Katalog źródeł

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, relacjonując wieści otrzymane od żony w sprawie pana generała oraz informując o swoim pobycie w Wytoczu. Korespondencję zamyka zapewnieniami o pamięci i ukłonami dla wojewodziny.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powiększenia rodziny i opisuje narastający kryzys polityczno-wojskowy na Litwie, związany z obsadzeniem Wilna oraz uciążliwymi działaniami wojsk saskich. Z obawy przed politycznymi konsekwencjami autor usilnie prosi adresata o natychmiastowe spalenie listu.

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, o sprawach dworskich w Warszawie, polecając nadesłany memoriał oraz skargi pułkownika. W postscriptum wspomina o przybyciu pana Głuzycy, dzieląc się uwagami o trudnej sytuacji w kraju i przesyłając pozdrowienia od żony.

Jan Słomiński dziękuje władzom i porządkom miasta Lwowa za nadesłany prowiant na okres postu. Wyraża wdzięczność oraz zapewnia o gotowości do odwzajemnienia życzliwości i służenia radą w razie potrzeby.

Jan Słomiński dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przysłany postny prowiant. Donosi także o zgłoszeniu komisarzy oraz pobraniu uwierzytelnionego dekretu w sprawie karmelitańskiej.

Jan Słomiński doradza władzom Lwowa w kwestiach dekretu zaocznego oraz porozumienia z karmelitami w sprawie komisarzy. Przypomina także o opłatach urzędowych i ostrzega przed unieważnieniem czerwonych złotych w Warszawie.

Ksiądz Just Słowikowski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową opiekę nad córką i rodziną zmarłego brata Ludwika oraz prosi o dalszą życzliwość wobec nich. Deklaruje gotowość do odwdzięczenia się miastu za okazaną pomoc i zapowiada wystąpienie w tej sprawie pana Hardera.

Stanisław Słowikowic dzieli się z władzami Lwowa wiadomościami o pomyślnych decyzjach króla i senatu uzyskanych dla Krakowa. Jednocześnie wstawia się za sługą Hetmankowskim, prosząc magistrat lwowski o uregulowanie należnych mu pieniędzy.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Jan Skrzeszowski interweniuje u prezydenta Lwowa przeciwko najściom sługi miejskiego na dobra starosty sieleckiego oraz prosi o zwolnienie aresztowanego bezprawnie poddanego. Zapewnia równocześnie o gotowości postawienia go przed sądem na każde oficjalne wezwanie władz miasta.

Jan Skrzeszowski informuje prezydenta Lwowa o swojej chorobie uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo. Zwraca się z prośbą o nierozpoczynanie pod jego nieobecność sprawy dotyczącej jurysdykcji starosty sieleckiego.

Adnotacja urzędowa prezydenta Lwowa Józefa Wiesiołowskiego potwierdzająca wpłynięcie i oddanie listu w sprawach miejskich od pana Skrzeszowskiego w dniu 22 czerwca 1757 roku.

J. Skrzetuski odpiera zarzuty władz Lwowa dotyczące bezprawnego zagarnięcia miejskiego wału i tłumaczy, że postawił parkan przy swoim dworku jedynie w celu zabezpieczenia zbocza przed osuwaniem. Deklaruje gotowość przestawienia ogrodzenia zgodnie z granicami nabytej posiadłości, gdy tylko magistrat dokona ich oficjalnego wytyczenia.

J. Skrzetuski apeluje do władz Lwowa o jak najszybsze powołanie komisji za pośrednictwem podkanclerzego w celu zbadania wysuniętych przeciwko niemu pretensji. Wyraża pragnienie rychłego oczyszczenia swojego dobrego imienia i powrotu do dawnych przyjaznych relacji z magistratem.

Delegaci informują władze Lwowa o swoim przybyciu do Warszawy mimo trudności na rogatkach oraz o zabiegach u dygnitarzy i asesorów koronnych w celu obrony jurysdykcji miejskiej. Donoszą o odbytej naradzie prawnej, oczekiwaniu na rychłe rozpatrzenie sprawy oraz proszą o wiadomości w kwestii misji pana Dreszla.

Paweł Skotnicki deklaruje radzie miasta Lwowa gotowość osobistego przybycia do miasta, o ile zajdzie taka potrzeba. Prosi o pilną informację przez wyprawionego posłańca, czy jego obecność jest konieczna, gdyż w przeciwnym razie zamierza udać się bezpośrednio na Podgórze.

Józef Skorupka Padlewski informuje magistrat lwowski o gotowości przybycia do Lwowa na wyznaczone przez wojewodę bełskiego wznowienie obrad komisji. Potwierdza także odesłanie podpisanego zawiadomienia.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Arcybiskup lwowski Jan Skarbek apeluje do prezydenta oraz magistratu Lwowa o powstrzymanie egzekucji i darowanie życia skazanemu na śmierć więźniowi, powołując się na czas wielkanocny oraz chrześcijańskie miłosierdzie. Za uratowanie nawróconego skazańca hierarcha deklaruje władzom miejskim swoją wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Arcybiskup Jan Skarbek rekomenduje magistratowi lwowskiemu kandydaturę ks. Czarkowskiego na wakującą kanonię katedralną po zmarłym ks. Rusińskim. Powołuje się przy tym na dawniejsze precedensy oraz wyjaśnia kwestie papieskich bulli regulujących obsadę beneficjów.

J. C. H. Simon przesyła kolektorowi Mayowi swój dotychczasowy kontrakt oraz zaświadczenie ze Lwowa w celu przedstawienia ich komisarzowi. Dopytuje o warunki uzyskania nowego kontraktu na młyn i prosi o odesłanie dokumentów za pośrednictwem proboszcza.

Audytor nuncjatury apostolskiej Paolo Luigi Silva zapewnia przedstawiciela magistratu lwowskiego o podjęciu starań w poleconej mu sprawie oraz o czuwaniu, by nie naruszono miejskiej jurysdykcji. Deklaruje także pełną gotowość do dalszej pomocy władzom miasta Lwowa.

Antoni Sikorski dziękuje magistratowi lwowskiemu za przysłaną za pośrednictwem furmana wanienkę ryb. Składa również w imieniu swojego mocodawcy podziękowania za dar ryb przekazany do pańskiej kuchni.

Antoni Sikorski potwierdza odbiór trzech cebrzyków ryb przywiezionych ze Lwowa przez furmana Leszczyńskiego i informuje o ich rozdzieleniu między swojego pryncypała, podkanclerzego koronnego oraz siebie. W imieniu swojego zwierzchnika i własnym składa magistratowi podziękowania za otrzymany podarunek.

Antoni Sikorski ponagla magistrat lwowski o pilne wystawienie i odesłanie świadectwa, o które nieustannie dopomina się pruski minister Benoit. Prosi o przejrzenie wcześniejszego listu wraz z załącznikiem i spełnienie prośby, aby uniknąć dalszych uciążliwych monitów.

Antoni Sikorski dziękuje magistratowi Lwowa za podarunek w postaci wanienki ryb oraz przekazuje podziękowania w imieniu swojego pryncypała. Informuje również o dostarczeniu drugiej cebrówki ryb podkanclerzemu koronnemu.

Hilary Signio zdaje sprawę z doręczenia pism kanclerzowi oraz przekazuje jego niezadowolenie z powodu braku odpowiedzi w sprawie kwitówek. Informuje również o stanie toczących się postępowań sądowych w sądzie magdeburskim i zapowiada swój rychły powrót do Lwowa.

Mikołaj Hieronim Sieniawski poleca lwowskiemu rajcy Janowi Zywertowi rozdzielenie 500 złotych polskich przekazanych z łaski królowej na wykupienie uwięzionej z powodu długów Krzysztofowej Boczkowskiej. Połowa sumy ma zostać wypłacona strażnikowi wojskowemu, a druga połowa wręczona samej dłużniczce.

Adam Mikołaj Sieniawski przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy szacunku oraz informacje o rozkazach dotyczących awansu z wojsk duńskich. Prosi również o wieści pocztowe i doniesienia o zamierzeniach politycznych w Wielkopolsce.

Adam Mikołaj Sieniawski składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia wielkanocne i wyraża troskę o jego stan zdrowia. Omawia rozbieżności w doniesieniach o sytuacji polityczno-wojskowej, marszu wojsk saskich z Wielkopolski oraz prosi o pewniejsze wiadomości.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o działaniach podjętych przez Trzebuchowskiego w sprawach sejmikowych oraz o oczekiwaniu na decyzje w kwestii posła królewskiego. Zapewnia adresata o swojej stałej lojalności i prosi o dalsze dyspozycje oraz wiadomości.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o opóźnieniu swojego wyjazdu z powodu powrotu żony z nabożeństwa w Jarosławiu i zapowiada spotkanie we Lwowie. Donosi również o napięciach i sporach grożących zerwaniem zbliżającego się sejmiku, deklarując pomoc w ich załagodzeniu.

Adam Mikołaj Sieniawski gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu objęcia komendy wojskowej, podkreślając jednocześnie pilną potrzebę jego obecności w Warszawie dla dobra Rzeczypospolitej. Prosi również o przekazywanie wieści dotyczących ewentualnych buntów na Wołoszczyźnie i w Serbii.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o bieżących sprawach wojskowych, Kozakach oraz przebiegu sejmików ziemskich. Zapowiada również swój rychły wyjazd do Warszawy i wyraża nadzieję na spotkanie z adresatem.

Adam Mikołaj Sieniawski tłumaczy się z pisania listu przez sekretarza z powodu choroby i krytykuje postawę księdza Gomolińskiego oraz województwa sieradzkiego wobec zagrożenia szwedzkiego. Prosi również adresata o bieżące przekazywanie wieści politycznych dotyczących monarchy oraz spraw pana Ogińskiego.

Elżbieta Sieniawska, reprezentująca dobra królowej wdowy Marii Kazimiery, przedstawia magistratowi Lwowa deklarację na dwanaście tysięcy zasług scedowaną przez pana Brandta tytułem odszkodowania za straty w starostwie kałuskim. Autorka wzywa do jak najszybszej wypłaty należności, zobowiązując się do wystawienia stosownego pokwitowania.

Elżbieta Sieniawska, zarządzająca dobrami królowej wdowy w Polsce, przedkłada magistratowi lwowskiemu deklarację na dwanaście tysięcy zasług polensowskich przeznaczonych na rekompensatę szkód w starostwie kałuskim. Zwraca się z prośbą o rychłe uregulowanie należności, gwarantując wydanie odpowiednich pokwitowań.

Elżbieta Sieniawska, z poparciem męża, interweniuje u władz Lwowa w sprawie zwrotu sześciu skór rymarskich bezprawnie zajętych żółkiewskiemu mieszczaninowi przez tamtejszych garbarzy. Prosi o nakazanie wydania towaru panu Anulewiczowi, powołując się na dotychczasową przychylność magistratu i obiecując wdzięczność.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta oraz magistratu Lwowa z prośbą o przyjęcie do miejskiego grona syna zmarłego pana Ryokura, którego rodzinę otacza opieką. Podkreśla zalety kandydata i deklaruje swoją wdzięczność władzom miejskim za pomyślne załatwienie sprawy.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa o zablokowanie planów karmelitów bosych, którzy chcą zająć i zamurować drogę publiczną na Przedmieściu Krakowskim. Podkreśla, że trakt ten zapewnia dogodny dojazd do nowo ufundowanego klasztoru kapucynów, a jego zamknięcie byłoby bezprawne i szkodliwe dla miejskich wałów.

Elżbieta Sieniawska dziękuje magistratowi lwowskiemu za dotychczasową przychylność i deklaruje swoje dalsze poparcie dla spraw miasta. Informuje o podjęciu interwencji u męża i komendanta lwowskiego w kwestii zniszczonej drogi publicznej, nakłaniając władze miejskie do doprowadzenia tej sprawy do pomyślnego końca.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Jan Sierakowski donosi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o spokojnej sytuacji na pograniczu i braku zagrożenia tatarskiego, a także o niepokojach pod Gdańskiem. Prosi synowca o wieści oraz o uwzględnienie go przy wypłacie zaległego żołdu ze względu na zbliżający się termin spłaty długów.

Biskup nominat Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa za życzliwe przyjęcie wiadomości o jego nominacji na arcybiskupstwo lwowskie. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej wdzięczności i gotowości do spełniania ich życzeń.

Biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz pomyślnej realizacji wszelkich zamierzeń.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski wyjaśnia magistratowi Lwowa opóźnienie w odpowiedzi na pismo dotyczące zaległego długu Rzeczypospolitej wobec miasta. Deklaruje gotowość do pomocy, zaznaczając jednak, że kwestia ta może zostać rozstrzygnięta wyłącznie przez sejm.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski przesyła burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa podziękowania za życzliwość oraz składa życzenia pomyślności i błogosławieństwa Bożego na Nowy Rok 1761.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski odpowiada władzom miasta Lwowa, zarzucając im nieszczerość, brak przychylności i lekceważenie władzy pasterskiej. Mimo to przesyła im noworoczne życzenia mądrości, pamięci o rzeczach ostatecznych oraz Bożego błogosławieństwa.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom Lwowa za niewprowadzanie gorszącej sprawy do akt sądowych i bezpośrednie zwrócenie się do niego. Zapowiada interwencję kanonika Bieńkowskiego oraz upomnienie kanonika Sierakowskiego, prosząc magistrat o polubowne i dyskretne załatwienie sporu.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski gani kanonika Leona za gwałtowne wystąpienie przeciw regentowi Lwowa, na które poskarżył się cały lwowski magistrat. Nakazuje mu pilne i ugodowe załatwienie sporu przy pomocy kanonika Kreyzera, grożąc w przeciwnym razie procesem i utratą łaski.