Katalog źródeł

Józef Flosierowicz informuje magistrat lwowski o odebraniu honorarium w wysokości 12 dukatów od syndyka Podchaleckiego oraz o powierzeniu mu prowadzenia dwóch spraw prawnych. List został wysłany pocztą z Warszawy z powodu nagłego wyjazdu syndyka.

Józef Flosierowicz informuje magistrat lwowski o uzyskaniu wyroku zaocznego przeciwko sufraganowi Gowinskiemu oraz prosi o przysłanie opłat kancelaryjnych na sporządzenie wypisu. Donosi również, że pozostałe sprawy miejskie z powodu kolejności rejestru przypadną zapewne na kadencję listopadową.

Zapis adresu korespondencji skierowanej przez Józefa Flosierowicza do burmistrza, rajców i całego magistratu miasta Lwowa.

Józef Flosierowicz informuje lwowski magistrat o krokach prawnych u kanclerza wielkiego koronnego w sprawie sfałszowania aktów miejskich przez Łupińskiego. Radzi również przenieść spór z karmelitami przemyskimi o cieślę Jaworzyńskiego z nuncjatury do sądu asesorskiego.

Józef Flosierowicz składa władzom Lwowa życzenia noworoczne oraz radzi w kwestii reskryptu dotyczącego powołania dodatkowych komisarzy brukowych. Informuje również o odłożeniu wniesienia dwóch pozwów przed sąd asesorski z powodu przerwy wywołanej obradami Komisji Traktatowej.

Józef Flosierowicz relacjonuje rozmowę z kanclerzem wielkim koronnym w kwestii uzyskania ordynansu Komisji Wojskowej, nakazującego komendantowi Lwowa przydzielenie żołnierzy do egzekucji podatków łokciowego i brukowego. Do pomyślnego załatwienia sprawy potrzebny jest zapieczętowany memoriał władz miejskich, który kanclerz ma oficjalnie zarekomendować komisji.

Józef Flosierowicz informuje władze o staraniach u Kanclerza Wielkiego Koronnego w kwestii nakłonienia dłużników do uregulowania podatku brukowego. Przekazuje opinię kanclerza, że wobec zalegających mieszczan nie potrzeba specjalnego reskryptu, lecz należy wdrożyć egzekucję, oraz kwituje odbiór należności wekslowej.

Józef Flosierowicz dziękuje magistratowi lwowskiemu za wypłatę rocznej pensji za pośrednictwem pana Teppera. Informuje również o przejęciu dokumentów do sprawy pana Łocha z wojewodziną bracławską i zapowiada relację z jej przebiegu po sesji sądu w lutym.

Józef Flosierowicz informuje magistrat lwowski o doręczeniu przysłanego listu rajcy lwowskiemu Durbasowi, który wciąż przebywa w Warszawie. Dodaje, że rajca zapewne odeśle odpowiedź bezpośrednio pocztą.

Józef Flosierowicz informuje o wykluczeniu pana Solskiego z funkcji opiekuna dzieci zmarłego Wierzbicza na mocy decyzji kanclerza wielkiego koronnego i nakazuje przymusić drugiego wyznaczonego opiekuna, pana Bleychnera, do podjęcia obowiązków. Zaleca także zignorowanie mandatu pani Wojakowskiej oraz skierowanie do kanclerza oficjalnego listu z opisem sprawy, w czym deklaruje pośrednictwo.

Józef Flosierowicz dowodzi, że Franciszek Makarowicz jako syn zrodzony po zmianie obrządku przez ojca powinien być uznawany za Polaka, a nie Ormianina. Radzi adresatom zwrócić się oficjalnie do kanclerza wielkiego koronnego, co pozwoli uniknąć sporu prawnego z nacją ormiańską.

Józef Flosierowicz radzi prezydentowi Lwowa Kazimierzowi Czeczewiczowi wystosowanie listu do kanclerza wielkiego koronnego w sprawie nominacji Makarowicza do ławy miejskiej wobec sprzeciwu nacji ormiańskiej. Informuje również o kwestiach finansowych związanych ze swoją pensją oraz o wygaśnięciu spraw sądowych z byłymi starostami w sądzie asesorskim.

Józef Flosierowicz relacjonuje władzom miejskim swoje rozmowy z kanclerzem wielkim koronnym w sprawach długu podkomorzego Laskowskiego oraz apelacji do sądów grodzkich. Ponagla także o pilne nadesłanie dokumentów w toczącym się sporze z panem Hordyńskim o Kulparków.

J. Flosierowicz wzywa magistrat lwowski do pilnego nadesłania dokumentów i wypisów prawnych dotyczących folwarku na Kulparkowie do procesu z panem Hordyńskim. Przypomina także władzom miejskim o wypłacie zaległej pensji rocznej.

J. Flosierowicz przesyła wypis dekretu w procesie z sędzią grodzkim lwowskim Hordyńskim, dziękując jednocześnie za przysłane ryby. W dopisku prosi o nadesłanie autentycznego wypisu z dekretu królewskiego z 1703 roku do obrony jurysdykcji magistratu w sprawie Skinderskiego z Zadykiewiczem.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o staraniach pana Kupińskiego o królewskie przywrócenie dobrej sławy oraz o konieczności skierowania sprawy na drogę sądową. Prosi o nadesłanie akt procesowych, wyroku i rezygnacji Kupińskiego z apelacji, by móc podnieść zarzut rzeczy osądzonej.

J. Flosierowicz informuje władze Lwowa, że pan Kupiński w Sądzie Królewskim w Warszawie domaga się jedynie ułaskawienia i deklaracji dobrej sławy, uznając pozostałą część wyroku pierwszej instancji. Autor zaleca pilne przysłanie pisarza wójtowskiego Skwarczyńskiego z aktami procesowymi i oczekuje decyzji magistratu w tej kwestii.

János Fogarasi donosi Jánosowi Keményemu o wymianie zakładników i rozpoczęciu rokowań polsko-tatarskich pod Żwańcem oraz o głodzie panującym w obozie koronnym. Przestrzega także przed powracającymi przez Mołdawię Tatarami i możliwym uprowadzeniem żony hospodara Vasile Lupu.

Anna Konstantia Forbesowa opisuje krewnemu adaptację swojej rodziny do życia w Gdańsku i namawia go do odwiedzin oraz przeprowadzki do miasta. Informuje także o oczekiwanym powrocie syna pani Tymfowej po ośmioletnim pobycie w Indiach Wschodnich.

AK Forbes prosi Artura Forbesa o zakupienie i przesłanie przy najbliższej okazji sześciu sztuk sznurów do bielizny oraz sztuki grubych ręczników za pośrednictwem pani Merlandowej. Autorka przesyła również pozdrowienia od siebie i dzieci, zwłaszcza od chrześniaka adresata.

Anna Konstantia Forbes usprawiedliwia zwłokę w korespondencji problemami zdrowotnymi oraz relacjonuje niedawną wizytę pana Roberta w Gdańsku. Usilnie zachęca adresata do opuszczenia Jarosławia i zamieszkania z nimi, podkreślając spokój tutejszego życia oraz potrzebę wsparcia jej starzejącego się męża w interesach.

Anna Marianna Forbeszowa składa Arturowi Forbesowi życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Dziękuje mu również za wyświadczoną pomoc oraz zapewnia o spłaceniu długu zgodnie ze zobowiązaniem.

Arthur Forbes zwraca się do Johna Maitlanda z prośbą o wydanie okazicielowi pisma oznaczonych numerem 5 koszy znajdujących się w jego domu.

Arthur Forbes zdaje sprawę z operacji finansowych, wypłat dla kontrahentów oraz trudności związanych z przesyłaniem gotówki w czasie przemarszów wojsk. Informuje także o wysyłce sukna i towarów norymberskich, zapowiadając rychłe spotkanie handlowe w Krakowie.

Arthur Forbes prosi brata o wydanie panu Sokinie jego rewersu dłużnego w związku z uregulowaniem rachunków z panem Gordonem. Nakazuje także wypłacenie Sokinie należności przysługujących z obligacji oraz zwrot pożyczki w wysokości 25 talarów.

William Forbes przesyła z Zamościa do Lwowa noworoczne życzenia Arthurowi Forbesowi oraz prosi go o zakupienie i przesłanie pocztą jednego kamienia dobrych solonych ryb. Zapewnia jednocześnie o zwrocie wyłożonych pieniędzy wskazanemu pośrednikowi.

William Forbes dziękuje kuzynowi Arthurowi za przysłaną beczkę solonych ryb i prosi go o uregulowanie należności we Lwowie za pośrednictwem Johna Arkonhowda. List kończą pozdrowienia od żony oraz życzenia pomyślności dla bliskich i przyjaciół.

William Forbes powiadamia swego kuzyna Arthura Forbesa o przesłaniu kwoty ponad 144 florenów za pośrednictwem Johna Arkonhowda. Dziękuje za dotychczasowe dobrodziejstwa i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Michał Fredro interweniuje w imieniu koła rycerskiego u lwowskich rajców przeciwko nadmiernemu obciążaniu podatkami oraz uciążliwemu kwaterunkowi posłów u ubogich przedmieszczan halickich. Ostrzega władze miejskie przed zdzierstwem poborców i zapowiada podniesienie tej sprawy na najbliższym sejmiku.

Kasztelan lwowski Jerzy Bogusław Fredro zwraca się do kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego z prośbą o pomoc w ujęciu Marcina Waśniowskiego, swojego dawnego wychowanka skazanego przez Trybunał Koronny za zamach na jego życie. Fredro postuluje, by Potocki napisał prywatny list do krewnego, księcia Janusza Wiśniowieckiego, w celu odesłania służącego w wojsku litewskim zbrodniarza pod pozorem do Lwowa, gdzie dosięgnie go sprawiedliwość.

Jakub Maksymilian Fredro prosi Wojciecha Zimnickiego o rozliczenie długu ze złotnikiem Grünwaldem na podstawie kontraktu pozostałego po zmarłym bracie, biskupie bakowskim. Przekazuje także list do arcybiskupa lwowskiego z prośbą o darowanie stuzłotowego długu zaciągniętego przez zmarłego.

Uwięziony Jan Frydel zwraca się do prezydenta Ziękiewicza oraz całego lwowskiego magistratu z pokorną prośbą o wsparcie i wybaczenie jego nierozważnej ucieczki. Błaga o radę i pomocną dłoń, które umożliwiłyby mu bezpieczny powrót do dawnego urzędu oraz zrehabilitowanie się przed władzami miasta.

Prezydent Nowego Sambora Jan Funk zwraca się do magistratu Lwowa z prośbą o wypożyczenie miejskiego kata do wykonania wyroku śmierci na szlachcicu skazanym za zabójstwo, z powodu braku egzekutora w Przemyślu. W zamian przesyła posłańca ze zwyczajową opłatą w wysokości ośmiu złotych polskich i deklaruje wdzięczność oraz wzajemną pomoc.

Jakub Kalepiński informuje rajcę Tomasza Gordona o kradzieży cennych okuć zwierciadeł oraz wypełnienia materaca, jakiej dopuścił się krawiec zarządzający jego lwowską kamienicą. Prosi o wytropienie sprawcy, sprawdzenie rzemieślników skupujących skradzione srebro i włosie oraz o zwolnienie z aresztu żony złodzieja.

W. Chwałkowski pisze krótko do syna Franciszka, towarzysza chorągwi pancernej, wyrzucając mu brak korespondencji oraz donosząc o spotkaniu z krewnymi i ciężkiej chorobie pani Karczewskiej. Przekazuje również pozdrowienia od domowników i informacje o bieżących sprawach pocztowych.

Autor donosi synowi o ustąpieniu wojsk saskich i szwedzkich z Wielkopolski pod Toruń oraz wspomina niedawną śmierć podskarbiego koronnego Rafała Leszczyńskiego. Prosi również Franciszka o otoczenie braterską opieką przybywającego młodszego krewnego, Władysława, i wprowadzenie go na służbę dworską.

Autor dziękuje synowi Franciszkowi za nadesłane listy oraz przestrogę, prosząc zarazem o rzadszą korespondencję z uwagi na wysokie koszty poczty. Przekazuje również bieżące wieści rodzinne, donosi o stanie zdrowia bliskich oraz o wymarszu Kazia i Władysława do Malborka.

Franciszek Chwałkowski zwraca się do towarzysza pancernego Wolskiego z uprzejmą prośbą o roztoczenie opieki nad posłanym pachołkiem i uchronienie go przed krzywdą do czasu przybycia do chorągwi pana Siemieńskiego. W zamian za okazane wsparcie autor deklaruje pamięć, wdzięczność oraz gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Franciszek Chwałkowski ubolewa, że nie może osobiście służyć chorążemu wendeńskiemu, dlatego wyprawia do niego swojego pocztowego z prośbą o łaskawe przyjęcie. Zapewnia o gotowości do przyjmowania wszelkich uwag i napomnień oraz deklaruje chęć podtrzymywania stałej korespondencji.

Franciszek Chwałkowski informuje wojewodę ruskiego o oczekiwaniu pana Stamirowskiego na spotkanie, wieściach z sejmiku, ruchach wojsk szwedzkich oraz pismach dyplomatycznych z Torunia. Donosi również o stanie zdrowia starosty lwowskiego i kwestiach finansowych dotyczących królewiczów.

Jagnieszka Chmielowa pyta Annę Zimnicką o plany wspólnej pielgrzymki do Częstochowy i prosi o wcześniejszą wiadomość, aby móc wynająć furmana. Dokonuje także szczegółowego rozliczenia przesłanych funduszy za zakupione towary oraz prosi o wykupienie zastawionych u pana Jezierskiego rzeczy.

Jagnieszka Chmielowa prosi Annę Zimnicką o odesłanie wozu oraz zapasów i rzeczy osobistych pozostawionych w pośpiechu we Lwowie, a także o zakupienie kitajki i oliwy dla zakonnic. Porusza również kwestię przesłania wina dla pani doktorowej oraz bieżących rozliczeń i sprawunków.

Stanisław Chmielecki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu okolicznościowe życzenia i dziękuje za wyświadczone dobrodziejstwa. Skarży się zarazem na rodzonego brata adresata, który unika zwrotu sumy i wykonania dekretu trybunalskiego, zmuszając autora do ponownego szukania sprawiedliwości w Trybunale.

Stefan Chmielnicki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie zwrotu rzeczy oddanych na przechowanie przez jego towarzysza Starzyckiego, których bezprawnie nie chce oddać lwowski mieszczanin. Informuje o delegowaniu pana Chocimierskiego, który ma zaspokoić wszelkie pretensje wierzycieli i odebrać zatrzymany majątek.

Kniaź Iwan Chowański odmawia wstrzymania marszu wojsk moskiewskich bez wyraźnego rozkazu carskiego, gwarantuje jednak komisarzom królewskim bezpieczny przejazd na rokowania. Tłumaczy również powody wcześniejszego zatrzymania polskiego posłańca w trakcie walk o twierdzę brzeską.

Krzysztof Chodorowski zapewnia rajców lwowskich o swojej stałej życzliwości i gotowości do wyświadczenia im przysługi. Informuje także o odłożeniu na inny termin planowanego wyjazdu do Halicza z powodu spraw związanych z konfederacją.

Marcin Chomentowski wstawia się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego za swoją siostrą, podkomorzyną podolską, której starostwo baryckie zostało zrujnowane przez przemarsze i postoje chorągwi wojskowych. Apeluje o objęcie jej protekcją oraz o przychylne wysłuchanie wysłanego do Jabłonowskiego posłańca.

Marcin Chomentowski deklaruje gotowość do pośpieszenia na wznowienie rokowań ze skonfederowanym wojskiem po rozwiązaniu lokalnych trudności. Wyjaśnia kwestię podporządkowania się ordynansowi na hibernę z dóbr dobrzyńskich i zapewnia adresata o swojej wierności.

Stanisław Chomentowski powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zbliżającym się ślubie z podkanclerzanką w Nieświeżu. Zwraca się z uniżoną prośbą do adresata i jego małżonki o uświetnienie uroczystości weselnych swoją obecnością, zapewniając o stałej wierności i gotowości do posług.

Stanisław Chomentowski prosi władze Lwowa o wyznaczenie należytych kwater oficerom i żołnierzom swojego regimentu, który ma objąć garnizon w mieście. W zamian wojewoda deklaruje wdzięczność oraz gotowość do świadczenia magistratowi opieki i przysług.