Katalog źródeł

Teodor Potocki donosi o trudnościach z wyjazdem do Warszawy i opóźnieniach w załatwianiu spraw powierzonych mu przez wojewodę ruskiego. Zapowiada nadesłanie szczegółowych informacji kolejną pocztą oraz odradza adresatowi przyjazd.

Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu spory i relacje z panem generałem oraz staraniem starosty żydaczewskiego. Informuje również o postępach w kwestii uzyskania konsensu i dopilnowania formalności związanych z cesją starostwa mościckiego.

Biskup Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu bieżące wiadomości z Warszawy, wspominając o nastrojach na dworze, wypadku pana generała oraz sprawach wojskowych związanych z ewakuacją Kamieńca Podolskiego. Donosi również o oczekiwaniu na decyzje ze stolicy apostolskiej oraz o plotkach towarzyskich i planowanych małżeństwach.

Teodor Potocki usprawiedliwia niemożność spotkania z generałem swoim złym stanem zdrowia, wywołanym niepowodzeniami w interesach, z powodu którego musiał poddać się puszczeniu krwi. Przekazuje także wzmianki o fałszywych doniesieniach i braku pewnych informacji o ostatnich wydarzeniach.

Biskup chełmiński Teodor Potocki gratuluje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego powrotu z podróży i przesyła mu obiecane konie pomorskie do trudów drogi. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do dalszych posług na każde wezwanie adresata.

Biskup Teodor Potocki wyraża radość ze szczęśliwego powrotu wojewody ruskiego do kraju i dobrego stanu jego zdrowia po uciążliwej podróży. Odnosi się także do kwestii planowanego wyjazdu do Warszawy oraz spraw publicznych i sejmowych.

L. Strada Pomilly zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z uniżoną prośbą o wypełnienie obietnicy przekazania szatki. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i pamięci w modlitwach.

Trzy drobne fragmenty listu spisanego na korze brzozowej, zawierające jedynie niepewne, pojedyncze litery i urwane cząstki wyrazów. Stan zachowania uniemożliwia odtworzenie treści lub celu sporządzenia zapisu.

Biskup chełmiński Teodor Potocki informuje lwowskiego rajcę Krupińskiego o pomyślnym wstawiennictwie króla u generała Krassaua i nakazuje wypłatę okazicielowi listu kwoty w talarach. Pod tekstem znajduje się pokwitowanie odbioru części sumy sporządzone we Lwowie przez Antoniego Makorzewskiego.

Prymas Teodor Potocki nakłania magistrat lwowski do polubownego zakończenia zatargu z krajczym koronnym i zaniechania procesów o niefortunny incydent. Apeluje o przyjęcie zaoferowanego odszkodowania zamiast domagania się surowych kar kryminalnych dla ludzi szlachcica.

Gowenowa zwraca się do Nieżyńcza z żądaniem spłaty należności i rozliczenia długu. Wspomina o przekazanym zadatku, dokonanych zapisach oraz wizycie Kupriana.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość oraz życzy miastu pomyślności i nienaruszalności jego praw oraz wolności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie Lwowa za nadesłane życzenia z okazji minionych Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc pomyślności i błogosławieństwa Bożego dla całego miasta.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Odwzajemnia świąteczne życzenia pomyślności i zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne i odwzajemnia życzenia pomyślności. Zapewnia również adresatów o swojej niezmiennej przyjaźni i gotowości do świadczenia przysług.

Franciszek Salezy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy swojego sługi, pana Krajewskiego, dotyczącej sporu o grunt i dokonanego na nim rabunku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje rajcom i burmistrzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia pomyślności oraz zaszczycenia miasta przednimi prerogatywami na wieczne czasy.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za okazaną mu życzliwość i odwzajemnia przyjazne uczucia. Deklaruje także swoje poparcie dla postulatów wysuniętych przez miasto na zbliżający się sejm.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za pamięć oraz powinszowania z okazji świąt i Nowego Roku. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia pomyślności i szczęścia.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom i wspólnocie miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, odwzajemniając pomyślne powinszowania. Zapewnia również adresatów o swoim stałym szacunku i gotowości do wyświadczania przysług.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi składa władzom miejskim oraz samemu Lwowowi życzenia pomyślności i szczęśliwego Nowego Roku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za okazywaną mu stale życzliwość. Przesyła im wyrazy szacunku oraz życzenia wszelkiej pomyślności.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane wyrazy pamięci i stałą przychylność. W odpowiedzi przesyła rajcom wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nowy rok.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki wstawia się u władz Lwowa za panem Kucharskim, prosząc o rychłe i pomyślne załatwienie jego sprawy dotyczącej kamienicy. Zapewnia przy tym rajców o swojej wdzięczności i gotowości do odwzajemnienia życzliwości.

Fragment gramoty na korze brzozowej zawierający wyryty szkic popiersia postaci ludzkiej z profilu oraz pojedynczą literę „a”. Zabytek odkryto podczas badań archeologicznych w Zwinogrodzie.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o nabyciu od Jana Sandurskiego praw do części kamienicy. Prosi o nienaruszanie tych praw i przychylność wobec zbywcy, deklarując w zamian wzajemne usłużności.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o planowanym ślubie swojego syna, starosty krasnostawskiego, z przedstawicielką domu pisarza polnego koronnego. Uprasza adresatów o uświetnienie uroczystości weselnych wyznaczonych na 29 maja 1689 roku w Lublinie.

Mocno zniszczony, iluminowany fragment dokumentu wystawionego w Przemyślu w XVII wieku przez tamtejsze władze miejskie. W szczątkowo zachowanym tekście pojawiają się wzmianki o magistrze teologii oraz osobie o imieniu Łukasz.

Hetman polny koronny Feliks Kazimierz Potocki zaprasza wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z małżonką na uroczystości weselne swojej krewnej Eufrozyny Humieckiej z chorążycem horodelskim Radeckim. Ślub i wesele zaplanowano na niedzielę zapustną na zamku w Sokalu.

Szczęsny Potocki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o otoczenie opieką i polecenie urzędnikom sądowym we Lwowie swojego dawnego szmuklerza, Żyda Jakuba, który po kradzieży w Krakowie doznaje tam trudności.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu pozwu i wyjaśnia, że z przyczyn proceduralnych sprawa odbędzie się dopiero po Wielkanocy przy udziale pełnomocnika. Autor listu ubolewa także nad współczesnym obyczajem szlachty, która okazuje lekceważenie stanowi senatorskiemu.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o wniesieniu do ksiąg bełskich sprawy przeciwko Stanisławowi Stadnickiemu, staroście radomickiemu. Działanie nie odniosło jednak skutku z powodu niestawienia się oskarżycieli przed sądem, lecz Potocki deklaruje gotowość do ponowienia kroków prawnych.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję u króla w sprawie nadania jednej z wakujących chorągwi, tłumacząc swą nieobecność trwającym w domu matki weselem. Pismo uzupełnia dopisek Aleksandra Kossakowskiego, który ponawia prośbę o przychylność dla starań starosty.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, zawiadamia rajców lwowskich o swoim zbliżającym się ślubie z córką podkomorzego lwowskiego, wyznaczonym na 13 stycznia 1704 roku. Zaprasza ich do wzięcia udziału w uroczystości, obiecując swą życzliwość i wdzięczność.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ponawia prośbę do władz Lwowa o nieczynienie przeszkód panu Potockiemu w odbiorze czterech tysięcy złotych ze skarbu koronnego. Zapewnia o swojej życzliwości dla miasta oraz dodaje, że polecił sprawę podskarbiemu koronnemu celem wypłaty należności na najbliższej komisji.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski informuje władze Lwowa o planowanym, rychłym przyjeździe króla i poleca poczynienie wszelkich przygotowań na tę wizytę. Zwraca się także z prośbą o przychylność dla spraw prywatnych załatwianych w jego imieniu przez metrykanta Kuszewicza.

Ksiądz Mikołaj Prażmowski, biskup łucki i kanclerz wielki koronny, wstawia się u władz Lwowa za obywatelem zamojskim Piotrem Symsonem, mającym sprawę w tamtejszym urzędzie. Prosi o przychylne potraktowanie jego wniosków, zapewniając rajców o swojej stałej życzliwości.

Biskup Mikołaj Prażmowski interweniuje u władz Lwowa w obronie wdowy po panu Bandinellim, wzywanej do zapłaty zaległych podatków. Apeluje o skompensowanie jej rzekomych zaległości z miejskim długiem zaciągniętym u jej zmarłego męża lub o odroczenie egzekucji do czasu uregulowania należności ze skarbu publicznego.

Biskup Mikołaj Prażmowski zawiadamia władze Lwowa o wstrzymaniu przez pana Bellego procesu o depozyt ratuszowy przejęty na okup miasta. Apeluje do rajców o podjęcie rzetelnych kroków w celu polubownego zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski odpowiada na pismo władz Lwowa dotyczące postulatów wysuwanych przez wojskowych ze Związku Święconego, wyjaśniając, że rozstrzygnięcie sprawy leży wyłącznie w gestii króla. Uspokaja zarazem rajców, wyrażając przekonanie, że żołnierze nie dopuszczą się aktów przemocy ani działań na szkodę Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski wzywa władze i pospólstwo Lwowa do pilnego uchwalenia podatków na spłatę miejskich długów oraz zaległych wyderkafów wobec duchowieństwa i szpitali. W razie oporu społeczności upoważnia magistrat do samodzielnego nałożenia i ściągnięcia opłat, nakazując jednocześnie zachowanie wewnętrznej zgody w mieście.

Biskup łucki i kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ostro gani władze miejskie Lwowa za brak reakcji na krwawy napad na dzielnicę żydowską. Nakazuje uwięzienie sprawców, umożliwienie pochówku ofiarom i ochronę ocalałych, przestrzegając przed rozlaniem się fali przemocy na chrześcijan.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski nakazuje staroście Janowi Wolffowi sprawiedliwe rozłożenie ciężarów aprowizacji garnizonu lwowskiego na wszystkich mieszkańców bez względu na wyznanie i jurysdykcję. Zwraca uwagę na konieczność wydawania racji według faktycznej liczby żołnierzy oraz pilnowania dyscypliny wojskowej, aby zapobiec uciskowi ubogich.

Jakub Pretwicz Gawron, starosta trembowelski, przesyła władzom Lwowa list królewski oraz pokwitowanie na pieniądze pobrane z rozkazu monarchy dla Kozaków niżowych. Prosi adresatów o załatwienie sprawy i wydanie stosownego poświadczenia.

Tomasz F. Prochnicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za łaskawą pamięć i zapewnia o swoim oddaniu. Deklaruje gotowość do reprezentowania i popierania interesów miasta, gdyby jego sprawy miały ostatecznie trafić przed sąd królewski.

T. F. Prochnicki dziękuje władzom Lwowa za pamięć i przesłane do Warszawy słodycze. Deklaruje przy tym swoją wdzięczność oraz gotowość do wyświadczania przysług magistratowi na miejscu.

Referendarz koronny Maciej Pstrokoński wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za tamtejszymi Żydami, prosząc o przedłużenie zawartego z nimi kontraktu. Apeluje do poczucia słuszności oraz przychylności władz miejskich.

Biskup przemyski Maciej Pstrokoński apeluje do burmistrza i rajców lwowskich o doprowadzenie do ugody w sprawie między jezuitami a lwowskimi Żydami. Prosi adresatów o podporządkowanie się woli królewskiej, którą szczegółowo ma im przekazać podsędek lwowski.

Wojewoda malborski Jan Jerzy Przebendowski dziękuje komisarzom lwowskim za wcześniejsze ulgi i prosi o ponowne zwolnienie z hyberny zniszczonego przez pożar miasteczka Kiszpork oraz dwóch zalanych wsi.

Jan Jerzy Przebendowski zapewnia wojewodę ruskiego o regularnym odpowiadaniu na listy oraz informuje o przekazaniu pieniędzy kasztelanowi krakowskiemu i planowanym zaspokojeniu gdańskich weksli. Porusza również kwestie trudności związanych ze stacjonowaniem wojsk i nadmiernym poborem hiberny w Prusach.