Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła rajcom i burmistrzowi pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia pomyślności i zdrowia na Nowy Rok.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa rajcom pasterskie życzenia pomyślności, Bożego błogosławieństwa oraz długich lat zdrowia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski ponawia prośbę do władz miasta Lwowa o nadanie prezentym na wakującą po księdzu Godurowskim kanonię swojemu audytorowi, księdzu Ruskiemu. Zapewnia przy tym o puszczeniu w niepamięć wcześniejszej odmowy i deklaruje wzajemną życzliwość wobec magistratu.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc Zmartwychwstałego Chrystusa o pomyślność i długie zdrowie dla adresatów.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje władze Lwowa o przyjęciu poprawionej prezenty i instytuowaniu rektora szkoły katedralnej Podhajeckiego na kanonię lwowską po zmarłym księdzu Opcydowiczu. Wyraża zadowolenie z wyjaśnienia wcześniejszej pomyłki kancelaryjnej i zapewnia magistrat o swej pasterskiej przychylności.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje burmistrzowi oraz rajcom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. Odwzajemnia się życzeniami Bożego błogosławieństwa, czerstwego zdrowia oraz wszelkiej pomyślności osobistej i wspólnej.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski interweniuje u władz Lwowa w obronie burgrabiego swojego pałacu, któremu rajcy mieli grozić krzywdą z pominięciem jurysdykcji arcybiskupiej. Przypomina o przysługujących mu przywilejach i żąda, aby wszelkie skargi na sługę kierowano bezpośrednio do niego.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje magistrat lwowski o przyjęciu koadiutorii kanonii przez księdza Kupińskiego. Dodaje, że w związku z tą pomyślnie rozwiązaną sprawą wysyła już stosowne pismo do Rzymu.

Arcybiskup Sierakowski informuje magistrat lwowski o darowaniu kary chłosty włóczędze Jugowskiemu i odsyła go do Lwowa, nakazując nakłonić go do powrotu do rodziny i rzemiosła. Poleca również przeprowadzić śledztwo w sprawie zarzutów, jakie Jugowski wnosi przeciwko swojej żonie.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski rekomenduje magistratowi miasta Lwowa dotychczasowego prowizora szpitala Świętego Ducha, pana Zientkiewicza. W oparciu o supliki poddanych oraz zasługi przy budowie kościoła w Malechowie hierarcha prosi o pozostawienie go na tym stanowisku na dalszy czas.

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski zapewnia władze Lwowa o jawności swych działań w sprawie fundacji zmarłego doktora Lingiera. Deklaruje, że zgodnie z prawem wszelkie kroki podejmie oficjalną drogą edyktalną z wezwaniem zainteresowanych stron.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski upomina magistrat lwowski, aby wstrzymał się z pobieraniem i lokowaniem legatu śp. doktora Lingiera na cele pobożne przed formalnym zatwierdzeniem testamentu przez władzę kościelną. Przestrzega władze miejskie przed wymuszaniem wypłaty sum od wdowy i próbą ulokowania ich na obciążonych majątkach bez wymaganego zabezpieczenia.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski informuje prowizora szpitala Świętego Ducha Behma o poleceniu wydanym kanonikowi Aleksandrowiczowi w sprawie wymierzenia sprawiedliwości oskarżanemu kapłanowi. Odsyła adresata do wspomnianego surogata, zapewniając o uzyskaniu należytego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński domaga się od magistratu Lwowa zdyscyplinowania lwowskich handlarzy rybami, którzy złamali umowę i zbojkotowali połów w kluczu wyżniańskim. Prosi o nakazanie im realizacji kontraktu oraz odrzucenie ich spornych żądań dotyczących stosowania miary ratuszowej.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u magistratu lwowskiego za księdzem Tomaszem Biesiadowskim. Prosi o powierzenie mu wakującej po księdzu Mościckim altarii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, powołując się na jego cnoty i rekomendacje.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński interweniuje u władz Lwowa w sprawie Żyda Lewka, zmuszonego wyrokiem komisji do opuszczenia nabytej kamienicy. Zwraca uwagę, że poprzedni właściciel powinien zwrócić Lewkowi pieniądze wyłożone na zakup nieruchomości.

Kasztelan lwowski Józef Siemieński wstawia się u lwowskiego magistratu za proboszczem kościoła św. Łazarza, synem pani Mościckiej. Prosi o przekazanie mu beneficjum w Zubrzy po rezygnacji dotychczasowego administratora.

Jan Kazimierz Siemieński, nie mogąc stawić się osobiście na rozliczenie podatkowe, przesyła stolnikowi rawskiemu rejestry ćwierci za pośrednictwem swego deputata. Zwraca się z prośbą o bezstronne i sprawiedliwe zweryfikowanie rachunków oraz wypłatę należności.

Jan Kazimierz Siemieński usprawiedliwia swoją nieobecność przy obrachunku z poborcą Trzcińskim i przesyła podstolicowi rawskiemu rozliczone rejestry sześciu ćwierci. Prosi adresata o bezstronny i sprawiedliwy osąd przy weryfikacji rachunków oraz nieuwzględnianie wypłat poczynionych innym deputatom ponad rejestry.

Jan Siemieński informuje władze Lwowa o skierowaniu prośby o łaskawość do starosty bełskiego i doradza jak najszybsze zabieganie o poparcie u regimentarza generalnego. Przed wyjazdem do obozu wojskowego zapewnia rajców, że będzie pamiętał o sprawach miasta.

Jan Siemieński dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia na Wielki Post i informuje o działaniach podjętych w celu redukcji obciążeń finansowych miasta za styczeń. Dodaje słowa otuchy w znoszeniu udręk oraz zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa.

Jan Siemieński zwraca się do magistratu miasta Lwowa z prośbą o przyznanie wakującej po księdzu Wiśniowskim kanonii katedralnej księdzu Pelczarskiemu. Autor apeluje o sprawiedliwość i powołuje się na wieloletnie zasługi duchownego w katedrze metropolitalnej oraz prawo patronatu przysługujące władzom miejskim.

Jan Siemieński wzywa magistrat Lwowa do wystawienia pisemnego zobowiązania do rozliczenia legatu wojewody Matczyńskiego, przeznaczonego na oczyszczenie miejskich fos, co pozwoli wstrzymać proces przed Trybunałem Radomskim. Przypomina o dotychczasowych ulgach podatkowych czynionych dla miasta z powodu jego ubóstwa i zaleca uregulowanie zaległości z podatku szelężnego na miejscu, w sądzie grodzkim.

Jan Siemieński informuje Magistrat Lwowa o wstrzymaniu pozwu przed Trybunałem Radomskim w sprawie długu po wojewodzie ruskim w zamian za przedstawienie wiarygodnej asekuracji. Równocześnie zarzuca rajcom miejskim unikanie własnych opłat i bezduszne przerzucanie ciężarów podatkowych na najuboższych mieszkańców.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Jan Siemieński informuje Franciszka Chwałkowskiego o danych personalnych oficerów oraz radzi mu w kwestii korespondencji i przybycia do chorągwi po Wielkanocy. Zapewnia także adresata o wstawiennictwie u porucznika w obronie jego honoru i interesów w obozie.

Wojciech Siemieński deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu gotowość do wzięcia udziału wraz ze szlachtą w planowanej uroczystości. Obiecuje również zaprosić w jego imieniu okolicznych dygnitarzy oraz zapowiada spotkanie w Mościskach.

Jan Snopkowski wyraża ubolewanie z powodu zatargu wywołanego przez swego brata Marchockiego z rajcami lwowskimi i deklaruje podjęcie mediacji w sporze. Zapowiada wysłanie do krewnego listu oraz prosi władze miejskie o poinformowanie go o podjętych ustaleniach.

Jan Snopkowski apeluje do rajców lwowskich o szybkie załagodzenie sporu wywołanego posieczeniem sługi pana Marchockiego. Domaga się zadośćuczynienia dla poszkodowanego czeladnika oraz uwięzienia sprawcy napaści w celu uniknięcia poważniejszych zatargów.

Jan Snopkowski informuje rajców lwowskich, że pan Marchocki powierzył mu rozsądzenie sprawy swojego zranionego sługi. Autor apeluje do rady o sprawiedliwe zadośćuczynienie dla poszkodowanego i odrzuca tłumaczenia rajców, jakoby nie znali oni miejsca pobytu sprawcy napaści.

Wojciech Świrski zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o powstrzymanie cechowych przed nachodzeniem niezrzeszonego miecznika mieszkającego w jego dworze, którego nie stać na opłatę wpisową. Autor przypomina, że regularnie płaci czynsz za grunt miejski, na którym stoi dwór, i prosi o zażegnanie sporu.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski zapowiada władzom Lwowa przybycie delegatów skonfederowanego wojska, zmierzających z poselstwem do króla i hetmanów. Prosi rajców o odbycie z nimi narady oraz zapewnienie im należytego przyjęcia i gościny.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski zarzuca władzom Lwowa brak współdziałania i oświadcza, że wojsko nie odstąpi spod miasta, dopóki nie otrzyma żądanej asekuracji finansowej. W zamian za uległość obiecuje zadośćuczynienie pretensjom i długom Lwowa wobec Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie porucznika Dębkowskiego, który procesuje się ze spadkobiercami Kwaśniewskiego. Zwraca się z prośbą o rychłe i sprawiedliwe zakończenie sporu według prawa i dekretu, bez dalszego przewlekania postępowania.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski reaguje na odrzucenie przez władze Lwowa prośby majora Lorenta o zaspokojenie potrzeb żołnierzy cudzoziemskich. Mimo rozczarowania odmową deklaruje podporządkowanie się woli rajców i odłożenie sprawy na przyszłość.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski wstawia się u magistratu lwowskiego za przybywającym do miasta generałem majorem wojsk cudzoziemskich w sprawie zaciągu i rozliczeń finansowych. Zapewnia o rychłym zwrocie należności i podkreśla wagę tej sprawy dla dobra wojska oraz całej Rzeczypospolitej.

Marszałek Koła Rycerskiego Jan Samuel Świderski interweniuje u władz Lwowa w sprawie ukarania sprawców zranienia czeladzi towarzysza starosty halickiego. Zwraca się również o zaspokojenie pretensji finansowych towarzysza Pachurskiego wobec burmistrza Kozłowskiego.

Wielki książę Świdrygiełło odpowiada na listy wielkiego mistrza i dostojników krzyżackich, omawiając skoordynowane uderzenia wojsk zakonnych, podolskich i tatarskich na ziemie polskie oraz litewskie. Zapewnia Pawła von Rusdorfa o wierności sojuszowi i deklaruje wzajemną pomoc militarną w walce ze wspólnym nieprzyjacielem.

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.

Marcin Świeżawski donosi władzom Lwowa o stanie prowadzonych w Warszawie spraw miejskich, w tym kwestii praw ruskich rzemieślników i obrony przywilejów miasta w oparciu o zawarty kontrakt. Potwierdza także odbiór przekazanego przez syndyka wynagrodzenia oraz deklaruje dalszą gotowość do świadczenia usług.

Marcin Świeżawski zawiadamia Jana Zimnickiego o podjęciu powierzonej mu sprawy i ostrzega przed upływającym, ostatecznym terminem na złożenie wyroków oraz popieranie apelacji. Zwraca się o jak najszybsze nadesłanie dokumentów i środków niezbędnych do pokonania napotykanych trudności.

Jan Benedykt Cacciolini opłakuje niespodziewaną śmierć pani Wolfowiczowej oraz dziękuje Maciejowi Haiderowi za opiekę nad chorym czeladnikiem we Lwowie. Donosi także o swoim bezpiecznym powrocie do Krakowa, weselu pana Petki, sprawach pana Klemensa oraz przesyła pozdrowienia od rodziny.

Jan Benedykt Cacciolini usprawiedliwia Maciejowi Haiderowi przerwę w korespondencji chorobą oraz licznymi wyjazdami i zapowiada rychłą spłatę 300 złotych długu podczas pobytu we Lwowie. Informuje także o wstrzymaniu wypłaty reszty należności matce zmarłego czeladnika Jana Szmida do czasu zbadania piotrkowskich ksiąg handlowych.

Referendarz koronny Stanisław Sarnowski potwierdza odbiór siódmej raty pożyczki dla króla i przesyła rajcom lwowskim królewską asekurację na pełną sumę siedmiu tysięcy złotych. Zapewnia zarazem o wdzięczności monarchy oraz o własnej gotowości do wstawiennictwa za miastem.

Stanisław Sarnowski dziękuje władzom Lwowa za gotowość wsparcia skarbu królewskiego pożyczką i informuje o wyznaczeniu pisarza skarbowego do wynegocjowania z dzierżawcami ceł warunków jej zaspokojenia. Podkreśla przy tym warunek, aby bieżące dochody i raty królewskie nie były potrącane z zabezpieczonej kwoty.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Sardi informuje wojewodę ruskiego o wiadomości przekazanej królowi, według której Ludwik XIV zrezygnował z ingerowania w sprawy polskie i odwołał księcia Contiego. Autor wyraża nadzieję, że zapowiedź ta pozwoli utrwalić pokój w Rzeczypospolitej.

Sardi informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przekazaniu korespondencji oraz o papieskiej audiencji starosty, która przypieczętowała uznanie króla w Rzymie. Wspomina także o staraniach o fundusze dla posła oraz o wyjeździe królowej do Góry i Kozienic.

Sardi usprawiedliwia się przed Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w przesyłaniu gazet, wyjaśniając, że nie dotarły one pocztą do Gdańska. Zapowiada także przekazanie listu staroście żydaczowskiemu przy najbliższej sposobności.