Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza fundację Anny z Chodorowa Wiśniowieckiej, opiewającą na sumę 20 000 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkowym, na utrzymanie prepozyta i czterech kapłanów odprawiających msze za duszę jej zmarłego męża Konstantego Wiśniowieckiego przy ołtarzu Trójcy Świętej w katedrze lwowskiej. Jednocześnie arcybiskup dokonuje kanonicznej erekcji tego beneficjum i instaluje ks. Stanisława Gołębiowskiego na urzędzie prepozyta.

Józef Dąbrowski, senior kapeli katedralnej we Lwowie, kwituje odbiór od prokuratora kapituły ks. Wittana kwoty 229 złotych tytułem wypłaty za kwartał św. Mateusza oraz dodatku na święto Wniebowzięcia.

Jerzy Gabriel Nieszporowski dziękuje rajcom lwowskim za okazaną mu za pośrednictwem pana Hreczyny przychylność i zapewnia, że jego wcześniejszy list nie wynikał z chciwości. Deklaruje przy tym swoje stałe oddanie, przyjaźń i gotowość do posług miastu.

Król Jan III Sobieski obejmuje kupców greckich protekcją królewską, chroniąc ich przed uciskiem i bezprawnymi roszczeniami tłumacza lwowskiego Wartana Szymonowicza, który posługiwał się podstępnie uzyskanym przywilejem. Monarcha nakazuje wstrzymanie wszelkich uciążliwości wobec kupców na jarmarkach do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przed sądem królewskim.

Adam Naramowski dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i nakazanie chorągwi husarskiej wypłaty zadośćuczynienia jego pokrzywdzonym poddanym. Wyraża wdzięczność i zapewnia wojewodę o gotowości do rewanżu przy nadarzających się okazjach.

Adam Naramowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz wstawiennictwo u hetmana w toczącej się sprawie przeciwko chorągwi husarskiej. Zwraca się w szczególności o to, aby osądzenie sporu nie było odraczane do obozu wojskowego i koła generalnego.

Król Jan III Sobieski mianuje lwowskiego mieszczanina Alberta Mielczewskiego typografem królewskim, przyznając mu prawo do prowadzenia drukarni oraz swobodnej sprzedaży książek łacińskich i ruskich w całej Rzeczypospolitej. Dokument nadaje mu przywileje równe drukarzom krakowskim, wileńskim i gdańskim, zwalniając ponadto jego drukarnię z miejskich podatków, a dom z kwaterunku wojskowego.

Narajowski zapewnia wojewodę ruskiego o natychmiastowym wykonaniu jego poleceń oraz donosi o wyjeździe dworu do Radzynia i pana Pietrusza do Krakowa. Wspomina także o nastrojach sprzyjających ugodzie i deklaruje swą gotowość do dalszych usług.

Narajowski informuje hetmana i wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o doniesieniach dotyczących rokoszu oraz o przygotowaniach do podróży. Zapowiada rychłe przybycie pocztą i prosi adresata o cierpliwe zaczekanie.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza i ponawia erekcję Bractwa Najświętszego Sakramentu przy katedrze lwowskiej, transumując aprobacyjny dokument nuncjusza apostolskiego Opicjusza Pallaviciniego z 1681 roku. Nadaje bractwu statuty, uprawnienia jurysdykcyjne dla jego spowiedników oraz czterdziestodniowy odpust za wypełnianie określonych praktyk pobożnych.

Michał Nagrodzki donosi władzom Lwowa o zgłoszeniu do Kancelarii Dekretowej komisarzy miejskich w procesie z panią Brzuchowską. Do korespondencji dołącza listę komisarzy powołanych przez stronę przeciwną.

Michał Nagrodzki donosi władzom Lwowa o postępach w przygotowywaniu wypisu dekretu komisarskiego w sporze z panią Brzuchowską, uwzględniającego regenta Brzozowskiego. Deklaruje dalszą gotowość do pomocy oraz przesyła rajcom życzenia pomyślności i jednomyślności.

Michał Nagrodzki informuje prezydenta Lwowa o odebraniu wezwania na sądy asesorskie, wstrzymując jednak swój wyjazd do czasu konsultacji i nadejścia wieści z dworu kanclerza. Donosi o chorobie pisarza dekretowego oraz prosi o warunkowe przesłanie asygnaty na koszty podróży.

Michał Nagrodzki informuje magistrat lwowski o bieżących sprawach sądowych, w tym o banicji Moratowiczów oraz opłaceniu kontumacji. Donosi również o trwaniu sądów asesorskich podczas obecności króla w Warszawie i ponagla miejskich deputatów do przybycia.

Kapituła metropolitalna lwowska oddaje młynarzowi Józefowi Hryzlowi, jego żonie Ewie oraz jednemu wyznaczonemu potomkowi w dożywotnią dzierżawę młyn Stachirowski na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. W zamian dzierżawcy zobowiązują się do opłacania rocznego czynszu w wysokości 200 złotych polskich oraz bieżącego utrzymywania i naprawiania zabudowań i urządzeń młyńskich na własny koszt.

Wojciech Miaskowski przesyła rajcom lwowskim sumę 1043 czerwonych złotych i drobne monety należące do podkanclerzego koronnego z prośbą o wystawienie kwitu. Zwraca się o pilne przekazanie tych pieniędzy wraz z korespondencją do rąk ks. Trzebińskiego w Warszawie.

Król Jan III Sobieski zachowuje i umacnia prawa Iwana i Maksyma Szurminów, Iwana Paszenicowego oraz Iwana Borkowego do łanu wybranieckiego we wsi Hubicze w starostwie drohobyckim. Dokument zwalnia ich z uciążliwych powinności, nakładając zarazem obowiązek wystawiania i ekwipowania jednego żołnierza piechoty wybranieckiej.

Eligius von Münch-Bellinghausen informuje adresata o odmowie wydawcy Gerolda w sprawie druku nadesłanego artykułu, uznanego za spóźniony. Nadawca zatrzymał jednak rękopis u siebie, deklarując chęć poszukania innej możliwości jego publikacji.

Carl Wilhelm Rasp kwituje wypożyczenie z Biblioteki Nadwornej w Wiedniu czterech tomów dzieła Claude’a-Carla de Rulhière’a dotyczącego bezkrólewia i anarchii w Polsce. Zobowiązuje się do niezwłocznego zwrotu książek na żądanie instytucji lub w najszybszym możliwym terminie.

Eligius von Münch-Bellinghausen poleca personelowi biblioteki udostępnić panu von Rasp dzieło Rulhière’a na okres dziesięciu dni.

Eligius von Münch-Bellinghausen odpowiada na pismo Carla Wilhelma Raspa z radą, jak formalnie złożyć rękopis w Cesarskiej Akademii Nauk w Wiedniu. Instruuje adresata, aby skierował podanie do Wydziału Filozoficzno-Historycznego Akademii.

Król Jan III Sobieski zatwierdza i transumuje wcześniejsze przywileje królów polskich oraz właścicieli Jaworowa, braci Górków, regulujące ustrój, artykuły rzemieślnicze oraz organizację cechu kuśnierzy jaworowskich.

Wojciech Muldorfus informuje swego szwagra Wojciecha Zimnickiego o kwestiach związanych z realizacją legatów testamentowych i fundacji mansjonarzy, prosząc jednocześnie o wieści ze Lwowa i Konstantynopola. Donosi także o umieszczeniu powierzonego mu studenta w szkole zamojskiej i zorganizowaniu dla niego dalszej nauki.

Król Jan III Sobieski transumuje i zatwierdza wcześniejsze przywileje królów Jana Kazimierza i Władysława IV oraz wilkierz Rady Miasta Lwowa z 1621 roku regulujący ustrój wspólnego cechu piwowarów, słodowników i miodowarów lwowskich. Dokument wprowadza zarazem surowy zakaz niecechowego wyrobu piwa, słodu i miodu na przedmieściach oraz w jurysdykach otaczających Lwów pod rygorem konfiskaty i aresztu.

August Fryderyk Moszyński dementuje pogłoski, jakoby pruscy oficerowie prowadzili werbunek we Lwowie, wyjaśniając, że działają tam jego dwaj zaufani ludzie poszukujący ochotników do jego służby. Autor prosi adresata o nieczynienie im przeszkód oraz o udzielenie im wsparcia w razie potrzeby.

Administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej Adam Piaskowski przysądził szpitalowi św. Stanisława na Przedmieściu Lwowskim sporny staw i grunt pod młyn na rzece Ostróżance koło Maleczkowic, zakazując Bernardowi Wieniawskiemu roszczeń i naruszania własności. Dokument zawiera także relację z komisarskiego wprowadzenia prowizora szpitala w posiadanie spornego stawu.

Stanisław Morsztyn donosi o nędzy oficerów i żołnierzy regimentu stacjonującego w Okopach Świętej Trójcy oraz o braku odpowiedzi monarchy na wcześniejszą suplikę. Zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z gorącą prośbą o pożyczenie tysiąca złotych na ich ratowanie, zobowiązując się do punktualnego zwrotu długu w Warszawie.

Król Jan III Sobieski potwierdza konsens starosty lwowskiego Jana Mniszka z 1668 roku, przyznający Bazylemu i Helenie Ferensowiczom prawo do gruntu Sopronczowskiego na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. Dokument zezwala małżonkom na wzniesienie budynku i browaru w zamian za uiszczanie corocznego czynszu do skarbu zamkowego.

Referendarz koronny Jan Andrzej Morsztyn informuje władze Lwowa o wyznaczeniu przez królową daty jego ślubu z Katarzyną Gordon na 27 kwietnia 1659 roku. Prosi o przysłanie miejskiego delegata na uroczystość weselną, deklarując swoją stałą przychylność i gotowość do wyświadczania miastu przysług.

Podczas sejmu koronacyjnego w Krakowie król Jan III Sobieski uroczyście potwierdza i odnawia wszelkie dawne oraz nowe prawa, przywileje, immunitety i swobody miasta Lwowa, jego magistratu i mieszkańców wszystkich obrządków. Dokument w szczególności potwierdza m.in. zrównanie Lwowa z Krakowem i Wilnem, prawo składu, prawo kaduka, jurysdykcję nad kościołami i szpitalami oraz wyjęcie mieszczan spod sądów komisarskich i zamkowych.

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji minionych Świąt. Przesyła wzajemne życzenia pomyślności dla Lwowa oraz dobrego zdrowia i długich lat życia dla adresatów.

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje burmistrzowi, radnym oraz całemu magistratowi Lwowa za pamięć i życzliwe słowa. W odpowiedzi składa władzom miejskim serdeczne życzenia zdrowia, Bożych łask i wszelkiej pomyślności na nadchodzący Nowy Rok.

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje władzom Lwowa za pamięć i życzenia z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi składa życzenia Bożego błogosławieństwa, zdrowia i pomyślności dla całego miasta oraz wszystkich członków magistratu.

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje władzom miejskim Lwowa za nadesłane powinszowania i odwzajemnia życzenia noworoczne. Życzy rajcom, miastu oraz całej Ojczyźnie pomyślności, Bożych darów i dobrego zdrowia.

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje rajcom i burmistrzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji nadchodzącego Nowego Roku. W odpowiedzi zapewnia o swojej niezmiennej przyjaźni i odwzajemnia życzenia wszelkiej pomyślności.

Król Jan III Sobieski zatwierdza przywilej Zygmunta Augusta z 1572 roku (transumowany przez królów Jana Kazimierza i Michała Korybuta Wiśniowieckiego), który zrównał mieszczan i przedmieszczan lwowskich obrządku greckiego w prawach miejskich, cechowych oraz handlowych z mieszczanami wyznania rzymskokatolickiego. W dokumencie zagwarantowano im m.in. dostęp do urzędów miejskich, swobodę rzemiosła, handlu i nabywania nieruchomości we Lwowie.

Józef Mordoszowicz informuje Artura Forbesa o możliwości wyegzekwowania długu od kupców żydowskich z Leszna oraz o ciężkiej chorobie jednego z nich, Moszka. Przedstawia trudności ze spłatami i obrotem towarami oraz prosi o pilne przesłanie korespondencji handlowej do Jarosławia i Leszna.

Marchiò de Betta di Giera, będąc dłużnikiem Giovanniego Gery z Candide na sumę 300 lirów, sprzedaje mu na zaspokojenie należności dobra ze spadku ojcowskiego z zastrzeżeniem prawa wykupu w ciągu ośmiu lat. Do czasu spłaty dłużnik zobowiązuje się corocznie uiszczać czynsz w wysokości 6% od tej kwoty.

Dymitr Morgan przesyła Arturowi Forbesowi próbki materiałów i prosi o sprowadzenie określonych rodzajów sukna w różnych barwach, między innymi ciemnokarmazynowej, cielistej i purpurowej. List wieńczą pozdrowienia oraz życzenia dobrego zdrowia.

Dokument upamiętnia przywrócenie na wieżę lwowskiego ratusza blaszanego wiatrowskazu w postaci lwa, herbu miasta, zrzuconego podczas burzy w okresie wojennych zawieruch. Przedstawia zarys dramatycznych oblężeń i klęsk Lwowa, dziękczynienie za ocalenie oraz szczegółowy spis ówczesnych władz miejskich, cechów i duchowieństwa.

Konstancja Mądrawiczówna szczegółowo przypomina historię sporów sądowych i korzystnych dekretów królewskich gwarantujących dominikankom prawa do majątku po Kampianach. Domaga się od adresata rychłego uregulowania szkód na spornych gruntach pod groźbą wniesienia oficjalnej protestacji.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza statut i dotychczasowe prawa cechu stolarzy miasta Lwowa, transumując przywilej króla Stefana Batorego z 1585 roku. Akt umacnia organizację cechową oraz regulacje rzemieślnicze stolarzy lwowskich.

François Mollo przesyła królewiczowi Konstantemu Sobieskiemu wyrazy głębokiego żalu i współczucia z powodu śmierci króla Jana III. Zapewnia o swej niezmiennej wierności wobec rodu Sobieskich, przesyła relację opublikowaną w załączonej gazecie i prosi o dalszą protekcję.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza konsens starosty lwowskiego Jana Mniszka, który reguluje status partaczy szewskich na jurysdykcji zamkowej i ich przynależność do miejskiego cechu szewskiego. Dokument zezwala na konfiskatę niecechowych wyrobów, nakazuje sprzedaż obuwia wyłącznie w jatkach miejskich oraz ustala warunki przyjmowania rzemieślników do cechu.

Jakub Ignacy Modrzewski przesyła prezydentowi Lwowa akta sądowe dotyczące sprawy o opuszczenie Bramki oraz zarządzonej wizji lokalnej, instruując o konieczności sporządzenia i oblatowania kopii oraz odesłania oryginałów do Warszawy. Zwraca się także o wypłacenie regentowi należności w wysokości 24 czerwonych złotych za dokonane wpisy.

Jakub Ignacy Modrzewski radzi prezydentowi Lwowa wstrzymanie się z krokami prawnymi do poniedziałku z uwagi na szansę ugodowego załatwienia sprawy przez podstarościego. Zaleca jednak jednoczesne przygotowanie materiałów do ewentualnej protestacji, wyrażając nadzieję na uniknięcie procesu sądowego.

Arcybiskup lwowski Wojciech Koryciński zatwierdza i eryguje fundację prałatury kanclerza oraz kanonii giedzińskiej przy katedrze lwowskiej, ustanowioną przez sufragana Jerzego Giedzińskiego. Beneficjum zostało uposażone rocznym czynszem zabezpieczonym na dobrach Bolechów, Zawadka i innych posiadłościach fundatora.

Pułkownik Andrzej Modrzewski zapewnia władze Lwowa, że wojewoda krakowski nakazał swojej chorągwi wołoskiej opuścić przedmieścia, gdyż nie zamierza dochodzić sprawiedliwości kosztem ubogich mieszkańców. Wyjaśnia zarazem, że sprawa zatargu i zniewag ze strony starosty lwowskiego oraz pana Samockiego została skierowana do rozstrzygnięcia przed komisją królewską.

Dokument reguluje ustrój, prawa i obowiązki zjednoczonego cechu wielu rzemiosł w Uhnowie, wzorując się na prawach cechowych Lublina, oraz zawiera późniejsze XVIII-wieczne potwierdzenia kolejnych dziedziców miasta.

Józef Wandalin Mniszech zwraca się do władz Lwowa z żądaniem przymuszenia gdańskiego kupca Jakuba Watsona do uregulowania długu wobec jaworowskiego kupca Moszka Michlewicza przed opuszczeniem miasta. Ostrzega, że w razie zaniechania działań magistrat sam zostanie obarczony odpowiedzialnością finansową.