Katalog źródeł

Lwowski korzennik Michał Stryjski przesyła Arturowi Forbosowi 250 złotych spłaty długu oraz miednicę za pośrednictwem pana Lewka. Prosi jednocześnie o pilne przesłanie zamówionego szafranu dwóch gatunków przed planowanym wyjazdem na jarmark do Stryja.

D. Stoffeln odpowiada na pismo prezydenta i magistratu Lwowa, oświadczając, że poruszona kwestia udręk nie leży w jego kompetencjach. Radzi władzom miasta, aby w poszukiwaniu sprawiedliwości zwróciły się do swoich bezpośrednich zwierzchników.

Kapitan Steczkiewicz zwraca się do prezydenta Lwowa o aresztowanie osób składających fałszywe doniesienie dotyczące zgonu dziewczyny na folwarku jego żony. Wyjaśnia, że zmarła ona z przyczyn naturalnych w wyniku dwutygodniowej febry i biegunki, mimo zapewnionej jej opieki.

Asesor J. F. Stetkiewicz odpowiada na wezwanie magistratu lwowskiego dotyczące rozliczenia dawnych zaległości, przypominając wcześniejszy dekret królewski oraz fakt zaprzestania działalności handlowej po objęciu urzędu w 1744 roku. Wskazuje na doznane straty i proces o zajęty majątek, apelując do władz miejskich o wyrozumiałość i powstrzymanie się od przysparzania mu dalszych zmartwień.

Rektor Akademii Krakowskiej ks. K. Stępkowski przesyła prezydentowi Lwowa licencjata praw rekomendowanego na urząd miejskiego syndyka. Wyraża przy tym nadzieję, że kandydat należycie wypełni swoje obowiązki zgodnie z oczekiwaniami władz miasta.

Kazimierz Stankiewicz interweniuje u prezydenta Lwowa w imieniu starosty poturzyńskiego w sporze z nieuczciwym lokatorem Aleksandrem Konarskim, który zbiegł z wynajmowanego sklepu, dopuszczając się rozboju i zniszczeń. Prosi w imieniu starosty o sprawiedliwe potraktowanie sprawy i przychylność dla jego rezydenta Antoniego Ceglarskiego.

Podczaszy lwowski Marcin Stamirowski odpowiada rajcom lwowskim na list dotyczący sporów handlowych i frymarku wołami. W zawiłych i fragmentarycznie zachowanych wyjaśnieniach wspomina m.in. o transakcjach związanych z wojewodzicem bełskim i podkomorzym.

Antoni Stamirowski usprawiedliwia swoje opóźnienie w podróży do Lwowa chorobą, złym stanem dróg i koniecznością odwiedzenia owdowiałej krewnej w Zamościu. Zapowiada przybycie na 22 lutego, proponuje spotkanie we dworze kasztelana Koropatnickiego oraz wspomina o zadowoleniu posłów z dotychczasowych rozmów.

Antoni Stamirowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o planowanym wyjeździe hetmana na Ukrainę oraz prosi o wstawiennictwo u królewiczowskich oficjalistów w sprawie kontraktu wojewodziny bełskiej na klucz kulikowski. Od powodzenia tej transakcji zależy bowiem spłata zobowiązań i sprzedaż dóbr Malczyce.

Antoni Stamirowski zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej niezmiennej przyjaźni i donosi o pobycie w Lublinie oraz dolegliwościach zdrowotnych przed zapustami. Wyjaśnia, że z powodu wyjazdu na konferencję szczegółową relację z wydarzeń zda dopiero po szczęśliwym powrocie do Lwowa.

Antoni Stamirowski, podstoli halicki, informuje o sfinalizowaniu zabiegów o rękę podkomorzanki lwowskiej i zaprasza adresata na uroczystość weselną wyznaczoną na 5 maja. Deklaruje przy tym wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia się przysługą.

Antoni Stamirowski przeprasza Franciszka Głogowskiego, że nie może spełnić jego prośby o dostarczenie zbóż jarych na zasiew, tłumacząc się koniecznością ich dokupienia we Lwowie na własne potrzeby w starostwie mostowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysług w przyszłości.

Mikołaj Stadnicki wyprawia księdza Nowickiego do Franciszka Głogowskiego w pewnej sprawie z prośbą o wyświadczenie przysługi. Wyraża przy tym żal z powodu trudnej sytuacji, powierzając załatwienie sprawy swojemu wysłannikowi.

Mikołaj Stadnicki relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu przebieg rozmów z Jejmością Dobrodziejką, która podtrzymuje swoje obietnice i przychylność wobec jego domu. Omawia kwestię roszczeń związanych z zapustami oraz dąży do uregulowania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Mikołaj Stadnicki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu wyrazy współczucia w odpowiedzi na otrzymany list. Deklaruje również gotowość do działania w Niemirowie i przejścia do omówienia bieżących interesów.

Teresa Stadnicka powiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Stadnickiego o planowanym na 20 stycznia w Niemirowie zamążpójściu swojej córki za pana Bala. Z tej okazji serdecznie zaprasza adresata wraz z małżonką na uroczystość weselną.

Teresa Stadnicka dziękuje Franciszkowi Głogowskiemu za okazaną życzliwość i komentuje doniesienia z listu podstolego łomżyńskiego. Powierzając sprawę woli Bożej, informuje, że cierpliwie oczekuje pomyślnego powrotu syna.

Jerzy Stawecki przeprasza Franciszka Głogowskiego za niedojście do skutku umowy i prosi go o ponowny przyjazd do Bełza w celu sfinalizowania kontraktu. Wspomina także o panu Wydzdze, który również chciałby zawrzeć z adresatem porozumienie.

Jan Sochacki przesyła wyciąg tabularny i prosi adresata o pośrednictwo u komornika Franka lub Białoruskiego w złożeniu wniosku o wykreślenie obciążeń z księgi tabularnej domu. Tłumaczy swoją nieobecność we Lwowie chorobą oraz procesem z żoną i oferuje za pomoc wynagrodzenie z sumy należnej mu od hrabiego Cwertsa.

Kolegium Ławnicze odpowiada Magistratowi lwowskiemu, że kwestia naprawy dróg i wodociągów należy do ekonomów miejskich, wobec których nie ma władzy dyscyplinarnej, choć nakazało im pilność w działaniu. Jednocześnie ławnicy wnoszą o pomoc w obsadzeniu wakatów urzędniczych, postulując nakłonienie lub przymuszenie doktorów medycyny do wejścia w skład władz miejskich.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za nadesłane modlitwy oraz życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc władzom miasta obfitego Bożego błogosławieństwa i wszelkiej pomyślności.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje wiceburmistrzowi i rajcom Lwowa za pamięć, życzenia świąteczne oraz gratulacje z okazji otrzymania biskupstwa krakowskiego. Zapewnia władze miejskie o swojej trwałej wdzięczności i życzliwości.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom Lwowa za nadesłane uprzejmości z okazji minionych świąt i nowego roku. W odpowiedzi przesyła rajcom oraz całemu miastu wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nadchodzące lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji nowego roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, życząc rajcom pełni Bożego błogosławieństwa na obecny i przyszłe lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk z wdzięcznością odpowiada na życzenia noworoczne nadesłane przez magistrat lwowski. Odwzajemnia powinszowania pomyślności z Bożym błogosławieństwem i deklaruje swoją przychylność.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania wielkanocne. W odpowiedzi odwzajemnia się wyrazami szacunku oraz życzeniami Bożego błogosławieństwa dla wszystkich członków magistratu.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi zapewnia rajców o swojej stałej życzliwości i składa im wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje magistratowi lwowskiemu za życzenia świąteczne i popiera jego starania o zachowanie praw Akademii Krakowskiej do obsadzania rektora tamtejszej kolonii akademickiej, zagrożonych działaniami arcybiskupa lwowskiego. Deklaruje podjęcie interwencji listownej u hierarchy oraz w razie potrzeby osobiste zaangażowanie się w spór jako kanclerz i wizytator uniwersytetu.

Arcybiskup Jan Dymitr Solikowski wyraża głębokie oburzenie z powodu samowoli i gwałtów dotykających mieszkańców oraz duchowieństwo Lwowa. Nakłania władze miejskie do bezzwłocznego powiadomienia hetmanów oraz kasztelana, deklarując swoje osobiste wstawiennictwo i poparcie na forum senatu.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Proboszcz gołogórski A. Sobecki zwraca się do lwowskiego urzędnika miejskiego z prośbą o wyjaśnienie i cofnięcie konfiskaty kościelnych produktów przeznaczonych na sprzedaż. Przypomina o swoich dawnych relacjach z władzami Lwowa oraz sugeruje, że w razie braku polubownego załatwienia sprawy odwoła się do wpływowych protektorów, w tym łowczego koronnego.

Teofila Sobieska deklaruje rajcom lwowskim sąsiedzką przychylność i mimo wcześniejszego niedopuszczenia kupców do jej kamienicy przychyla się do prośby miasta. Zapowiada również wysłanie na miejsce swojego podskarbiego Zbrożka w celu załatwienia sprawy.

Jan Sobieski przypomina wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu obietnicę pozostawienia w kompucie trzydziestu koni chorągwi tatarskiej bez uszczuplania chorągwi pancernej. Apeluje o wyróżnienie wiernych sług spośród żołnierzy tłumnie zabiegających o etaty wojskowe po zawarciu pokoju.

Wojewoda ruski Jakub Sobieski dziękuje rajcom lwowskim za czujność i dbałość o bezpieczeństwo stolicy ziem ruskich. W odpowiedzi na ich pismo wysyła do Lwowa oddział piechoty z rozkazem pilnowania domu Borucowego i współdziałania z miejskim magistratem.

Jakub Sobieski wyraża współczucie rajcom lwowskim z powodu zatargów z arcybiskupem i informuje o wysłaniu listu z apelem o polubowne lub sądowe rozwiązanie konfliktu bez użycia przemocy. Donosi także o nakazie wydania pozwów przeciwko Żydom.

Wojewoda Jakub Sobieski doradza rajcom lwowskim odstąpienie od apelacji i zawarcie poufnej ugody finansowej z Żydami w sprawie kradzieży w kościele św. Stanisława. Odnosi się także do bezzasadnych pretensji księdza Łukasza do skonfiskowanej kamienicy oraz prosi o właściwe ulokowanie legatu szpitalnego po zmarłym dziekanie zamojskim.

Jakub Sobieski zwraca się do ojca Adama Zborowskiego z prośbą o wskazanie potrzeb związanych z przygotowaniem obiadu żałobnego. Zależy mu na godnym podjęciu przybyłych gości, odpowiednim do wysokiej pozycji zmarłego.

Jakub Sobieski informuje księdza Adama Zborowskiego o wyznaczeniu nabożeństwa żałobnego na wtorkowy poranek. Pismo kończą tradycyjne formuły pożegnalne oraz podpis podczaszego koronnego.

Jakub Sobieski pociesza o. Adama Zborowskiego po śmierci ojca oraz zapewnia o rzetelnym wykonaniu testamentu i zabezpieczeniu majątku. Sprzeciwia się jednocześnie zamiarowi pochowania zmarłego poza cmentarzem, nalegając na godny pogrzeb w kościele we Lwowie.

Franciszek Smolka zwraca się do Aleksandra Morgenbessa z prośbą o pilne i szczegółowe informacje dotyczące wyceny oraz stanu majątku Żużel przeznaczonego na licytację. Relacjonuje również swój polityczny pobyt w Wiedniu i Peszcie, ze szczególnym uwzględnieniem godzinnej, poufnej rozmowy z księciem Napoleonem oraz spotkań z austriackimi i węgierskimi ministrami.

Franciszek Smolka relacjonuje kulisy zgłoszenia w Sejmie Krajowym wniosku o wycofanie galicyjskich posłów z Rady Państwa w Wiedniu. Opisuje wywołane tym wzburzenie władz, reakcję posłów oraz entuzjastyczne poparcie mieszkańców Lwowa.

Franciszek Smolka relacjonuje Aleksandrowi Morgenbessowi burzliwą reakcję prasy i posłów sejmowych na swój wniosek polityczny oraz skierowanie go do komisji mimo oporu przeciwników. Wspomina również o wezwaniu namiestnika Gołuchowskiego do Wiednia oraz o publikacji swojej biografii w „Tygodniku Lwowskim”.

Franciszek Smolka relacjonuje ataki prasy na swój wniosek sejmowy oraz zapowiada ujawnienie własnego programu politycznego w trakcie debaty parlamentarnej. Prosi również adresata o zapoznanie się z nowo wydaną po niemiecku broszurą dotyczącą sprawy polskiej i o pomoc w jej rozpowszechnianiu.

Franciszek Smolka ujawnia Aleksandrowi Morgenbessowi swoje autorstwo anonimowych listów politycznych oraz wyjaśnia swoje stanowisko w kwestii roli Austrii w rozbiorach i sprawach polskich. Przekonuje, że odbudowa Polski stanie się wkrótce dla państw zaborczych, a zwłaszcza Austrii i Niemiec, twardą koniecznością polityczną, a nie kwestią sentymentów.

Franciszek Smolka przesyła Morgenbessowi skonfiskowany numer „Dziennika Lwowskiego” ukryty w innym piśmie i zachęca go do polemiki prasowej. Komentuje także zaostrzający się konflikt polityczny z rządem, zapowiadając twardy opór wobec działań ministerstwa.

Franciszek Smolka analizuje politykę rządu po rozwiązaniu części sejmów krajowych i przestrzega przed wpływami centralistów w Austro-Węgrzech. Apeluje do Aleksandra Morgenbessera o wpłynięcie na zbliżające się wybory na Bukowinie, aby wyłonić posłów popierających federalistyczną opozycję prawnopaństwową.

Alexander Smith donosi z Królewca o przedłużającym się leczeniu nogi oraz o opóźnieniach statku wiozącego towary Kompanii, spowodowanych zagrożeniem ze strony tureckich piratów. Informuje również o niepewności co do możliwości powrotu jednostki z ładunkiem jeszcze w bieżącym roku.

Alexander Smith wyraża zdziwienie odmową zwrotu wysłanych książek i wylicza poniesione na nie znaczne wydatki. W zamian za zatrzymane tomy prosi adresata o przysłanie sztuki przedniego płótna lub batystu na koszule.

Mikołaj Slągowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu swoje starania w Gdańsku o pozyskanie weksla na kwotę 6000 złotych z funduszy hibernowych. Przesyła pierwszy egzemplarz weksla otrzymany od pani Materówny oraz opisuje pertraktacje dotyczące zobowiązań pana Zenewy.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka dziękuje swemu siostrzeńcowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, za pamięć oraz załatwienie sprawy Stadnickich. Przesyła także wyrazy uszanowania dla wojewodziny i deklaruje swoją stałą życzliwość oraz gotowość do usług.