Katalog źródeł

Mikołaj Stadnicki wyprawia księdza Nowickiego do Franciszka Głogowskiego w pewnej sprawie z prośbą o wyświadczenie przysługi. Wyraża przy tym żal z powodu trudnej sytuacji, powierzając załatwienie sprawy swojemu wysłannikowi.

Mikołaj Stadnicki relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu przebieg rozmów z Jejmością Dobrodziejką, która podtrzymuje swoje obietnice i przychylność wobec jego domu. Omawia kwestię roszczeń związanych z zapustami oraz dąży do uregulowania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Mikołaj Stadnicki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu wyrazy współczucia w odpowiedzi na otrzymany list. Deklaruje również gotowość do działania w Niemirowie i przejścia do omówienia bieżących interesów.

Antoni Stamirowski, podstoli halicki, informuje o sfinalizowaniu zabiegów o rękę podkomorzanki lwowskiej i zaprasza adresata na uroczystość weselną wyznaczoną na 5 maja. Deklaruje przy tym wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia się przysługą.

Antoni Stamirowski przeprasza Franciszka Głogowskiego, że nie może spełnić jego prośby o dostarczenie zbóż jarych na zasiew, tłumacząc się koniecznością ich dokupienia we Lwowie na własne potrzeby w starostwie mostowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysług w przyszłości.

Antoni Stamirowski zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej niezmiennej przyjaźni i donosi o pobycie w Lublinie oraz dolegliwościach zdrowotnych przed zapustami. Wyjaśnia, że z powodu wyjazdu na konferencję szczegółową relację z wydarzeń zda dopiero po szczęśliwym powrocie do Lwowa.

Asesor J. F. Stetkiewicz odpowiada na wezwanie magistratu lwowskiego dotyczące rozliczenia dawnych zaległości, przypominając wcześniejszy dekret królewski oraz fakt zaprzestania działalności handlowej po objęciu urzędu w 1744 roku. Wskazuje na doznane straty i proces o zajęty majątek, apelując do władz miejskich o wyrozumiałość i powstrzymanie się od przysparzania mu dalszych zmartwień.

Lwowski korzennik Michał Stryjski przesyła Arturowi Forbosowi 250 złotych spłaty długu oraz miednicę za pośrednictwem pana Lewka. Prosi jednocześnie o pilne przesłanie zamówionego szafranu dwóch gatunków przed planowanym wyjazdem na jarmark do Stryja.

Stanisław Sumski donosi o pomyślnej zmianie asygnaty chorągwi wołoskiej na Polesie oraz o ugodzie finansowej zawartej z chorągwią pana Wilgi. Informuje również o przeniesieniu żołnierzy ze wsi do Mościsk, aby uchronić poddanych przed nadmiernymi ciężarami i uregulować kwestię poboru furażu oraz hiberny.

Autorka usprawiedliwia swoje długie milczenie chorobami, kłopotami rodzinnymi oraz atakami ze strony nieprzyjaciół, po czym przesyła wujance świąteczne i noworoczne życzenia. Do korespondencji dołącza kopię listu pana Jana, który stanowczo odpiera plotki i zarzuty rzekomo godzące w adresatkę.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o bezpiecznym dotarciu do Jarosławia w drodze do Krakowa oraz prosi o przesłanie spodziewanych listów od żony i zapomnianych we Lwowie przedmiotów.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o trudach podróży do Krakowa oraz o przedwczesnej śmierci i pogrzebie swego syna w Wielkanocy. Zwraca się także z prośbą o pomoc w realizacji transakcji wekslowej w Rzeszowie i o przekazanie załączonej korespondencji.

John Taylor wyraża współczucie z powodu choroby Arthura Forbesa i omawia kwestie kwaterunku, stoiska sklepowego oraz transportu towarów na jarmark w Jarosławiu. Wspomina również o niemożności sprzedania swoich towarów w Krakowie i konieczności zabrania ich na jarmark.

John Taylor Junior donosi Arturowi Forbesowi o nadejściu transportu towarów z Wrocławia i planach ich ekspedycji do Lwowa. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące sumy pięćdziesięciu talarów, o które dopominają się krakowscy karmelici bosi.

Wojciech Tyrawski zdaje Jánosowi Keményemu szczegółową relację z trzydniowego starcia pod Beresteczkiem, zakończonego rozgromieniem sił kozacko-tatarskich i zdobyciem ich obozu. Informuje również o nastrojach szlachty, dalszym marszu króla ku Kijowowi oraz niepokojących pogłoskach o działaniach elektora brandenburskiego.

Wojciech Tyrawski zdaje Janowi Keményemu szczegółową relację ze zwycięstwa wojsk królewskich nad Kozakami i Tatarami w trzydniowej bitwie pod Beresteczkiem. Informuje również o konieczności dalszego pozostania przy hetmanie Kalinowskim oraz przekazuje obozowe wiadomości o stratach przeciwnika i nastrojach pospolitego ruszenia.

Józef Tchórzewski informuje prezydenta Lwowa Eliaszewicza o podpisaniu dekretu granicznego i radzi jak najszybciej odebrać dokument od arbitra Maszdrewskiego w celu wpisania do akt. Sugeruje również podjęcie dogodnych obecnie rokowań z księdzem sufraganem.

Andrzej Trzebicki wyjaśnia Bieganowskiemu okoliczności rozdania wakatów senatorskich i zapewnia go o królewskiej obietnicy przyszłej kasztelanii. Nakłania go również do wywarcia presji na władze Lwowa, aby pilnie przekazały zaliczkę z arendy miejskiej na żołd piechoty broniącej Kamieńca Podolskiego.

Krystyna Ubysz wyraża radość z dobrego zdrowia panien Głogowskich oraz ubolewa nad brakiem wcześniejszych wiadomości i zaufania z ich strony. Deklaruje gotowość do oddania wszelkich usług, przesyła pozdrowienia dla bliskich i zapewnia o swojej siostrzanej życzliwości.

Wojciech Urbanowski donosi Franciszkowi Kwałkowskiemu o odesłaniu trzech pudeł z dokumentami do Lwowa oraz o zabiegach w sprawie zmiany miejsca wymarszu chorągwi z Mościsk. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, trudności z pożyczką od pana Grodzickiego oraz informuje o stanie zdrowia domowników i koni.

Wojciech Urbanowski usprawiedliwia chorobą brak listu od wspólnego protektora, dziękuje adresatowi za przysłaną siarkę oraz żelazo i omawia kwestie krawieckie. Przesyła także uniżone ukłony od dam przebywających w Podkamieniu, w tym od panny Czapliczanki.

Rachunek kupiecki Arthura Forbesa z kwietnia 1687 roku we Lwowie, zestawiający jego należności i zobowiązania z tytułu handlu winem, szafranem, żywnością, pożyczek oraz opłat transportowych. Zapis zawiera bilans długu oraz wyciąg z wcześniejszych transakcji zarejestrowanych w Przemyślu i Lwowie w 1686 roku.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o pomyślnym odbiorze ładunku od furmana oraz trudnych negocjacjach cenowych z szewcami kupującymi safian. Donosi również o działaniach handlowych konkurencji, korespondencji od kupców oraz zarządzeniach królewskich wobec krakowskiego magistratu.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

J. Flosierowicz informuje władze Lwowa, że pan Kupiński w Sądzie Królewskim w Warszawie domaga się jedynie ułaskawienia i deklaracji dobrej sławy, uznając pozostałą część wyroku pierwszej instancji. Autor zaleca pilne przysłanie pisarza wójtowskiego Skwarczyńskiego z aktami procesowymi i oczekuje decyzji magistratu w tej kwestii.

AK Forbes prosi Artura Forbesa o zakupienie i przesłanie przy najbliższej okazji sześciu sztuk sznurów do bielizny oraz sztuki grubych ręczników za pośrednictwem pani Merlandowej. Autorka przesyła również pozdrowienia od siebie i dzieci, zwłaszcza od chrześniaka adresata.

Arthur Forbes zdaje sprawę z operacji finansowych, wypłat dla kontrahentów oraz trudności związanych z przesyłaniem gotówki w czasie przemarszów wojsk. Informuje także o wysyłce sukna i towarów norymberskich, zapowiadając rychłe spotkanie handlowe w Krakowie.

Arthur Forbes prosi brata o wydanie panu Sokinie jego rewersu dłużnego w związku z uregulowaniem rachunków z panem Gordonem. Nakazuje także wypłacenie Sokinie należności przysługujących z obligacji oraz zwrot pożyczki w wysokości 25 talarów.

William Forbes przesyła z Zamościa do Lwowa noworoczne życzenia Arthurowi Forbesowi oraz prosi go o zakupienie i przesłanie pocztą jednego kamienia dobrych solonych ryb. Zapewnia jednocześnie o zwrocie wyłożonych pieniędzy wskazanemu pośrednikowi.

William Forbes dziękuje kuzynowi Arthurowi za przysłaną beczkę solonych ryb i prosi go o uregulowanie należności we Lwowie za pośrednictwem Johna Arkonhowda. List kończą pozdrowienia od żony oraz życzenia pomyślności dla bliskich i przyjaciół.

W. Chwałkowski pisze krótko do syna Franciszka, towarzysza chorągwi pancernej, wyrzucając mu brak korespondencji oraz donosząc o spotkaniu z krewnymi i ciężkiej chorobie pani Karczewskiej. Przekazuje również pozdrowienia od domowników i informacje o bieżących sprawach pocztowych.

Autor donosi synowi o ustąpieniu wojsk saskich i szwedzkich z Wielkopolski pod Toruń oraz wspomina niedawną śmierć podskarbiego koronnego Rafała Leszczyńskiego. Prosi również Franciszka o otoczenie braterską opieką przybywającego młodszego krewnego, Władysława, i wprowadzenie go na służbę dworską.

Autor dziękuje synowi Franciszkowi za nadesłane listy oraz przestrogę, prosząc zarazem o rzadszą korespondencję z uwagi na wysokie koszty poczty. Przekazuje również bieżące wieści rodzinne, donosi o stanie zdrowia bliskich oraz o wymarszu Kazia i Władysława do Malborka.

Franciszek Chwałkowski zwraca się do towarzysza pancernego Wolskiego z uprzejmą prośbą o roztoczenie opieki nad posłanym pachołkiem i uchronienie go przed krzywdą do czasu przybycia do chorągwi pana Siemieńskiego. W zamian za okazane wsparcie autor deklaruje pamięć, wdzięczność oraz gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Marcin Chomentowski wstawia się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego za swoją siostrą, podkomorzyną podolską, której starostwo baryckie zostało zrujnowane przez przemarsze i postoje chorągwi wojskowych. Apeluje o objęcie jej protekcją oraz o przychylne wysłuchanie wysłanego do Jabłonowskiego posłańca.

Jakub Chronowski przeprasza Macieja Hajdera za brak obecności na rodzinnej uroczystości, tłumacząc się późnym nadejściem zaproszenia oraz chorobą żony, która po podróży poroniła. Wyraża żal z powodu zwłoki, przesyła spóźnione podarki i składa najlepsze życzenia nowożeńcom.

Ludwika z Cetnerów Potocka interweniuje u prezydenta Lwowa Jana Eliaszewicza w sprawie mieszczanina Kocha, uprowadzonego przez kozaków do Mariampola, wzywając władze miejskie do podjęcia kroków prawnych przed Komisją Skarbową. Autorka krytykuje bezczynność magistratu, ostrzega przed zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich lwowian i zapowiada powiadomienie króla o opieszałości władz miasta.

Robert Cień przesyła z Przemyśla kupcowi Arturowi Forbesowi kwotę 50 złotych, tłumacząc niemożność wypłaty większej sumy brakiem targów oraz poleceniem swojego pryncypała. Donosi również o staraniach o odzyskanie długu od Marka Dawidowica Krzeszowskiego.

Przed wyjazdem ze Lwowa ksiądz K. Cieszkowski apeluje do prokonsula Eliaszewicza o ugodowe i sprawiedliwe uregulowanie sporu o grunt po jego powrocie. Deklaruje wolę zgody, wzywając jednocześnie do zachowania spokoju i powstrzymania się od wrogich działań ze strony podległych jurysdykcji miejskiej urzędników.

Stefan Czaykowsky informuje prezydenta Lwowa o opóźnionym nadejściu dokumentów procesowych oraz o wysokich kosztach konferencji prawnych i utrzymania w Radomiu. Uprzedza również, że uzyskanie kondescensji będzie wymagało znacznych nakładów finansowych, po czym zapowiada swój rychły wyjazd.

William Chalmer donosi kupcowi Arthurowi Forbesowi o przekazaniu weksli prawnikowi i opłaceniu dekretu sądowego w celu przymusowego ściągnięcia należności od opornych dłużników. Informuje ponadto o interwencji Roberta Lowa oraz zapowiada swój rychły wyjazd z Lublina do Gdańska.

Stefan Czarniecki dziękuje rajcom miasta Lwowa za powinszowania z okazji szczęśliwego przybycia i triumfu nad wrogiem, przypisując sukces opiece boskiej oraz szczęściu króla. Zachęca mieszczan do modlitw dziękczynnych za ocalenie Lwowa i deklaruje swą życzliwość.

Katarzyna Czacka tłumaczy wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powody opuszczenia Torczyna, w którym oczekiwała na adresata. Wyjaśnia, że pilny termin ugody majątkowej z biskupem chełmskim zmusza ją do wyjazdu na Polesie, gdzie prosi o kierowanie dalszej korespondencji.

Szczęsny Czacki interweniuje u adresata w sprawie utrudnień i krzywdzących warunków przy zakupie parceli we Lwowie, powołując się na prawo z 1550 roku oraz poparcie kanclerza koronnego. Prosi o przyjacielską pomoc w doprowadzeniu transakcji do skutku i zapowiada przybycie swojego pełnomocnika, pana Dniestrzańskiego.

Szczęsny Czacki przesyła adresatom listy polecające do arcybiskupa i kapituły z prośbą o znaczną ulgę w spłacie wyderkafów. Informuje również, że o podobną interwencję zwrócił się do swojego ojca, kanclerza.

Szczęsny Czacki instruuje adresatów w kwestii wykonania dekretu przeciwko panu Jaszewiczowi i innym oponentom, nakazując postępowanie zgodne ze stopniami prawa i zlekceważenie sprzeciwów. Zaleca również przesłanie mandatu z inhibicją oraz dokumentów do asesorskiego patrona w celu uzyskania kasacji.

Szczęsny Czacki prosi władze Lwowa o sporządzenie poprawnego i kompletnego rejestru miejskich jurysdykcji dla kanclerza koronnego. Jednocześnie napomina adresatów, wyrażając zmartwienie z powodu nieustannych kłótni w mieście, grożących zniweczeniem jego dotychczasowych starań.

Szczęsny Czacki radzi władzom Lwowa podjęcie starań u kanclerza w sprawie Haszewicza oraz zobowiązuje je do uporządkowania archiwum i jurysdykcji miejskiej. Wzywa także rajców do wypełniania dekretów, zażegnania wewnętrznych sporów i dbałości o dobro publiczne miasta.

Szczęsny Czacki zwraca się do magistratu lwowskiego z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy i nakazanie zadośćuczynienia na rzecz osieroconych sukcesorów Wołkowiczowskich. Przypomina przy tym rajcom o ich obowiązku obrony sierot i stania na straży sprawiedliwości.

Szczęsny Czacki interweniuje u władz Lwowa w obronie szlachcica pana Pyszki. Prosi o okazanie mu należytego szacunku i wynagrodzenie doznanych dotąd krzywd.