Katalog źródeł

Hetman Stanisław Potocki nakazuje komendantowi lwowskiego Zamku Wysokiego, Danielowi Guttorfowi, zaprzestanie pobierania uciążliwych świadczeń z miasta i przedmieść Lwowa, powołując się na załączony list króla Jana Kazimierza. Monarcha polecił zwolnić zasłużone miasto z ciężarów zimowych i zaspokoić potrzeby załogi zamkowej z uchwalonych przez stany podatków łanowych.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje rotmistrzowi Franciszkowi Szeligowskiemu bezwzględne tłumienie buntów i swawoli we Lwowie bez zważania na skrupuły. Informuje także o dyslokacji wojsk, poleca zabezpieczenie furażu dla oddziału pana Albarta oraz przygotowanie transportu amunicji do Tłumacza.

Stanisław Potocki interweniuje u Aleksandra Niezabitowskiego w związku ze skargami Lwowa na bezprawne wybieranie podatków i nakładanie ciężarów wojskowych. Hetman nakazuje zaprzestanie uciskania mieszczan, ostrzegając przed rozruchami, oraz powołuje się na uniwersał królewski kasujący krzywdzące uchwały sejmikowe.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje podpułkownikowi artylerii bezwzględne tłumienie rozruchów we Lwowie, zapowiadając rychłe przybycie z wojskiem w celu ukarania buntowników. Poleca również przygotowanie transportu amunicji do Tłumacza oraz podjęcie starań na rzecz uzupełnienia braków w zaprzęgach artyleryjskich.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje deputowanym wojskowym ściągającym hibernę w województwie ruskim zaniechanie poboru z podlwowskich wiosek, które posiadają prawne immunitety i nie podlegają jurysdykcji królewszczyzn. Wszelkie próby obciążenia tych dóbr hetman zapowiada potraktować jako osobistą zniewagę.

Cesarz Ferdynand I potwierdza gminie targowej Rożniatów prawo do corocznego odbywania siedmiu jarmarków w wyznaczonych terminach. Zastrzeżono przesunięcie targu na kolejny dzień powszedni w razie zbiegu ze świętem nakazanym oraz nakazano władzom przestrzeganie nienaruszalności tego przywileju.

Król Władysław III Warneńczyk zapisuje Piotrowi Dzikowi z Wojewodzin sumę 50 grzywien w zastawie na królewskiej wsi Zuszyce w powiecie gródeckim. Zastawnik otrzymuje wieś ze wszelkimi pożytkami do czasu spłaty długu, pod warunkiem pilnowania królewskich rewirów łowieckich oraz osobistego zamieszkiwania w majątku.

Wojewoda czernihowski Piotr Potocki zwraca się do lwowskiego rajcy Kirkora z prośbą o sprawiedliwe i przychylne rozstrzygnięcie sporu pani Starodubowej z panią Kowalską. Deklaruje osobistą wdzięczność za życzliwość wobec Starodubowej i jej dzieci, z których jedno znajduje się przy jego boku.

Jadwiga z Tarłów Sieniawska nadaje mieszczanom miasteczka Hieronimowa grunty orne i łąki w określonych granicach, przedłużając wolniznę o kolejne sześć lat. Przyznaje im ponadto prawo pędzenia gorzałki, cotygodniowy targ w czwartki, zbyt piwa do okolicznych wiejskich karczem oraz wolny wypas bydła.

Michał Potocki domaga się interwencji w sprawie niewydanych niewolników i Żyda wziętego na porękę, żądając przekazania ich, szpiega lub chłopa w zastępstwie. Informuje także, że szczegóły sprawy przedstawi doręczyciel listu.

Michał Potocki zwraca się do prezydenta Lwowa Rupińskiego z prośbą o pożyczenie 500 czerwonych złotych na pilne potrzeby publiczne, gwarantując ich rychły zwrot z dochodów Skarbu Koronnego. Zapowiada również przysłanie oddziału ludzi dla zabezpieczenia skarbu oraz zaopatrzenia ich w żywność.

Wojewoda wołyński Michał Potocki ostrzega władze Lwowa przed samowolnym prowadzeniem pertraktacji, korespondencji i płaceniem okupów nieprzyjacielowi bez porozumienia z polskim dowództwem. Nakazuje miastu natychmiastowe wycofanie się z tych działań pod groźbą nałożenia kilkukrotnie wyższych opłat za nieposłuszeństwo.

Michał Potocki, wojewoda wołyński, deklaruje solidarność z władzami Lwowa wobec krzywdzącego dekretu kanclerskiego, który narusza przywileje miasta i prawa koronne. Zapewnia magistrat o zamiarze osobistej interwencji u króla i kanclerza w celu skasowania niekorzystnego wyroku.

Cesarz Józef II wynosi radcę Trybunału Lwowskiego Andrzeja Seweryna z Dolinian Doliniańskiego wraz z potomstwem do stanu wolnych baronów Królestwa Galicji i Lodomerii. Dokument zatwierdza przysługujące nowemu stanowi przywileje, tytuł „Wielmożnego” oraz nadaje i opisuje powiększony herb baronowski.

Mikołaj Bazyli Potocki prosi prezydenta Lwowa o podpisanie rejestru murarzy przedłożonego przez architekta Urbanika oraz o nakazanie cechmistrzom ich punktualnego wyprawienia do prac budowlanych. Zapewnia przy tym o terminowej zapłacie dla rzemieślników i deklaruje swoją wdzięczność.

Mikołaj Bazyli Potocki dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi składa rajcom wzajemne życzenia pomyślności, długiego życia oraz błogosławieństwa Zmartwychwstałego Chrystusa.

Mikołaj Bazyli Potocki interweniuje u prezydenta i magistratu Lwowa w obronie uwięzionego syna oraz ukrywającego się zięcia swego zmarłego architekta Bernarda Meretyna, domagając się ich uwolnienia do czasu rozpatrzenia apelacji. W razie odmowy starosta kaniowski grozi udzieleniem im osobistej pomocy przeciwko niesprawiedliwym działaniom władz miejskich.

Mikołaj Bazyli Potocki prosi prezydenta Lwowa o nakazanie cechmistrzom przysłania rzetelnych mularzy do prowadzonych przez architekta Urbanika prac budowlanych na przyszłe lato. Zapewnia o terminowym wynagrodzeniu dla rzemieślników i deklaruje wdzięczność za okazaną pomoc.

Dokument komisarzy królewskich powołanych przez Zygmunta I w celu rozstrzygnięcia sporów granicznych między dobrami królewskimi (Sarny, Morańce, Lubinie) dzierżawionymi przez Piotra Kmitę a posiadłościami braci Fredrów (Krakowiec, Gnojnica, Przedwórz). Zawiera transsumowane mandaty monarsze oraz relację z przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych w terenie nad rzeką Szkło.

Generał ziem podolskich Mikołaj Potocki apeluje do burmistrza Lwowa o łaskawe potraktowanie swojego sługi zamkowego Semiana w toczącej się przed lwowskim sądem miejskim sprawie. Prosi o rzetelne zbadanie okoliczności w zgodzie z prawem oraz o nienakładanie na sługę kary pieniężnej.

Kasztelan lwowski Józef Potocki prosi radnych miasta o jak najszybsze rozstrzygnięcie przeciągającej się sprawy sądowej pana Bartscha z panem Nuszczyńskim. Zwraca uwagę na uniki pozwanego oraz na koszty ponoszone przez oczekującego na wyrok powoda.

Józef Potocki interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie podróży księcia orientalnego zmierzającego do hetmana polnego koronnego w Podhorcach. Prosi władze miejskie o przydzielenie mu koni do Glinian oraz zapewnienie odpowiedniej kwatery we Lwowie.

Kasztelan lwowski Józef Potocki zaleca magistratowi Lwowa wstrzymanie się z ogłoszeniem uniwersału podskarbiego koronnego dotyczącego monety i radzi wysłać delegata na sejmik generalny do Sądowej Wiszni w celu uzgodnienia wspólnego stanowiska. Uznaje przy tym za bezprawne zapowiedzi pisarza skarbowego Krasnosielskiego o zamiarze samodzielnego ogłoszenia tych uniwersałów.

Józef Potocki nakazuje rotmistrzowi Pruszyńskiemu wstrzymanie egzekucji wojskowej wobec Lwowa w zamian za pisemne poręczenie dostarczenia partii sukna w wyznaczonych terminach. Poleca jednocześnie wyegzekwować należną część kontrybucji od opornych Żydów i pozostać w mieście do chwili odebrania całości dostawy.

Stanisław z Chodcza, starosta halicki, zastawia szlachetnemu Stefanowi Chwalibogowiczowi z Sydzłowic wieś Czajczyce oraz staw rybny na rzece Dłoni za sumę dwudziestu dwóch grzywien. Zastawnik ma dzierżyć te dobra ze wszystkimi pożytkami aż do całkowitej spłaty długu.

Józef Potocki przesyła władzom Lwowa suplikę zasłużonego dla wojska i jego domu pana Kłodawskiego. Hetman prosi o sprawiedliwe i należyte zadośćuczynienie za doznane przez niego krzywdy.

Hetman Józef Potocki apeluje do władz Lwowa o niewyrządzanie krzywd i roztoczenie opieki nad pozostającym pod jego protekcją mieszczaninem Muchnickim. W zamian za okazanie mu sprawiedliwości i przychylności obiecuje miastu nieustanne wsparcie w sprawach publicznych oraz prywatnych.

Hetman Józef Potocki nakazuje władzom Lwowa jak najszybsze rozmienienie trzystu czerwonych złotych na drobną monetę potrzebną do wypłaty żołdu żołnierzom. Zapewnia przy tym magistrat, że pieniądze te szybko powrócą do miasta za pośrednictwem lwowskich kupców handlujących w obozie.

Generał-major Wilhelm Mier wystawia rewers prezydentowi Lwowa Kupińskiemu, potwierdzając odbiór i wymianę kwoty trzystu czerwonych złotych zgodnie z listem regimentarza.

Józef Potocki prosi władze Lwowa o przychylność wobec ormiańskiego kupca Grzegorza Fadylewicza, który z powodu załatwiania jego spraw spóźni się ze złożeniem przysięgi przed elekcją sędziów ormiańskich. Hetman apeluje, by nie czyniono mu z tego powodu przeszkód i pozwolono złożyć przysięgę po wyborach.

Hetman Józef Potocki interweniuje u władz Lwowa w sprawie teściowej porucznika Barty, która została bezprawnie odsunięta od prowadzenia szynku i nadmiernie obciążona podatkami. Prosi rajców o sprawiedliwe traktowanie kobiety i zaniechanie krzywdzenia lwowskich mieszkańców.

Hetman Józef Potocki wyraża ubolewanie z powodu niedawnych zajść we Lwowie i zapowiada wyciągnięcie konsekwencji wobec zastępcy komendanta garnizonu, jeśli ten zaniedbał porządek. Zapowiada powrót stałego komendanta pułkownika Kamińskiego i prosi władze miejskie o wyrozumiałość oraz zachowanie spokoju przed zbliżającymi się sądami królewskimi.

Hetman Józef Potocki odsyła magistrat lwowski na drogę sądu grodzkiego w sporach cywilnych z rezydentem Włodkiem, a w sprawie zarzutów wobec kapitana Zabrodowskiego przekazuje pisemne wyjaśnienia oficera. Zapowiada przy tym, że jeśli miasto zażąda sądu wojennego i nie zdoła udowodnić kapitanowi winy, sami oskarżyciele poniosą surową karę za bezpodstawne naruszenie oficerskiego honoru.

Józef Potocki przesyła ordynans zakazujący stacjonowania wojska na gruntach szpitala św. Stanisława, przychylając się do prośby dziekanatu. Przy okazji przekazuje bolesną wiadomość o zgonie swojego stryja, prymasa Teodora Potockiego.

Hetman Józef Potocki odnosi się do ostatnich incydentów w garnizonie lwowskim, odkładając sądowe śledztwo na spokojniejszy czas. Uspokaja również władze miasta, że obawy o gromadzenie się obcych sił pod Horodenką i Buczaczem okazały się bezpodstawne.

Hetman wielki koronny Józef Potocki zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości, wyjaśniając zarazem, że z powodu nieobecności króla w kraju nie jest możliwe wydanie reskryptów w sprawach spornych miasta. Deklaruje podjęcie energicznych starań w interesie magistratu natychmiast po szczęśliwym powrocie monarchy do Rzeczypospolitej.

Hetman wielki koronny Józef Potocki interweniuje u władz Lwowa w sprawie swojego lekarza, doktora Moruńskiego, domagając się sprawiedliwego podziału spadku po zmarłym Wiszniowskim. Apeluje o szybkie zakończenie sporu zgodnie z wydanymi już w tej materii reskryptami królewskimi.

Jednostka stanowi pergaminową oprawę dokumentu bez zachowanego tekstu wpisu. Do oprawy dołączona jest miedziana kustodia na zielonym sznurze z dwiema uszkodzonymi pieczęciami woskowymi.

Józef Potocki zaprasza wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego na święta do Stanisławowa, aby omówić sprawy publiczne oraz planowaną akcję przeciwko Kozakom. Donosi również o oczekiwaniu na raport wywiadowczy w sprawie ruchów ordy budziackiej i wyraża obawy przed uciążliwymi kontrybucjami wojskowymi.

Niewypełniony pergaminowy blankiet in blanco z adnotacją kancelaryjną oraz przywieszoną pieczęcią metropolity kijowskiego Michała Rahozy. Przygotowany dokument miał posłużyć do późniejszego spisania właściwego aktu.

Starosta lwowski Joachim Potocki odpowiada władzom Lwowa na zażalenia dotyczące postępowania jego oficjalistów, wyrażając zdziwienie, że sprawy tej nie poruszono podczas jego niedawnej bytności w mieście. Zapewnia przy tym o poszanowaniu praw miejskich i zapowiada osobiste rozpatrzenie skarg oraz zniesienie ewentualnych nadużyć po swoim powrocie.

Starosta lwowski Potocki zawiadamia władze Lwowa, że uprzedził ich prośbę i polecił burgrabiemu wyznaczenie odpowiedniego kandydata na urząd prezydenta miasta. Dziękuje rajcom za późniejsze zapytanie go o zdanie i deklaruje swoją przychylność.

Starosta lwowski Potocki upomina magistrat Lwowa w związku ze skargą kahału dotyczącą prób usunięcia Żydów z ulicy Ruskiej wbrew dekretowi królewskiemu. Wzywa władze miejskie do nienaruszania obowiązujących praw i powstrzymania się od sporów do czasu wydania ostatecznego orzeczenia komisarskiego.

Starosta lwowski Joachim Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za poszanowanie praw i prerogatyw starosty przy obsadzie urzędu prezydenta. Zapowiada polecenie burgrabiemu, aby w jego imieniu mianował na to stanowisko z grona rajców osobę zdatną, zasłużoną i powszechnie akceptowaną.

Generał Potocki gratuluje władzom Lwowa zażegnania sporów i przywrócenia pomyślności w zarządzaniu miastem. Informuje również, że lwowski urząd burgrabiowski ogłosi w jego imieniu nominację na urząd proconsula królewskiego spośród przedstawionych kandydatów.

Starosta lwowski Joachim Potocki odpowiada na pismo władz Lwowa w sprawie zbliżającego się wyboru prokonsula. Informuje o wydaniu burgrabiemu polecenia mianowania w jego imieniu godnego kandydata spośród członków miejskiego grona.

Starosta lwowski Potocki przekazuje pod jurysdykcję władz Lwowa oskarżoną o występek dworską służącą z prośbą o osadzenie jej w więzieniu i niezwłoczne ukaranie. Do przyspieszenia procedury i dostarczenia potrzebnych materiałów dowodowych wyznacza swoich pełnomocników.

Zachowane karty pergaminowe z liturgicznego rękopisu muzycznego (antyfonarza) zawierają teksty i nuty chorałowe oficjów brewiarzowych na uroczystości m.in. św. Piotra Męczennika, św. Filipa i Jakuba Apostołów, św. Antonina z Florencji, Znalezienia Krzyża Świętego oraz św. Katarzyny Sieneńskiej.

Aleksander Jan Potocki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u króla przeciwko odebraniu chorągwi swojemu bratu. Przypomina o znacznych nakładach finansowych i poświęceniu brata od czasów wyprawy wiedeńskiej, apelując o obronę jego szlacheckiego honoru.

Papież Pius XI, przychylając się do prośby arcybiskupa Józefa Bilczewskiego, nadaje prałatom i kanonikom Kapituły Metropolitalnej Lwowskiej obrządku łacińskiego prawo do noszenia stroju prałackiego z rubinowymi dystynkcjami, fioletowego manteletu oraz pierścienia poza celebracją mszy świętej.