Katalog źródeł

Antoni Sikorski dziękuje magistratowi Lwowa za podarunek w postaci wanienki ryb oraz przekazuje podziękowania w imieniu swojego pryncypała. Informuje również o dostarczeniu drugiej cebrówki ryb podkanclerzemu koronnemu.

Audytor nuncjatury apostolskiej Paolo Luigi Silva zapewnia przedstawiciela magistratu lwowskiego o podjęciu starań w poleconej mu sprawie oraz o czuwaniu, by nie naruszono miejskiej jurysdykcji. Deklaruje także pełną gotowość do dalszej pomocy władzom miasta Lwowa.

J. C. H. Simon przesyła kolektorowi Mayowi swój dotychczasowy kontrakt oraz zaświadczenie ze Lwowa w celu przedstawienia ich komisarzowi. Dopytuje o warunki uzyskania nowego kontraktu na młyn i prosi o odesłanie dokumentów za pośrednictwem proboszcza.

Arcybiskup lwowski Jan Skarbek apeluje do prezydenta oraz magistratu Lwowa o powstrzymanie egzekucji i darowanie życia skazanemu na śmierć więźniowi, powołując się na czas wielkanocny oraz chrześcijańskie miłosierdzie. Za uratowanie nawróconego skazańca hierarcha deklaruje władzom miejskim swoją wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Arcybiskup Jan Skarbek rekomenduje magistratowi lwowskiemu kandydaturę ks. Czarkowskiego na wakującą kanonię katedralną po zmarłym ks. Rusińskim. Powołuje się przy tym na dawniejsze precedensy oraz wyjaśnia kwestie papieskich bulli regulujących obsadę beneficjów.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Józef Skorupka Padlewski informuje magistrat lwowski o gotowości przybycia do Lwowa na wyznaczone przez wojewodę bełskiego wznowienie obrad komisji. Potwierdza także odesłanie podpisanego zawiadomienia.

Paweł Skotnicki deklaruje radzie miasta Lwowa gotowość osobistego przybycia do miasta, o ile zajdzie taka potrzeba. Prosi o pilną informację przez wyprawionego posłańca, czy jego obecność jest konieczna, gdyż w przeciwnym razie zamierza udać się bezpośrednio na Podgórze.

Delegaci informują władze Lwowa o swoim przybyciu do Warszawy mimo trudności na rogatkach oraz o zabiegach u dygnitarzy i asesorów koronnych w celu obrony jurysdykcji miejskiej. Donoszą o odbytej naradzie prawnej, oczekiwaniu na rychłe rozpatrzenie sprawy oraz proszą o wiadomości w kwestii misji pana Dreszla.

J. Skrzetuski odpiera zarzuty władz Lwowa dotyczące bezprawnego zagarnięcia miejskiego wału i tłumaczy, że postawił parkan przy swoim dworku jedynie w celu zabezpieczenia zbocza przed osuwaniem. Deklaruje gotowość przestawienia ogrodzenia zgodnie z granicami nabytej posiadłości, gdy tylko magistrat dokona ich oficjalnego wytyczenia.

J. Skrzetuski apeluje do władz Lwowa o jak najszybsze powołanie komisji za pośrednictwem podkanclerzego w celu zbadania wysuniętych przeciwko niemu pretensji. Wyraża pragnienie rychłego oczyszczenia swojego dobrego imienia i powrotu do dawnych przyjaznych relacji z magistratem.

Jan Skrzeszowski interweniuje u prezydenta Lwowa przeciwko najściom sługi miejskiego na dobra starosty sieleckiego oraz prosi o zwolnienie aresztowanego bezprawnie poddanego. Zapewnia równocześnie o gotowości postawienia go przed sądem na każde oficjalne wezwanie władz miasta.

Jan Skrzeszowski informuje prezydenta Lwowa o swojej chorobie uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo. Zwraca się z prośbą o nierozpoczynanie pod jego nieobecność sprawy dotyczącej jurysdykcji starosty sieleckiego.

Adnotacja urzędowa prezydenta Lwowa Józefa Wiesiołowskiego potwierdzająca wpłynięcie i oddanie listu w sprawach miejskich od pana Skrzeszowskiego w dniu 22 czerwca 1757 roku.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Stanisław Słowikowic dzieli się z władzami Lwowa wiadomościami o pomyślnych decyzjach króla i senatu uzyskanych dla Krakowa. Jednocześnie wstawia się za sługą Hetmankowskim, prosząc magistrat lwowski o uregulowanie należnych mu pieniędzy.

Ksiądz Just Słowikowski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową opiekę nad córką i rodziną zmarłego brata Ludwika oraz prosi o dalszą życzliwość wobec nich. Deklaruje gotowość do odwdzięczenia się miastu za okazaną pomoc i zapowiada wystąpienie w tej sprawie pana Hardera.

Jan Słomiński dziękuje władzom i porządkom miasta Lwowa za nadesłany prowiant na okres postu. Wyraża wdzięczność oraz zapewnia o gotowości do odwzajemnienia życzliwości i służenia radą w razie potrzeby.

Jan Słomiński dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przysłany postny prowiant. Donosi także o zgłoszeniu komisarzy oraz pobraniu uwierzytelnionego dekretu w sprawie karmelitańskiej.

Jan Słomiński doradza władzom Lwowa w kwestiach dekretu zaocznego oraz porozumienia z karmelitami w sprawie komisarzy. Przypomina także o opłatach urzędowych i ostrzega przed unieważnieniem czerwonych złotych w Warszawie.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka dziękuje swemu siostrzeńcowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, za pamięć oraz załatwienie sprawy Stadnickich. Przesyła także wyrazy uszanowania dla wojewodziny i deklaruje swoją stałą życzliwość oraz gotowość do usług.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, relacjonując wieści otrzymane od żony w sprawie pana generała oraz informując o swoim pobycie w Wytoczu. Korespondencję zamyka zapewnieniami o pamięci i ukłonami dla wojewodziny.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powiększenia rodziny i opisuje narastający kryzys polityczno-wojskowy na Litwie, związany z obsadzeniem Wilna oraz uciążliwymi działaniami wojsk saskich. Z obawy przed politycznymi konsekwencjami autor usilnie prosi adresata o natychmiastowe spalenie listu.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, o sprawach dworskich w Warszawie, polecając nadesłany memoriał oraz skargi pułkownika. W postscriptum wspomina o przybyciu pana Głuzycy, dzieląc się uwagami o trudnej sytuacji w kraju i przesyłając pozdrowienia od żony.

Mikołaj Slągowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu swoje starania w Gdańsku o pozyskanie weksla na kwotę 6000 złotych z funduszy hibernowych. Przesyła pierwszy egzemplarz weksla otrzymany od pani Materówny oraz opisuje pertraktacje dotyczące zobowiązań pana Zenewy.

Alexander Smith donosi z Królewca o przedłużającym się leczeniu nogi oraz o opóźnieniach statku wiozącego towary Kompanii, spowodowanych zagrożeniem ze strony tureckich piratów. Informuje również o niepewności co do możliwości powrotu jednostki z ładunkiem jeszcze w bieżącym roku.

Alexander Smith wyraża zdziwienie odmową zwrotu wysłanych książek i wylicza poniesione na nie znaczne wydatki. W zamian za zatrzymane tomy prosi adresata o przysłanie sztuki przedniego płótna lub batystu na koszule.

Franciszek Smolka zwraca się do Aleksandra Morgenbessa z prośbą o pilne i szczegółowe informacje dotyczące wyceny oraz stanu majątku Żużel przeznaczonego na licytację. Relacjonuje również swój polityczny pobyt w Wiedniu i Peszcie, ze szczególnym uwzględnieniem godzinnej, poufnej rozmowy z księciem Napoleonem oraz spotkań z austriackimi i węgierskimi ministrami.

Franciszek Smolka relacjonuje kulisy zgłoszenia w Sejmie Krajowym wniosku o wycofanie galicyjskich posłów z Rady Państwa w Wiedniu. Opisuje wywołane tym wzburzenie władz, reakcję posłów oraz entuzjastyczne poparcie mieszkańców Lwowa.

Franciszek Smolka relacjonuje Aleksandrowi Morgenbessowi burzliwą reakcję prasy i posłów sejmowych na swój wniosek polityczny oraz skierowanie go do komisji mimo oporu przeciwników. Wspomina również o wezwaniu namiestnika Gołuchowskiego do Wiednia oraz o publikacji swojej biografii w „Tygodniku Lwowskim”.

Franciszek Smolka relacjonuje ataki prasy na swój wniosek sejmowy oraz zapowiada ujawnienie własnego programu politycznego w trakcie debaty parlamentarnej. Prosi również adresata o zapoznanie się z nowo wydaną po niemiecku broszurą dotyczącą sprawy polskiej i o pomoc w jej rozpowszechnianiu.

Franciszek Smolka ujawnia Aleksandrowi Morgenbessowi swoje autorstwo anonimowych listów politycznych oraz wyjaśnia swoje stanowisko w kwestii roli Austrii w rozbiorach i sprawach polskich. Przekonuje, że odbudowa Polski stanie się wkrótce dla państw zaborczych, a zwłaszcza Austrii i Niemiec, twardą koniecznością polityczną, a nie kwestią sentymentów.

Franciszek Smolka przesyła Morgenbessowi skonfiskowany numer „Dziennika Lwowskiego” ukryty w innym piśmie i zachęca go do polemiki prasowej. Komentuje także zaostrzający się konflikt polityczny z rządem, zapowiadając twardy opór wobec działań ministerstwa.

Franciszek Smolka analizuje politykę rządu po rozwiązaniu części sejmów krajowych i przestrzega przed wpływami centralistów w Austro-Węgrzech. Apeluje do Aleksandra Morgenbessera o wpłynięcie na zbliżające się wybory na Bukowinie, aby wyłonić posłów popierających federalistyczną opozycję prawnopaństwową.

Jakub Sobieski zwraca się do ojca Adama Zborowskiego z prośbą o wskazanie potrzeb związanych z przygotowaniem obiadu żałobnego. Zależy mu na godnym podjęciu przybyłych gości, odpowiednim do wysokiej pozycji zmarłego.

Jakub Sobieski informuje księdza Adama Zborowskiego o wyznaczeniu nabożeństwa żałobnego na wtorkowy poranek. Pismo kończą tradycyjne formuły pożegnalne oraz podpis podczaszego koronnego.

Jakub Sobieski pociesza o. Adama Zborowskiego po śmierci ojca oraz zapewnia o rzetelnym wykonaniu testamentu i zabezpieczeniu majątku. Sprzeciwia się jednocześnie zamiarowi pochowania zmarłego poza cmentarzem, nalegając na godny pogrzeb w kościele we Lwowie.

Wojewoda ruski Jakub Sobieski dziękuje rajcom lwowskim za czujność i dbałość o bezpieczeństwo stolicy ziem ruskich. W odpowiedzi na ich pismo wysyła do Lwowa oddział piechoty z rozkazem pilnowania domu Borucowego i współdziałania z miejskim magistratem.

Jakub Sobieski wyraża współczucie rajcom lwowskim z powodu zatargów z arcybiskupem i informuje o wysłaniu listu z apelem o polubowne lub sądowe rozwiązanie konfliktu bez użycia przemocy. Donosi także o nakazie wydania pozwów przeciwko Żydom.

Wojewoda Jakub Sobieski doradza rajcom lwowskim odstąpienie od apelacji i zawarcie poufnej ugody finansowej z Żydami w sprawie kradzieży w kościele św. Stanisława. Odnosi się także do bezzasadnych pretensji księdza Łukasza do skonfiskowanej kamienicy oraz prosi o właściwe ulokowanie legatu szpitalnego po zmarłym dziekanie zamojskim.

Jan Sobieski przypomina wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu obietnicę pozostawienia w kompucie trzydziestu koni chorągwi tatarskiej bez uszczuplania chorągwi pancernej. Apeluje o wyróżnienie wiernych sług spośród żołnierzy tłumnie zabiegających o etaty wojskowe po zawarciu pokoju.

Teofila Sobieska deklaruje rajcom lwowskim sąsiedzką przychylność i mimo wcześniejszego niedopuszczenia kupców do jej kamienicy przychyla się do prośby miasta. Zapowiada również wysłanie na miejsce swojego podskarbiego Zbrożka w celu załatwienia sprawy.

Proboszcz gołogórski A. Sobecki zwraca się do lwowskiego urzędnika miejskiego z prośbą o wyjaśnienie i cofnięcie konfiskaty kościelnych produktów przeznaczonych na sprzedaż. Przypomina o swoich dawnych relacjach z władzami Lwowa oraz sugeruje, że w razie braku polubownego załatwienia sprawy odwoła się do wpływowych protektorów, w tym łowczego koronnego.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Arcybiskup Jan Dymitr Solikowski wyraża głębokie oburzenie z powodu samowoli i gwałtów dotykających mieszkańców oraz duchowieństwo Lwowa. Nakłania władze miejskie do bezzwłocznego powiadomienia hetmanów oraz kasztelana, deklarując swoje osobiste wstawiennictwo i poparcie na forum senatu.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za nadesłane modlitwy oraz życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc władzom miasta obfitego Bożego błogosławieństwa i wszelkiej pomyślności.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje wiceburmistrzowi i rajcom Lwowa za pamięć, życzenia świąteczne oraz gratulacje z okazji otrzymania biskupstwa krakowskiego. Zapewnia władze miejskie o swojej trwałej wdzięczności i życzliwości.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom Lwowa za nadesłane uprzejmości z okazji minionych świąt i nowego roku. W odpowiedzi przesyła rajcom oraz całemu miastu wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nadchodzące lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji nowego roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, życząc rajcom pełni Bożego błogosławieństwa na obecny i przyszłe lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk z wdzięcznością odpowiada na życzenia noworoczne nadesłane przez magistrat lwowski. Odwzajemnia powinszowania pomyślności z Bożym błogosławieństwem i deklaruje swoją przychylność.