Katalog źródeł

Biskup przemyski i podkanclerzy koronny Aleksander Trzebiński wstawia się u rady miasta Lwowa za Robertem Bandinellim, zachęcając do polubownego zakończenia toczących się sporów prawnych. Prosi rajców o życzliwe i sprawiedliwe potraktowanie mieszczanina jako osoby zasłużonej dla miasta.

Józef Tchórzewski informuje prezydenta Lwowa Eliaszewicza o podpisaniu dekretu granicznego i radzi jak najszybciej odebrać dokument od arbitra Maszdrewskiego w celu wpisania do akt. Sugeruje również podjęcie dogodnych obecnie rokowań z księdzem sufraganem.

Instygator koronny ubolewa przed władzami Lwowa, że z powodu opieszałości zmarłego posłańca miejskiego, doktora Głuszyńskiego, zaprzepaszczono na Trybunale Radomskim szansę na obronę miejskich przywilejów i uwolnienie miasta od bezprawnych ciężarów fiskalnych. Zapewnia zarazem o swojej stałej życzliwości i gotowości do wsparcia Lwowa przy kolejnej nadarzającej się okazji.

Instygator koronny informuje podskarbiego koronnego o działaniach podejmowanych w sprawie miasta Lwowa, powołując się na wcześniejsze rozstrzygnięcia trybunalskie. Zwraca uwagę na opieszałość zmarłego posła lwowskiego, doktora Głuszyńskiego, i zdaje sprawę na dalsze rozporządzenie adresata.

Jan z Drogomirów Trubłajewicz przekazuje magistratowi lwowskiemu wolę podkanclerzego koronnego dotyczącą konieczności przysłania do Warszawy syndyka miejskiego na czas obrad komisji rozpatrującej sprawy miast. Autor tłumaczy, że z powodu natłoku prac w Kancelarii Koronnej nie zdoła sam reprezentować wszystkich interesów Lwowa, choć deklaruje swoją stałą pomoc i zaangażowanie.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o kwestii rozliczenia długu u plenipotenta Hinricha Döringa oraz o podjętych działaniach i poszukiwaniu wsparcia u starosty sandomierskiego w sprawie zniewagi i krzywd wyrządzonych Robertowi Bellowi oraz jego służbie. Wspomina również o uregulowaniu płatności w wysokości 50 florenów na polecenie krakowskiej kompanii kupieckiej.

William Thomson odpowiada z Lublina na list Jamesa Carmichella, tłumacząc opóźnienie pośpiechem poczty. Omawia kwestię uregulowania należności pieniężnych, zlecenia u Arthura Forbesa oraz trudności handlowe wynikające z ogólnego zamieszania monetarnego.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o doręczeniu przesyłki i zaakceptowaniu weksla przez Thomasa Gordona z terminem płatności do końca listopada. Zapowiada również podróż do Sokala w celu uregulowania spraw handlowych adresata.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o przyjęciu weksla przez Thomasa Gordona oraz o oczekiwaniu na dalsze dyspozycje pana Carmichella. Zapewnia również o dołożeniu starań w sprawach finansowych i zamiarze zrealizowania poleceń adresata w Sokalu.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o częściowej spłacie weksla przez Thomasa Gordouna oraz działaniach podejmowanych przez faktorów w Sokalu. Zwraca również uwagę na trudną sytuację handlową i brak twardej monety w Lublinie.

William Thomson informuje Jamesa Carmichela o korespondencji od pana Taylloura oraz o stanie odbioru należności od pana Gordouna. Zapewnia również o podjęciu starań w celu wypłacenia gotówki słudze adresata.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o wypłaceniu w Sokalu 1000 florenów na jego zlecenie oraz prosi o cierpliwość w kwestii uregulowania reszty długu z powodu zastoju w handlu w Lublinie. Donosi także o przybyciu Thomasa Gordona i jego obietnicy rychłego dopełnienia płatności wekslowej.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o oczekiwaniu na przyjazd pana Rypińskiego w celu przekazania pieniędzy oraz odbioru rewersu od pana Plińskiego. Donosi również o trudnościach związanych z płatnościami i powierza pomyślny finał sprawy opiece boskiej.

William Thomson potwierdza odbiór listu od Arthura Forbesa wraz z załączonym protestem, obiecując jego pilne zbadanie u prawnika i pokrycie niezbędnych kosztów. Zapowiada także przesłanie dalszych instrukcji prawnych za pośrednictwem Johna Maitlanda.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o działaniach podjętych w związku z jego protestacją prawną, w tym o doręczeniu pozwów i wpisaniu dokumentów do grodu przemyskiego. Donosi także o wyborze patrona i plenipotenta do prowadzenia sprawy oraz o dotychczas poniesionych kosztach.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o planowanym doręczeniu załącznika pani Gordon i wstawiennictwie w sprawach finansowych adresata. Wspomina także o trudnościach handlowych i niespełnionych obietnicach kupców nabywających jedwabie w Jarosławiu.

William Thomson donosi z Lublina o doręczeniu listu pani Gordon oraz o trudnościach związanych z wyegzekwowaniem długu na rzecz Forbesa przed lubelskim magistratem. Zapewnia o pilnowaniu interesów adresata i terminowej spłacie własnych zobowiązań mimo niepewnych czasów i problemów trybunalskich.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o zawieszeniu sprawy pani Gordon przed lubelskim magistratem oraz tłumaczy się z opóźnień w rozliczeniach finansowych. Wyjaśnia swoje trudności licznymi procesami przed Trybunałem, problemami z dłużnikami i kłopotami z żydowskimi faktorami, zapewniając jednak o chęci pełnego zaspokojenia roszczeń Forbesa.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o stanie sprawy sądowej pana Gordona oraz o bieżących kwestiach finansowych, w tym o zapłacie panu Zielińskiemu za towary Roberta Forbesa. Zapowiada również przesłanie około 100 talarów po odzyskaniu należnych mu długów po świętach.

William Thomson informuje Artura Forbesa o zawieszeniu procesu pani Gordon na cztery tygodnie oraz wyjaśnia rozbieżności w dawnych rachunkach handlowych. Deklaruje podjęcie starań w celu uregulowania płatności za pośrednictwem Aleksandra Baylie i opisuje trudności z odzyskaniem należności od dłużników.

William Thomson wyraża współczucie z powodu choroby Arthura Forbesa, opisuje trudności z realizacją płatności z powodu kryzysu monetarnego i zawodu ze strony dłużnika oraz przesyła korespondencję do przekazania dalej. Wspomina także o doniesieniach o rozbiciu floty francuskiej przez siły brytyjskie.

William Thomson informuje Arthura Forbesa o dwutygodniowym zawieszeniu postępowania dowodowego w sprawie z panią Gordon. Radzi mu jak najszybsze nadesłanie pełnomocnictwa do zaufanej osoby w Lublinie w celu zabezpieczenia jego wierzytelności.

William Thomson młodszy pisze z Gdańska do kupca Arthura Forbesa we Lwowie z usilną prośbą o przekazanie należnych mu pieniędzy przed zbliżającym się jarmarkiem. Błaga adresata o pomoc finansową i poleca go boskiej opiece.

Wojciech Tyrawski zdaje Jánosowi Keményemu szczegółową relację z trzydniowego starcia pod Beresteczkiem, zakończonego rozgromieniem sił kozacko-tatarskich i zdobyciem ich obozu. Informuje również o nastrojach szlachty, dalszym marszu króla ku Kijowowi oraz niepokojących pogłoskach o działaniach elektora brandenburskiego.

Wojciech Tyrawski zdaje Janowi Keményemu szczegółową relację ze zwycięstwa wojsk królewskich nad Kozakami i Tatarami w trzydniowej bitwie pod Beresteczkiem. Informuje również o konieczności dalszego pozostania przy hetmanie Kalinowskim oraz przekazuje obozowe wiadomości o stratach przeciwnika i nastrojach pospolitego ruszenia.

Podkanclerzy Jan Tarnowski informuje władze Lwowa o skargach tamtejszych Żydów na doznawane krzywdy i zagrożenie bezpieczeństwa. Wyjaśnia, że wstrzymał wydanie oficjalnych mandatów królewskich, licząc, iż rajcy sami zaniechają ucisku i zapewnią społeczności żydowskiej spokój.

Podkanclerzy koronny Jan Tarnowski informuje burmistrza i radę Lwowa o zatwierdzeniu przez króla miejskiego orzeczenia w sprawie zranienia odźwiernego. Apeluje przy tym do rajców o okazanie chrześcijańskiego miłosierdzia i złagodzenie kary wobec skazanego.

Kasztelan krakowski Jan Tarnowski prosi władze Lwowa o wydanie trzech dział pozostawionych w mieście podczas dawnej wyprawy przeciwko hospodarowi mołdawskiemu Bogdanowi. Wyjaśnia, że uzbrojenie ma trafić do wyznaczonych zamków na mocy rozkazu królewskiego.

J. Tarnawski tłumaczy opóźnienie posłańca swoimi obowiązkami oraz donosi, że wójt gorlicki odmówił wydania odpisu świadectwa dla pana Tarabulskiego, uznając to za zbędne.

Karol Tarło dziękuje władzom Lwowa za gratulacje i życzliwość z okazji objęcia urzędu podkanclerzego koronnego. Zapewnia o swoim przywiązaniu do miasta oraz obiecuje wspierać jego interesy i przebywających na obradach w Warszawie lwowskich delegatów.

Podkanclerzy koronny Karol Tarło wzywa władze Lwowa do bezzwłocznego wykonania wyroku sądu polubownego w sporze między wojewodą bracławskim a lwowskim mieszczaninem Laskowskim. Podkreśla, że orzeczenie to zapadło za zgodą obu stron, a dalsze odwlekanie egzekucji godzi w sprawiedliwość i reputację magistratu.

John Taylor Junior donosi Arturowi Forbesowi o nadejściu transportu towarów z Wrocławia i planach ich ekspedycji do Lwowa. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące sumy pięćdziesięciu talarów, o które dopominają się krakowscy karmelici bosi.

John Taylor Junior w imieniu gospodarza potwierdza odbiór listów od Arthura Forbesa i informuje o stosowaniu się do ich treści. W dopisku przekazuje prośbę o pamiętanie o zakupie do stu kamieni nieoczyszczonej saletry.

John Taylor Junior potwierdza odbiór listu, przekazuje pozdrowienia od rodziny oraz pana Chalmersa. Donosi również o przejeździe kuriera wiozącego do króla wiadomość o zdobyciu Waradyna.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o bezpiecznym dotarciu do Jarosławia w drodze do Krakowa oraz prosi o przesłanie spodziewanych listów od żony i zapomnianych we Lwowie przedmiotów.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o trudach podróży do Krakowa oraz o przedwczesnej śmierci i pogrzebie swego syna w Wielkanocy. Zwraca się także z prośbą o pomoc w realizacji transakcji wekslowej w Rzeszowie i o przekazanie załączonej korespondencji.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o postępach w sprawach handlowych, zamówieniu ferezji oraz zmianie dyspozycji dotyczących odbioru pieniędzy od dłużników. Zapowiada także swój rychły wyjazd z Krakowa mimo niesprzyjającej, deszczowej aury.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o powrocie z Lipska i zdaje relację z załatwiania jego spraw handlowych, w tym trudnych negocjacji cenowych i kwestii transportu towarów przez Wrocław. Przedstawia również cennik tkanin na jarmarku lipskim, odnotowując drożyznę oraz masowe wykupywanie towarów przez greckich kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o sprawach handlowych, m.in. o wysyłce taft, butów oraz korespondencji z kupcem z Hamburga. Wyraża również ubolewanie nad niestabilną sytuacją w Rzeczypospolitej, uderzającą w interesy kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o zleceniu zakupu towarów w Hamburgu oraz omawia kwestie rozliczeń finansowych, przesyłki taft i jarmarku jarosławskiego. Oferuje także Forbesowi pożyczenie koni na podróż do Naumburga i przesyła list do doręczenia panu Gordonowi.

John Taylor wyraża współczucie z powodu choroby Arthura Forbesa i omawia kwestie kwaterunku, stoiska sklepowego oraz transportu towarów na jarmark w Jarosławiu. Wspomina również o niemożności sprzedania swoich towarów w Krakowie i konieczności zabrania ich na jarmark.

Jan Tayner informuje Artura Forbesa o planowanym ślubie z panną Teresą Chiszówną, córką zmarłego przemyślanina. Zaprasza krakowskiego kupca do wzięcia udziału w uroczystości weselnej wyznaczonej na 19 sierpnia 1685 roku.

Jan Tayner zwraca się do Artura Forbesa w sprawie możliwości uzyskania pieniędzy gdańskich na zapłatę, o czym wspominał już jego kuzyn Jax. Zapowiada przyjazd do Lwowa po poprawie stanu dróg i prosi o przesłanie odpowiedzi do Sambora lub Sądowej Wiszni.

Prowincjał karmelitów, o. Krzysztof Sforza, przeprasza władze Lwowa za pośpieszny wyjazd ze شناcznego z powodu spraw zakonnych i informuje o wyznaczeniu miejscowego przeora do przeprowadzenia pomiaru oraz przejęcia darowanego gruntu. Prosi rajców o życzliwe i bezzwłoczne sfinalizowanie nadania ziemi pod budowę świątyni i klasztoru, obiecując stałą pamięć modlitewną za darczyńców.

Florian Kuchorabski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie ciężką chorobą oraz relacjonuje spotkanie z panem Wysockim, który dochodzi roszczeń przeciwko miastu na podstawie dekretu trybunalskiego. Autor przedstawia rajcom argumenty prawne do obrony przed nałożeniem taksy i doradza polubowne zakończenie sporu poprzez ugodę finansową.

Autorka usprawiedliwia swoje długie milczenie chorobami, kłopotami rodzinnymi oraz atakami ze strony nieprzyjaciół, po czym przesyła wujance świąteczne i noworoczne życzenia. Do korespondencji dołącza kopię listu pana Jana, który stanowczo odpiera plotki i zarzuty rzekomo godzące w adresatkę.

Franciszek Suski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że mimo wcześniejszego listu nie odzyskał swojego poddanego, gdyż tutejsza gromada siłą go odbiła. Prosi adresata o użycie autorytetu prawa, ponowne nakazanie wydania zbiega oraz ukaranie zuchwałości poddanych.

Stanisław Sumski donosi o pomyślnej zmianie asygnaty chorągwi wołoskiej na Polesie oraz o ugodzie finansowej zawartej z chorągwią pana Wilgi. Informuje również o przeniesieniu żołnierzy ze wsi do Mościsk, aby uchronić poddanych przed nadmiernymi ciężarami i uregulować kwestię poboru furażu oraz hiberny.

Stanisław Sumski zdaje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu relację z przygotowań trunków, naczyń i zapasów żywności. Informuje także o trudnościach ze zdobyciem ryb oraz poszukiwaniach odpowiedniej kwatery we Lwowie.

Stanisław Sumski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zakupieniu gniadego konia do pługa oraz o wysłaniu posłańca do Szkła w celu zasięgnięcia informacji o kuracji chorego stada. Po powrocie wysłannika zapowiada odesłanie wskazanej liczby koni na leczenie.