Katalog źródeł

Władze Gdańska informują magistrat Lwowa o wprowadzeniu nakazu posiadania świadectw zdrowia dla wszystkich przybywających osób i towarów w związku z rozszerzającą się zarazą morową. Zwracają się z prośbą o ogłoszenie tych przepisów wśród lwowskich mieszczan i podjęcie wspólnych kroków zapobiegających epidemii.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Iwan Wyhowski dziękuje Jánosowi Keményemu za przychylność i życzliwość, o których dowiedział się od poselstwa z Siedmiogrodu i od swego podpisarza Michała Gunaszewskiego. Zapewnia o swej wzajemnej przyjaźni i oddaniu zarówno wobec siedmiogrodzkiego wodza, jak i księcia Jerzego II Rakoczego.

Królowa Węgier Izabela Jagiellonka wraz z synem Janem Zygmuntem nadaje mieszczanom i kupcom lwowskim przywilej bezcłowego wwozu oraz sprzedaży wszelkich towarów na terenie Węgier i Siedmiogrodu. Nadanie to stanowi wyraz wdzięczności za gościnność, życzliwość i pomoc okazaną monarchom przez radę oraz mieszkańców Lwowa podczas ich wielomiesięcznego pobytu w mieście.

Król Stefan Batory potwierdza wszelkie prawa, przywileje, immunitety oraz dawne zwyczaje nadane wspólnocie Ormian lwowskich przez swoich poprzedników. Władca nakazuje staroście lwowskiemu oraz władzom miejskim nienaruszalne przestrzeganie i ochronę tych praw.

Król Stefan Batory zatwierdza na prośbę posłów miasta Lwowa dokument króla Władysława Jagiełły z 1 października 1389 roku wcielający Lwów do Korony Królestwa Polskiego. Monarcha zobowiązuje się do nienaruszania przynależności miasta i ziemi lwowskiej do Królestwa.

Hospodar Wasyl Łupuł zapewnia Jana Keménego i Jerzego II Rakoczego o stałej przyjaźni, wyjaśniając dawne pretensje dotyczące złego traktowania mołdawskiego posła na pogrzebie Zygmunta Rakoczego. Do listu dołącza nowiny o wyprawie kałgi sułtana i poselstwie chana do Chmielnickiego o posiłki przeciw Kałmukom i Kozakom dońskim oraz o krwawym buncie w Korsuniu przy redukcji rejestru kozackiego i egzekucji jego przywódcy Mozyry.

Kostakis Mikołajowicz wzywa adresata przebywającego w Siedmiogrodzie do zwrotu należności, rozliczenia się według rejestru spisanego przez bratanka Dymitraszka oraz wydania dóbr i gotówki. Nadawca wspomina również o ucisku i zagrożeniu ze strony Turków.

Mikołaj Michalewicz powiadamia Jana Aknifa o przesłaniu tysiąca talarów i prosi o ich odebranie. Zapowiada również ostateczne rozliczenie pozostałej sumy podczas nadchodzącego jarmarku w Jarosławiu.

Jerzy Rákóczi instruuje sekretarza, aby przygotował koncept odpowiedzi na pismo palatyna i sugeruje konsultacje z niemieckimi oficerami. Odnosi się także do doniesień dotyczących Michała Palki oraz nakazuje dyskrecję w prowadzonych sprawach.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.