Katalog źródeł

Aleksander Jan Potocki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u króla przeciwko odebraniu chorągwi swojemu bratu. Przypomina o znacznych nakładach finansowych i poświęceniu brata od czasów wyprawy wiedeńskiej, apelując o obronę jego szlacheckiego honoru.

Józef Potocki zaprasza wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego na święta do Stanisławowa, aby omówić sprawy publiczne oraz planowaną akcję przeciwko Kozakom. Donosi również o oczekiwaniu na raport wywiadowczy w sprawie ruchów ordy budziackiej i wyraża obawy przed uciążliwymi kontrybucjami wojskowymi.

Hetman Józef Potocki odsyła magistrat lwowski na drogę sądu grodzkiego w sporach cywilnych z rezydentem Włodkiem, a w sprawie zarzutów wobec kapitana Zabrodowskiego przekazuje pisemne wyjaśnienia oficera. Zapowiada przy tym, że jeśli miasto zażąda sądu wojennego i nie zdoła udowodnić kapitanowi winy, sami oskarżyciele poniosą surową karę za bezpodstawne naruszenie oficerskiego honoru.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Ksiądz Teodor Potocki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na trudności w obronie czci swego pochodzenia przed zarzutami w Rzymie oraz na związane z tym ogromne koszty i długi. Wspomina również o weselu organizowanym przez wojewodę bełskiego i braku zaproszenia.

Ksiądz Teodor Potocki donosi wojewodzie ruskiemu o trudnościach publicznych, m.in. o poddaniu się Elbląga i niebezpieczeństwie pod Toruniem. Pilnie wzywa adresata do przybycia i zaradzenia klęskom Rzeczypospolitej oraz sprawom jurysdykcji.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności dla rodu. Donosi również o sporach małżeńskich wojewodziny bełskiej, zapowiadając rychły przyjazd do Lwowa i osobiste zreferowanie spraw.

Teodor Potocki donosi o trudnościach z wyjazdem do Warszawy i opóźnieniach w załatwianiu spraw powierzonych mu przez wojewodę ruskiego. Zapowiada nadesłanie szczegółowych informacji kolejną pocztą oraz odradza adresatowi przyjazd.

Biskup Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu bieżące wiadomości z Warszawy, wspominając o nastrojach na dworze, wypadku pana generała oraz sprawach wojskowych związanych z ewakuacją Kamieńca Podolskiego. Donosi również o oczekiwaniu na decyzje ze stolicy apostolskiej oraz o plotkach towarzyskich i planowanych małżeństwach.

Teodor Potocki usprawiedliwia niemożność spotkania z generałem swoim złym stanem zdrowia, wywołanym niepowodzeniami w interesach, z powodu którego musiał poddać się puszczeniu krwi. Przekazuje także wzmianki o fałszywych doniesieniach i braku pewnych informacji o ostatnich wydarzeniach.

Biskup chełmiński Teodor Potocki gratuluje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego powrotu z podróży i przesyła mu obiecane konie pomorskie do trudów drogi. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do dalszych posług na każde wezwanie adresata.

Biskup Teodor Potocki wyraża radość ze szczęśliwego powrotu wojewody ruskiego do kraju i dobrego stanu jego zdrowia po uciążliwej podróży. Odnosi się także do kwestii planowanego wyjazdu do Warszawy oraz spraw publicznych i sejmowych.

Szczęsny Potocki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o otoczenie opieką i polecenie urzędnikom sądowym we Lwowie swojego dawnego szmuklerza, Żyda Jakuba, który po kradzieży w Krakowie doznaje tam trudności.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu pozwu i wyjaśnia, że z przyczyn proceduralnych sprawa odbędzie się dopiero po Wielkanocy przy udziale pełnomocnika. Autor listu ubolewa także nad współczesnym obyczajem szlachty, która okazuje lekceważenie stanowi senatorskiemu.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję u króla w sprawie nadania jednej z wakujących chorągwi, tłumacząc swą nieobecność trwającym w domu matki weselem. Pismo uzupełnia dopisek Aleksandra Kossakowskiego, który ponawia prośbę o przychylność dla starań starosty.

T. F. Prochnicki dziękuje władzom Lwowa za pamięć i przesłane do Warszawy słodycze. Deklaruje przy tym swoją wdzięczność oraz gotowość do wyświadczania przysług magistratowi na miejscu.

Karol Radziwiłł informuje magistrat lwowski o niemożności osobistego przybycia na elekcję prezydenta i wskazuje pana Sobelskiego jako kandydata wyznaczonego na ten urząd. Poleca również urzędnikom grodzkim oficjalne ogłoszenie tej nominacji podczas wyborów.

Franciszek Rakowski relacjonuje prezydentowi Lwowa przebieg misji w Połonnem w sprawie realizacji asygnat furażowych wystawionych dla miasta przez pułkownika Szuraka. Z powodu wątpliwości co do autentyczności podpisów dokumenty skierowano do decyzji feldmarszałka Golicyna, na którą autor oczekuje.

Jerzy Rákóczi instruuje sekretarza, aby przygotował koncept odpowiedzi na pismo palatyna i sugeruje konsultacje z niemieckimi oficerami. Odnosi się także do doniesień dotyczących Michała Palki oraz nakazuje dyskrecję w prowadzonych sprawach.

Książę György Rákóczi II omawia bieżące relacje polityczne i wojskowe z hospodarem Mołdawii, zagrożenie tatarskie oraz kwestie poselstw i spraw dworskich. Porusza także temat zarazy panującej w Mołdawii oraz ruchów zbrojnych w regionie.

Alexander Reidt potwierdza odbiór listu od Arthura Forbesa oraz informuje o zrealizowaniu poleconej wypłaty pieniędzy, którą zapisano na rachunek jego kuzyna. Wspomina również o panujących trudnych, wojennych czasach.

John Ritchie donosi Arthurowi Forbesowi o rozmowie z panem Gordonem, który oświadczył, że ureguluje należność dopiero na jarmarku w Sokalu. Nadawca przekazuje pozdrowienia i zapowiada rychłą podróż do Wielkopolski.

Jan Różycki wstawia się u lwowskiego rajcy Macieja Heydego za osieroconymi braćmi Chrzanowiczami, prosząc o pomyślne załatwienie ich sprawy. Zapewnia przy tym adresata o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczenia mu przysługi.

Marianna Rożycka donosi mężowi o przebytej ciężkiej chorobie, dokuczliwym chłodzie, braku opału oraz odmowie wydania płótna. Opisuje także opłakany, zrujnowany stan rezydencji i prosi małżonka o rychły powrót do domu.

Anthony Ernst Rosenau informuje Macieja Haydera o rozmowach w sprawie spłaty długu i wykupienia zastawów we Lwowie oraz o pogłoskach dotyczących wstąpienia doktora Wielcka do stanu duchownego. Zapewnia adresata o synowskim oddaniu, prosząc o dalsze ojcowskie poparcie i przekazując pozdrowienia dla rodziny.

Robert Ross doradza Arthurowi Forbesowi w kwestii taktyki procesowej wobec przeciwnej strony sporu, przestrzegając przed nieszczerymi propozycjami ugody i zalecając oparcie się na trwałym wyroku sądu. Porusza także sprawę własnych zaległości finansowych wobec adresata i obiecuje rychłą spłatę części długu.

Katarzyna Rusznikarka z Sambora przeprasza pisarzową Annę Zimnicką za opóźnienie przyjazdu spowodowane złym stanem dróg i zapowiada rychłe osobiste dostarczenie przygotowanych owoców. Zwraca się także z prośbą o przekazanie czeladnikowi prośby o wsparcie w pilnej potrzebie, obiecując stosowne wynagrodzenie.

Hetman wielki litewski Kazimierz Jan Sapieha dziękuje wojewodzie ruskiemu za dotychczasową przychylność i alarmuje o tragicznej sytuacji oraz spustoszeniu Litwy przez wewnętrzną niezgodę. Apeluje o dalszą pomoc i ratunek w obliczu zbliżającego się sejmu warszawskiego oraz przesyła ukłony wojewodzinie ruskiej.

Michał Sapieha wyraża radość z pomyślnego powrotu do zdrowia wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego i jego małżonki, przesyłając powinszowania oraz ukłony dla kasztelana/wojewody krakowskiego. Wspomina również o własnych uciążliwościach finansowych i nadszarpniętym zdrowiu.

Michał Sapieha pisze z Warszawy do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc o wywarcie wpływu na kasztelana krakowskiego. Zwraca przy tym uwagę na dramatyczne położenie Rzeczypospolitej, która znalazła się na skraju upadku.

Jan Siemieński informuje Franciszka Chwałkowskiego o danych personalnych oficerów oraz radzi mu w kwestii korespondencji i przybycia do chorągwi po Wielkanocy. Zapewnia także adresata o wstawiennictwie u porucznika w obronie jego honoru i interesów w obozie.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński interweniuje u władz Lwowa w sprawie Żyda Lewka, zmuszonego wyrokiem komisji do opuszczenia nabytej kamienicy. Zwraca uwagę, że poprzedni właściciel powinien zwrócić Lewkowi pieniądze wyłożone na zakup nieruchomości.

Jan Sierakowski donosi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o spokojnej sytuacji na pograniczu i braku zagrożenia tatarskiego, a także o niepokojach pod Gdańskiem. Prosi synowca o wieści oraz o uwzględnienie go przy wypłacie zaległego żołdu ze względu na zbliżający się termin spłaty długów.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Adam Mikołaj Sieniawski składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia wielkanocne i wyraża troskę o jego stan zdrowia. Omawia rozbieżności w doniesieniach o sytuacji polityczno-wojskowej, marszu wojsk saskich z Wielkopolski oraz prosi o pewniejsze wiadomości.

Adam Mikołaj Sieniawski gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu objęcia komendy wojskowej, podkreślając jednocześnie pilną potrzebę jego obecności w Warszawie dla dobra Rzeczypospolitej. Prosi również o przekazywanie wieści dotyczących ewentualnych buntów na Wołoszczyźnie i w Serbii.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o bieżących sprawach wojskowych, Kozakach oraz przebiegu sejmików ziemskich. Zapowiada również swój rychły wyjazd do Warszawy i wyraża nadzieję na spotkanie z adresatem.

Antoni Sikorski potwierdza odbiór trzech cebrzyków ryb przywiezionych ze Lwowa przez furmana Leszczyńskiego i informuje o ich rozdzieleniu między swojego pryncypała, podkanclerzego koronnego oraz siebie. W imieniu swojego zwierzchnika i własnym składa magistratowi podziękowania za otrzymany podarunek.

Antoni Sikorski dziękuje magistratowi Lwowa za podarunek w postaci wanienki ryb oraz przekazuje podziękowania w imieniu swojego pryncypała. Informuje również o dostarczeniu drugiej cebrówki ryb podkanclerzemu koronnemu.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka dziękuje swemu siostrzeńcowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, za pamięć oraz załatwienie sprawy Stadnickich. Przesyła także wyrazy uszanowania dla wojewodziny i deklaruje swoją stałą życzliwość oraz gotowość do usług.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, relacjonując wieści otrzymane od żony w sprawie pana generała oraz informując o swoim pobycie w Wytoczu. Korespondencję zamyka zapewnieniami o pamięci i ukłonami dla wojewodziny.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powiększenia rodziny i opisuje narastający kryzys polityczno-wojskowy na Litwie, związany z obsadzeniem Wilna oraz uciążliwymi działaniami wojsk saskich. Z obawy przed politycznymi konsekwencjami autor usilnie prosi adresata o natychmiastowe spalenie listu.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, o sprawach dworskich w Warszawie, polecając nadesłany memoriał oraz skargi pułkownika. W postscriptum wspomina o przybyciu pana Głuzycy, dzieląc się uwagami o trudnej sytuacji w kraju i przesyłając pozdrowienia od żony.

Franciszek Smolka zwraca się do Aleksandra Morgenbessa z prośbą o pilne i szczegółowe informacje dotyczące wyceny oraz stanu majątku Żużel przeznaczonego na licytację. Relacjonuje również swój polityczny pobyt w Wiedniu i Peszcie, ze szczególnym uwzględnieniem godzinnej, poufnej rozmowy z księciem Napoleonem oraz spotkań z austriackimi i węgierskimi ministrami.

Franciszek Smolka relacjonuje kulisy zgłoszenia w Sejmie Krajowym wniosku o wycofanie galicyjskich posłów z Rady Państwa w Wiedniu. Opisuje wywołane tym wzburzenie władz, reakcję posłów oraz entuzjastyczne poparcie mieszkańców Lwowa.

Franciszek Smolka relacjonuje Aleksandrowi Morgenbessowi burzliwą reakcję prasy i posłów sejmowych na swój wniosek polityczny oraz skierowanie go do komisji mimo oporu przeciwników. Wspomina również o wezwaniu namiestnika Gołuchowskiego do Wiednia oraz o publikacji swojej biografii w „Tygodniku Lwowskim”.

Franciszek Smolka relacjonuje ataki prasy na swój wniosek sejmowy oraz zapowiada ujawnienie własnego programu politycznego w trakcie debaty parlamentarnej. Prosi również adresata o zapoznanie się z nowo wydaną po niemiecku broszurą dotyczącą sprawy polskiej i o pomoc w jej rozpowszechnianiu.

Franciszek Smolka ujawnia Aleksandrowi Morgenbessowi swoje autorstwo anonimowych listów politycznych oraz wyjaśnia swoje stanowisko w kwestii roli Austrii w rozbiorach i sprawach polskich. Przekonuje, że odbudowa Polski stanie się wkrótce dla państw zaborczych, a zwłaszcza Austrii i Niemiec, twardą koniecznością polityczną, a nie kwestią sentymentów.

Franciszek Smolka przesyła Morgenbessowi skonfiskowany numer „Dziennika Lwowskiego” ukryty w innym piśmie i zachęca go do polemiki prasowej. Komentuje także zaostrzający się konflikt polityczny z rządem, zapowiadając twardy opór wobec działań ministerstwa.

Franciszek Smolka analizuje politykę rządu po rozwiązaniu części sejmów krajowych i przestrzega przed wpływami centralistów w Austro-Węgrzech. Apeluje do Aleksandra Morgenbessera o wpłynięcie na zbliżające się wybory na Bukowinie, aby wyłonić posłów popierających federalistyczną opozycję prawnopaństwową.