szczuka donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ruchach partii wojskowych z Prus i Sambora. Informuje także o kwestiach rozliczeń pieniężnych oraz sporze dotyczącym kursu tynfów.

Stanisław Antoni Szczuka z zakłopotaniem prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zwolnienie z powierzonego mu zadania ze względu na absorbujące go sprawy sejmowe i kwestię królewicza. Sugeruje powierzenie tej materii komuś innemu, deklarując jednocześnie swoje całkowite oddanie.

Stanisław Antoni Szczuka nakazuje podstarościemu winnickiemu zaprzestanie przymusowego i bezprawnego sprowadzania cudzych poddanych, na co poskarżył się magistrat lwowski. Poleca przyjmować na podległą mu słobodę wyłącznie ludzi wolnych, którzy zgłaszają się dobrowolnie.

Johann Franz Jung prosi lwowski magistrat o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zamiar stałego pobytu i ożenku jego syna Franza we Lwowie. Dokument ten jest niezbędny do uzyskania w Pradze świadectwa chrztu, wymaganego do przyjęcia syna do prawa miejskiego we Lwowie.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o tęsknocie i posłuszeństwie wobec jego poleceń oraz opisuje wizytę w Porycku i stan zdrowia syna. Relacjonuje również wieści o pożarze majątku łowczego oraz nocne zaloty pana chorążego.

Joanna Jabłonowska czyni mężowi czułe wyrzuty z powodu jego przedłużającej się nieobecności i przedkładania towarzyskich biesiad nad spotkanie z nią. Zapewnia go o swojej niezmiennej miłości oraz prosi o pamięć i zachowanie dobrych uczuć.

Joanna Jabłonowska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o pilną pomoc w obliczu pozwów od wierzycieli oraz o wstawiennictwo u asystenta, dołączając podarunek. Druga strona zawiera notatki gospodarcze i zestawienie należności lub posesji różnych osób.

Przeorysza lwowskich sakramentek Maria Benedykta prosi prezydenta miasta o interwencję i zgodę na spuszczenie wody do klasztornego młyna. Skarży się przy tym na zwłokę urzędników miejskich, która przynosi klasztorowi straty przez bezczynność opłaconych robotników.

Księżna Anna Jabłonowska oraz przeorysza lwowska Maria Scholastyka Jabłonowska zwracają się do magistratu i prezydenta Lwowa z prośbą o zezwolenie na pobieranie gliny z miejskiej góry na potrzeby budowy klasztoru sakramentek. W zamian autorki zapewniają władze miejskie o swojej wdzięczności oraz nieustannych modlitwach zgromadzenia.

Maria Jabłońska informuje prezydenta Lwowa Waleriana Czeczewicza, że pod wpływem prośby księży trynitarzy wybacza doznane zniewagi hajdamace Hołodowi Kurnikowi. Zwraca się o zwolnienie aresztanta, sugerując jednak, by przed opuszczeniem aresztu został osobiście napomniany przez prezydenta.

Teofila Jabłonowska interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie swojego dworskiego konwisarza Lampartowicza, prosząc o szybkie rozstrzygnięcie jego przewlekłego sporu z konwisarzem Walentym o skonfiskowane narzędzia. W zamian za okazanie sprawiedliwości rzemieślnikowi zapewnia o dalszej przychylności i wsparciu dla interesów miasta ze strony swojego męża.

Teofila z Sieniawskich Jabłonowska interweniuje u prezydenta Lwowa w obronie swojego krawca nadwornego, nękanego przez krawca słutyńskiego. Domaga się dla swojego podwładnego zadośćuczynienia oraz zwrotu skonfiskowanych rzeczy.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski instruuje Chwałkowskiego w kwestii przygotowań do podziału majątku, zbadania nastrojów panny oboźnej oraz załagodzenia zatargu z panią Poniatowską. Zleca także zorganizowanie kwatery we Lwowie, zakup siana i zebranie wiadomości o losach rotmistrza po starciu ze Szwedami.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski wyraża oburzenie z powodu uwięzienia przez władze miejskie Lwowa swojego rezydenta Tausza. Domaga się jego uwolnienia, obiecując jednocześnie sprawiedliwe ukaranie podwładnego po powrocie do miasta, jeśli oskarżenia okażą się prawdziwe.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski apeluje do lwowskiego magistratu o sprawiedliwe i rychłe rozstrzygnięcie sporu swego poddanego Ezry Jakubowicza z lwowskim przedmieszczaninem, który celowo przewleka proces. Autor obiecuje wdzięczność i odwzajemnienie przysługi za przychylne potraktowanie sprawy ze względu na jego protekcję.

Mikołaj Jabłonowski odpowiada na pretensje adresata o rzadkie przysyłanie listów, zapewniając o swym stałym raportowaniu. Informuje o nocnych naradach nad dyspozycją wojska i odsyła po szczegóły do pana podstolego.

Mikołaj Jabłonowski informuje wojewodę ruskiego o odroczeniu lwowskiej komisji, przybyciu dygnitarzy, w tym wojewody krakowskiego i nominata chełmińskiego, oraz o oczekiwaniu na posłańca od księcia Radziwiłła. Wspomina także o terminie rozprawy sądowej pani Krasnosielskiej i odbytej konferencji u wojewody krakowskiego.

Mikołaj Jabłonowski przesyła wojewodzie ruskiemu zapodzianą wcześniej kopię listu ks. Somolińskiego oraz tłumaczy zatrzymanie we Lwowie Jacentego, który kopiuje pożyczony obraz św. Weroniki z Chrystusem. Donosi także o lokalnych wizytach oraz o śmierci ponad stuletniego sędziwego winogrodnika.

Mikołaj Jabłonowski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że nie ma nowych wieści o Tatarach poza tymi, które przekazał strażnik. Relacjonuje również wypowiedź dotyczącą ewentualnego przyjazdu adresata oraz kwestii kosztów i koni.

Mikołaj Jabłonowski donosi wojewodzie ruskiemu o braku pewnych informacji na temat ruchów wojsk tatarskich oraz o podejrzanych i prawdopodobnie fałszywych pogłoskach przywiezionych przez posłańca. Informuje także o odesłaniu korespondencji od wojewody podolskiego i starosty żydaczowskiego oraz o przekazaniu wakującej chorągwi hrabiemu Tarnowskiemu.

Mikołaj Jabłonowski przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu bieżące wiadomości pocztowe oraz relację dworzanina Fopczeskiego, który powrócił z Drezna od króla i królowej. Informuje o śmierci kasztelana olsztyńskiego oraz o rozczarowaniu posłańca brakiem wynagrodzenia za odprowadzenie Tatara.

Mikołaj Jabłonowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu codzienne wydarzenia ze Lwowa, w tym wizytę powracającego z Persji zakonnika oraz wieści o zdrowiu marszałka wielkiego koronnego. Wspomina także o listach od wojewody wileńskiego, wstąpieniu brata kapitana Dąbrowskiego do bernardynów i śmierci sprawcy tumultu w Oleszycach.

Mikołaj Jabłonowski przesyła odpisy nowin pocztowych oraz donosi o bieżących wydarzeniach ze Lwowa, w tym o śmierci sędziwego Kurdwanowskiego i odprawieniu francuskiego dominikanina. Informuje także o zasłyszanych wieściach o zgonach m.in. hrabiego Kinskiego i chorążego lubelskiego Rzechowskiego.

Mikołaj Jabłonowski informuje Jana Jabłonowskiego o zbliżeniu się ordy pod Kamieniec oraz wzywa go do pilnego przybycia w związku z zagrożeniem i powrotem posła z traktatów. Wspomina także o przesłuchaniu malarzy wykonujących kopie obrazów oraz przesyła załączoną korespondencję.

Autor rozpoczyna korespondencję przez pułkownika Kamińskiego, informując brata o braku ważnych nowin z Porycka. Opisuje także pobyt we Lwowie, pocieszanie stroskanej po rozstaniu Jejmości, udany fortel z bransoletką oraz poufną prośbę Kamińskiego.

Aleksander Jan Jabłonowski tłumaczy się przed Janem Jabłonowskim z opóźnień w korespondencji nawałem zajęć podczas wizyty wojewody bełskiego we Lwowie. Relacjonuje spotkania z ukochaną Marianną, nocne u niej wizyty za zgodą wojewody oraz przebieg poufnych rozmów pojednawczych i rodzinnych sporów.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o manewrach wojsk Augusta II i posiłków cudzoziemskich przeciwko zwolennikom księcia Contiego oraz o trudnościach finansowych wstrzymujących wymarsz wojsk koronnych. Prosi adresata o zachowanie poufności i spalenie listu po przeczytaniu.

Aleksander Jan Jabłonowski donosi bratu Janowi o nieustannych niepokojach w obozie pod Wyżnianami i planowanym na bieżący tydzień wyruszeniu wojska, dopytując o jego plany dołączenia do pochodu. Wspomina również o skardze wojewody krakowskiego do króla na naruszenie kompetencji hetmańskich przy obsadzie dowództwa pogranicza.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o wydarzeniach politycznych i wojskowych z Krakowa z udziałem króla, a także o uznaniu monarchy przez miasta pruskie. Przesyła konia do wypróbowania i prosi o wypłacenie posłańcowi stu talarów bitych na poczet długu.

Aleksander Jan Jabłonowski relacjonuje bratu Janowi Stanisławowi pobyt królewicza duńskiego we Lwowie oraz pretensje ojca o nagły wyjazd adresata. Informuje również o kwestiach finansowych, zabiegach wokół listu do Zamoyskiego oraz wieściach od Anikiniego dotyczących wypłaty siedmiu tysięcy czerwonych złotych.

Aleksander Jan Jabłonowski donosi bratu o wieściach z Warszawy i Litwy, warszawskich zabawach karnawałowych oraz królewskich zabiegach o śpiewaka operowego od starosty żydaczowskiego. Ostrzega przed doniesieniami o zbliżaniu się ordy tatarskiej, zaprasza brata do zjazdu przed ostatkami i napomyka o problemach ze sprowadzeniem malarza.

Aleksander Jan Jabłonowski zawiadamia brata, wojewodę wołyńskiego, o ostatecznym wyruszeniu w podróż do Buska, gdzie planuje dotrzeć w piątek na obiad. Wyraża także wielką niecierpliwość w oczekiwaniu na rychłe spotkanie i rozmowę.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu i jego rodzinie serdeczne pozdrowienia tuż przed swoim wyjazdem na nocleg do Zaryczowa i zapowiada rychłe spotkanie. Na marginesie prosi o przekazanie wieści o zamierzeniach króla oraz wspomina o liście od starosty bohusławskiego.

Aleksander Jan Jabłonowski pyta brata Jana Stanisława o plany podróży z Sokala do Lwowa i zaprasza go do Buska, uzależniając od tego swój własny wyjazd do Lwowa. Przy okazji uskarża się na pasmo nieszczęść gospodarskich i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o zgubieniu dwóch dużych diamentów ze szmaragdowego klejnotu żony i prosi o dyskretne poszukiwania oraz śledztwo wśród Żydów i złotników. Porusza również kwestię zakupu zboża kofsurskiego, prosi o przysłanie książki do czytania i zapowiada przyjazd do Lwowa.

Aleksander Jan Jabłonowski składa Janowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce serdeczne życzenia świąteczne i noworoczne. Prosi również brata o przekazanie najświeższych wieści ze spraw publicznych oraz prywatnych, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii mogących go dotyczyć.

Autor przesyła adresatowi bezpośrednie ukłony i deklaracje gotowości do posług, ubolewając nad brakiem wcześniejszego kontaktu. Składa mu także z całego serca życzenia pomyślności i poleca się jego łasce.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu pozdrowienia z Buska, zapowiadając rychły osobisty przyjazd, który opóźnia się z powodu fatalnego stanu dróg i złej pogody. W dopiskach przekazuje ukłony rodzinne oraz prosi o przysłanie najświeższych wiadomości, zwłaszcza z poczty francuskiej.

Aleksander Jan Jabłonowski dziękuje bratu za przekazane wieści i odnosi się do niepewnych doniesień o jego rychłym przybyciu do Lwowa. Z niecierpliwością wyczekuje osobistego spotkania oraz przesyła pozdrowienia od siebie i żony.

Autor informuje o odebraniu i przekazaniu broni oraz oczekiwaniu na głownię ze Lwowa i spłatę długu, a także zapowiada poszukiwanie książek. Składa również serdeczne podziękowania za okazane łaski, wygody oraz pożyczkę.