Katalog źródeł

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski gani syna Jana Stanisława za publiczne znieważenie referendarza koronnego Stanisława Szczuki i grożenie mu zablokowaniem indygenatu w Prusach. Ojciec załącza pełną żalu skargę pokrzywdzonego i nakazuje synowi opanowanie mściwości, dyskrecję oraz rychłe pojednanie się z referendarzem w Warszawie.

Autor skarży się na wojewodę wołyńskiego, który publicznie znieważył go i zagroził zablokowaniem indygenatu w Prusach, mimo dotychczasowej lojalności autora wobec jego rodu. Zapewnia adresata o swej niezmiennej wierności i prosi o rozwagę, by podobne traktowanie nie zraziło innych stronników.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.

Sen Łopatka i Stec Sidorow, poddani z Podkamienia, zwracają się z pokorną prośbą do Mikołaja Potockiego o sprawiedliwość i wypłatę wynagrodzenia za pracę przy kościele dominikanów. Skarżą się, że w przeciwieństwie do innych robotników nie otrzymali zapłaty za całe lato robót wykonywanych na własnym wikcie.

Aleksander Januszewicz donosi o zwycięskim starciu z Kozakami pod Konstantynowem oraz o gotowości do dalszej obrony województwa wołyńskiego. Zgłasza również trudności z wyegzekwowaniem hiberny od zastawników dóbr Jabłonowskiego i prosi o instrukcje oraz wypłatę zaległych należności dla żołnierzy.

Aleksander Jan Jabłonowski donosi bratu Janowi o nieustannych niepokojach w obozie pod Wyżnianami i planowanym na bieżący tydzień wyruszeniu wojska, dopytując o jego plany dołączenia do pochodu. Wspomina również o skardze wojewody krakowskiego do króla na naruszenie kompetencji hetmańskich przy obsadzie dowództwa pogranicza.

Mikołaj Jabłonowski informuje wojewodę ruskiego o odroczeniu lwowskiej komisji, przybyciu dygnitarzy, w tym wojewody krakowskiego i nominata chełmińskiego, oraz o oczekiwaniu na posłańca od księcia Radziwiłła. Wspomina także o terminie rozprawy sądowej pani Krasnosielskiej i odbytej konferencji u wojewody krakowskiego.

Mikołaj Jabłonowski przesyła odpisy nowin pocztowych oraz donosi o bieżących wydarzeniach ze Lwowa, w tym o śmierci sędziwego Kurdwanowskiego i odprawieniu francuskiego dominikanina. Informuje także o zasłyszanych wieściach o zgonach m.in. hrabiego Kinskiego i chorążego lubelskiego Rzechowskiego.

Franciszek Szeligowski informuje burmistrza Lwowa o wizytacji przedmiejskiego szpitala fundacji Pieniążka i apeluje o zaniechanie prób odebrania należącego do placówki browaru. Ostrzega przy tym, że naruszenie praw fundacji może wywołać stanowczą interwencję hetmana oraz wojska.

Wojciech Cieński informuje Jana Jabłonowskiego o otrzymanych rozkazach koncentracji chorągwi pod Szczerzem oraz o trudnościach z wyruszeniem w pole z powodu niewypłacenia żołnierzom hiberny. Prosi o zapewnienie rychłej wypłaty należności i zaleca, aby podstolina Jabłonowska na czas kampanii schroniła się we Lwowie.

Autor przekazuje wojewodzie ruskiemu suplikę pani podskarbiny w imieniu jej brata referendarza, który skarży się na niszczące stacjonowanie wojska i prosi o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego. Informuje również o przejeździe deputatów trybunalskich przez Zamość oraz o swoim oczekiwaniu na poprawę dróg i uspokojenie nastrojów przed wyruszeniem do Lwowa.

Jagnieszka Chmielowa prosi Annę Zimnicką o odesłanie wozu oraz zapasów i rzeczy osobistych pozostawionych w pośpiechu we Lwowie, a także o zakupienie kitajki i oliwy dla zakonnic. Porusza również kwestię przesłania wina dla pani doktorowej oraz bieżących rozliczeń i sprawunków.

Kasztelan lwowski Jerzy Bogusław Fredro zwraca się do kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego z prośbą o pomoc w ujęciu Marcina Waśniowskiego, swojego dawnego wychowanka skazanego przez Trybunał Koronny za zamach na jego życie. Fredro postuluje, by Potocki napisał prywatny list do krewnego, księcia Janusza Wiśniowieckiego, w celu odesłania służącego w wojsku litewskim zbrodniarza pod pozorem do Lwowa, gdzie dosięgnie go sprawiedliwość.

Józef Flosierowicz składa władzom Lwowa życzenia noworoczne oraz radzi w kwestii reskryptu dotyczącego powołania dodatkowych komisarzy brukowych. Informuje również o odłożeniu wniesienia dwóch pozwów przed sąd asesorski z powodu przerwy wywołanej obradami Komisji Traktatowej.

Wojciech Urbanowski donosi Franciszkowi Kwałkowskiemu o odesłaniu trzech pudeł z dokumentami do Lwowa oraz o zabiegach w sprawie zmiany miejsca wymarszu chorągwi z Mościsk. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, trudności z pożyczką od pana Grodzickiego oraz informuje o stanie zdrowia domowników i koni.

Wojciech Urbanowski usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim z nieregularnej korespondencji spowodowanej podróżą oraz przekazuje zasłyszane plotki o rzekomym buncie kasztelana krakowskiego przeciw królowi. Wyjaśnia także stan realizacji zleconych mu spraw, w tym zakupu sukna, i zapowiada swój rychły przyjazd.

Jan Skrzeszowski interweniuje u prezydenta Lwowa przeciwko najściom sługi miejskiego na dobra starosty sieleckiego oraz prosi o zwolnienie aresztowanego bezprawnie poddanego. Zapewnia równocześnie o gotowości postawienia go przed sądem na każde oficjalne wezwanie władz miasta.

Jan Siemieński popiera starania księdza Strzyłowskiego o wakującą kanonię lwowską po zmarłym księdzu Złotorowiczu, podlegającą nadaniu przez lwowski magistrat. Autor dołącza swoje wstawiennictwo do wcześniejszej rekomendacji wojewody bełskiego.

Kanclerz wielki koronny Mikołaj Prażmowski ponawia prośbę do władz Lwowa o nieczynienie przeszkód panu Potockiemu w odbiorze czterech tysięcy złotych ze skarbu koronnego. Zapewnia o swojej życzliwości dla miasta oraz dodaje, że polecił sprawę podskarbiemu koronnemu celem wypłaty należności na najbliższej komisji.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, zawiadamia rajców lwowskich o swoim zbliżającym się ślubie z córką podkomorzego lwowskiego, wyznaczonym na 13 stycznia 1704 roku. Zaprasza ich do wzięcia udziału w uroczystości, obiecując swą życzliwość i wdzięczność.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję u króla w sprawie nadania jednej z wakujących chorągwi, tłumacząc swą nieobecność trwającym w domu matki weselem. Pismo uzupełnia dopisek Aleksandra Kossakowskiego, który ponawia prośbę o przychylność dla starań starosty.

Hetman polny koronny Feliks Kazimierz Potocki zaprasza wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z małżonką na uroczystości weselne swojej krewnej Eufrozyny Humieckiej z chorążycem horodelskim Radeckim. Ślub i wesele zaplanowano na niedzielę zapustną na zamku w Sokalu.

Szczęsny Potocki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o otoczenie opieką i polecenie urzędnikom sądowym we Lwowie swojego dawnego szmuklerza, Żyda Jakuba, który po kradzieży w Krakowie doznaje tam trudności.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu pozwu i wyjaśnia, że z przyczyn proceduralnych sprawa odbędzie się dopiero po Wielkanocy przy udziale pełnomocnika. Autor listu ubolewa także nad współczesnym obyczajem szlachty, która okazuje lekceważenie stanowi senatorskiemu.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o wniesieniu do ksiąg bełskich sprawy przeciwko Stanisławowi Stadnickiemu, staroście radomickiemu. Działanie nie odniosło jednak skutku z powodu niestawienia się oskarżycieli przed sądem, lecz Potocki deklaruje gotowość do ponowienia kroków prawnych.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o nabyciu od Jana Sandurskiego praw do części kamienicy. Prosi o nienaruszanie tych praw i przychylność wobec zbywcy, deklarując w zamian wzajemne usłużności.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o planowanym ślubie swojego syna, starosty krasnostawskiego, z przedstawicielką domu pisarza polnego koronnego. Uprasza adresatów o uświetnienie uroczystości weselnych wyznaczonych na 29 maja 1689 roku w Lublinie.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość oraz życzy miastu pomyślności i nienaruszalności jego praw oraz wolności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie Lwowa za nadesłane życzenia z okazji minionych Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc pomyślności i błogosławieństwa Bożego dla całego miasta.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Odwzajemnia świąteczne życzenia pomyślności i zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne i odwzajemnia życzenia pomyślności. Zapewnia również adresatów o swojej niezmiennej przyjaźni i gotowości do świadczenia przysług.

Franciszek Salezy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy swojego sługi, pana Krajewskiego, dotyczącej sporu o grunt i dokonanego na nim rabunku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje rajcom i burmistrzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia pomyślności oraz zaszczycenia miasta przednimi prerogatywami na wieczne czasy.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za okazaną mu życzliwość i odwzajemnia przyjazne uczucia. Deklaruje także swoje poparcie dla postulatów wysuniętych przez miasto na zbliżający się sejm.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za pamięć oraz powinszowania z okazji świąt i Nowego Roku. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia pomyślności i szczęścia.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom i wspólnocie miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, odwzajemniając pomyślne powinszowania. Zapewnia również adresatów o swoim stałym szacunku i gotowości do wyświadczania przysług.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi składa władzom miejskim oraz samemu Lwowowi życzenia pomyślności i szczęśliwego Nowego Roku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za okazywaną mu stale życzliwość. Przesyła im wyrazy szacunku oraz życzenia wszelkiej pomyślności.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane wyrazy pamięci i stałą przychylność. W odpowiedzi przesyła rajcom wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nowy rok.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki wstawia się u władz Lwowa za panem Kucharskim, prosząc o rychłe i pomyślne załatwienie jego sprawy dotyczącej kamienicy. Zapewnia przy tym rajców o swojej wdzięczności i gotowości do odwzajemnienia życzliwości.

Biskup chełmiński Teodor Potocki informuje lwowskiego rajcę Krupińskiego o pomyślnym wstawiennictwie króla u generała Krassaua i nakazuje wypłatę okazicielowi listu kwoty w talarach. Pod tekstem znajduje się pokwitowanie odbioru części sumy sporządzone we Lwowie przez Antoniego Makorzewskiego.

Prymas Teodor Potocki nakłania magistrat lwowski do polubownego zakończenia zatargu z krajczym koronnym i zaniechania procesów o niefortunny incydent. Apeluje o przyjęcie zaoferowanego odszkodowania zamiast domagania się surowych kar kryminalnych dla ludzi szlachcica.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła krótkie wyrazy szacunku do Jana Stanisława Jabłonowskiego, odsyłając do wcześniej spisanych wiadomości. Przeprasza jednocześnie za zwięzłość listu spowodowaną zupełnym brakiem czasu.

Ksiądz Teodor Potocki zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o poparcie starań swojego krewnego i domownika, pana Milewskiego, o urząd związany ze sprawami podlaskimi. Powołuje się przy tym na wcześniejsze zabiegi i wstawiennictwo poczynione podczas sejmiku.

Ksiądz Teodor Potocki zapewnia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swym szacunku i gotowości do usług, wspominając o kwestiach korespondencji oraz wpisach do ksiąg poborowych. List wieńczą pozdrowienia oraz formuły grzecznościowe datowane z Warszawy.

Biskup Teodor Potocki usilnie prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję i wsparcie w sprawie biskupstwa chełmińskiego, uskarżając się na brak środków do życia. Ostrzega, że bez pomocy adresata znajdzie się w ostatecznej ruinie.

Ksiądz Teodor Potocki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na trudności w obronie czci swego pochodzenia przed zarzutami w Rzymie oraz na związane z tym ogromne koszty i długi. Wspomina również o weselu organizowanym przez wojewodę bełskiego i braku zaproszenia.

Ksiądz Teodor Potocki donosi wojewodzie ruskiemu o trudnościach publicznych, m.in. o poddaniu się Elbląga i niebezpieczeństwie pod Toruniem. Pilnie wzywa adresata do przybycia i zaradzenia klęskom Rzeczypospolitej oraz sprawom jurysdykcji.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności dla rodu. Donosi również o sporach małżeńskich wojewodziny bełskiej, zapowiadając rychły przyjazd do Lwowa i osobiste zreferowanie spraw.

Teodor Potocki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z niemożności natychmiastowego wyjazdu z powodu nakazu matki dotyczącego wspólnego świętowania wigilii ruskiej i spraw związanych z unią. Obiecuje wyruszyć bezzwłocznie po nabożeństwie i wynagrodzić tę zwłokę całodzienną służbą.