Katalog źródeł

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski gani syna Jana Stanisława za publiczne znieważenie referendarza koronnego Stanisława Szczuki i grożenie mu zablokowaniem indygenatu w Prusach. Ojciec załącza pełną żalu skargę pokrzywdzonego i nakazuje synowi opanowanie mściwości, dyskrecję oraz rychłe pojednanie się z referendarzem w Warszawie.

M. Łukawski w imieniu starosty szczerzeckiego domaga się od prezydenta Lwowa wyegzekwowania od handlarki Janowej Bekierowej obiecanego posagu dla młynarza ze wsi Dmytre. W razie odmowy grozi zatrzymaniem lwowskich kupców handlujących na lokalnych jarmarkach.

Jan Stanisław Kącki donosi o doniesieniach dotyczących koncentracji wojsk szwedzkich pod Szczecinem oraz krążących w Warszawie plotkach o ich dalszych zamiarach. Informuje również o unieważnieniu postanowień olkienickich na sejmikach litewskich oraz o trwających obradach sejmiku sandomierskiego.

Aleksander Giedziński odpowiada na pełen pretensji list arcybiskupa Krosnowskiego i wyjaśnia okoliczności uwięzienia zbiegłego przestępcy, który wraz z synami dopuścił się kradzieży w jego dworze. Deklaruje, że uwzględni wstawiennictwo arcybiskupa pod warunkiem zwrotu zagrabionego mienia lub wydania winnych synów.

Wolff Fromhold von Lüdinghausen ponagla burmistrzów i radę Lwowa o bezzwłoczną wypłatę uchwalonej przez sejm donatywy kupieckiej, asygnowanej na żołd gwardii królewskiej. Przestrzega miasto przed konsekwencjami dalszego wstrzymywania środków dla wojska.

Pułkownik Wolff Fromhold von Lüdinghausen informuje władze Lwowa o nakazie aresztowania felczera Celswarta za popełnione ekscesy i nadużycia finansowe w artylerii, zapowiadając osobisty przyjazd po zakończeniu działań wojennych. Przekazuje także wieści z obozu pod Cudnowem o zawarciu porozumień z Kozakami oraz kapitulacji wojsk moskiewskich.

Jan Zaleski i Jakub Milejowski informują władze Lwowa o poszukiwaniu króla w drodze pod Malbork oraz przesyłają dokumenty i instrukcję prawną w sporze młyńskim z Hynkami. Zalecają wniesienie odpowiednich protestacji w sądach oraz sporządzenie dodatkowego odpisu akt banicji.

Przedstawiciel władz miejskich Lwowa odpowiada chorążemu lwowskiemu Bielskiemu na żądanie uwięzienia i wychłostania kupca Anastazego. Odmawia wykonania natychmiastowej kary bez wcześniejszego śledztwa, powołując się na prawo miejskie i zasadę zakazu więzienia bez prawomocnego wyroku.

Deputaci miejscy zebrani w Warszawie zdają sprawę rajcom lwowskim z opóźnień w rozpatrywaniu sprawy przeciwko Żydom, spowodowanych zaabsorbowaniem kanclerza i podkanclerzego innymi obowiązkami. Wskazują ponadto na dotkliwy brak kluczowych dokumentów procesowych oraz postulują wniesienie protestacji przeciwko licznym nadużyciom i uciążliwościom ze strony lwowskich Żydów.

Kupiec ormiański zwraca się do Artura Forbesa z prośbą o wypłacenie pożyczki za pośrednictwem posłańca, tłumacząc swą nieobecność zajęciami przy stadach bydła. Zobowiązuje się do uregulowania wszelkich należności po zbyciu wołów na jarmarkach, powołując się na kupiecką uczciwość.

Stanisław informuje adresata o działaniach i pismach związanych z zagrożeniem ze strony Tatarów oraz dysponowaniem piechotą wśród mieszczan. Wspomina także o konieczności odesłania opornych pod strażą do zamku.

Autor skarży się na wojewodę wołyńskiego, który publicznie znieważył go i zagroził zablokowaniem indygenatu w Prusach, mimo dotychczasowej lojalności autora wobec jego rodu. Zapewnia adresata o swej niezmiennej wierności i prosi o rozwagę, by podobne traktowanie nie zraziło innych stronników.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu ustalenia warszawskiej rady senatu, działania marszałka wielkiego koronnego oraz zabiegi prymasa i posła cesarskiego w sprawie zawarcia pokoju. Przesyła także życzenia świąteczne, napomykając o rywalizacji o urzędy i konieczności zachowania ostrożności w korespondencji.

Autor listu dziękuje adresatowi za okazaną łaskę i porękę, tłumacząc powody wcześniejszego braku odpowiedzi. Następnie zdaje sprawę z trudnej sytuacji gospodarczej, obciążeń dworu zamojskiego oraz kwestii rejestracji i nadania gruntów w okolicznych majątkach.

Autor wyrzuca wojewodzie ruskiemu brak wiadomości z ostatnich poczt i opisuje niepokoje oraz ucieczkę nieszczerych stronników po ostatnich wydarzeniach. Wspomina także o dramatycznych w tonie doniesieniach biskupa warmińskiego, będącego świadkiem upadku pomyślności.

Autor informuje adresata o wadliwym prawnie pozwie granicznym doręczonym przez Sowińskiego bez pieczęci grodzkiej posesjonatowi. Donosi również o odebraniu kluczy oraz wątpliwościach co do pory i sposobu zabezpieczenia spichlerza i stodoły.

Cesarska Misja Rosyjska w Rzymie przekazuje Konsulatowi w Brodach kopię odpowiedzi toskańskiego ministra spraw zagranicznych w sprawie zmarłego muzyka Antonia Dall'Oca. Wyjaśniono, że artysta cały majątek zapisał zmarłej już w biedzie Katarzynie Wörster, przez co roszczenia spadkowe pani Masłowskiej są bezprzedmiotowe.

Opat oliwski Michał Antoni Hacki, uskarżając się na uciążliwości związane z podwójną elekcją i kwaterunkiem wojsk, przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powinszowania z okazji Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku. Życzy mu pomyślności i upragnionego uspokojenia sytuacji w Rzeczypospolitej, polecając się jego łasce.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.

Proboszcz rawski prosi pisarza miejskiego lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o pomoc w sprawie apelacji swoich krewnych od wyroku sądu w Potyliczu dotyczącego praw do spornego pola. Zabiega o zwolnienie pozwanych z niesłusznie nałożonej przysięgi i uregulowanie sporu poprzez zwrot sumy pierwotnie zapłaconej za grunt.

Lwowscy radcowie magistratu Kaspar Tinz i Ignatz Nowakowski odpowiadają na zapytanie adwokata dra Franka, prostując kwestie topograficzne oraz stan prawny lasów dóbr Wybranówka, Borysów i Borynicze. Wskazują na zapisy w wyciągu tabularnym oraz ugodę zawartą między hrabią Łosiem a skarbem państwa.

Delegaci lwowscy w Warszawie donoszą Magistratowi o działaniach w sprawach miejskich przywilejów handlowych, propinacji oraz staraniach o wypłatę należności z Komisji Skarbowej. Informują także o przedłużeniu obrad sejmu, nowym urzędowym kursie monet i zasadach regulowania dawnych długów.

Jan Durbas i Ignacy Wieżański informują magistrat lwowski o braku rozstrzygnięcia w sprawach miejskich z powodu wyjazdu kanclerza z Warszawy. Przesyłają także odnalezione przez pana Flosierowicza dokumenty dotyczące sprawy z księdzem sufraganem.

Delegaci lwowscy Jan Durbas i Ignacy Wieżański informują magistrat o przedłużającym się pobycie w Warszawie z powodu oczekiwania na decyzję kanclerza w sprawach związanych z wojskami rosyjskimi. Przekazują również, że w kwestii koni zabranych z miejskiego cekhauzu przez pułkownika Korytowskiego kanclerz zalecił pobłażliwość podyktowaną trudnymi czasami.

Jan Durbas i Ignacy Wieżański relacjonują swoje warszawskie zabiegi dotyczące m.in. sprawy z panem Piaskowskim przed Komisją Skarbową. Proszą władze Lwowa o nadesłanie rezolucji dowództwa wojsk rosyjskich, dyspozycji w kwestii podwód oraz wieści o zakwaterowaniu żołnierzy garnizonu.

Jan Durbas i Ignacy Wieżański informują magistrat Lwowa o interwencji u kanclerza wielkiego koronnego przeciwko kwaterunkom wojsk rosyjskich oraz o bieżących sprawach majątkowych i prawnych miasta.

Tomasz Franki i Franciszek Ksawery Solski donoszą o podróży do Lublina oraz o planowanych przyjazdach hetmana koronnego i arcybiskupa. Zalecają władzom Lwowa pilną naprawę dróg i bruków miejskich, aby zapobiec niezadowoleniu dostojników.

Przedstawiciele Lwowa w Warszawie informują o korzystnych dla miasta dekretach komisji w sprawach z Żydami i posesorami oraz o unieważnieniu spornych przywilejów. Zapowiadają konieczność przedłużenia pobytu z powodu procesu i rozliczeń z panem Nuszczyńskim.

Sukcesorzy zmarłego pisarza miejskiego Jakuba Zaczkiewicza proszą magistrat lwowski o wsparcie i doprowadzenie do końca sprawy należnego im spadku. Informują także o wyznaczeniu Wojciecha Golenowskiego na swojego plenipotenta do odebrania sukcesji.

Sen Łopatka i Stec Sidorow, poddani z Podkamienia, zwracają się z pokorną prośbą do Mikołaja Potockiego o sprawiedliwość i wypłatę wynagrodzenia za pracę przy kościele dominikanów. Skarżą się, że w przeciwieństwie do innych robotników nie otrzymali zapłaty za całe lato robót wykonywanych na własnym wikcie.

Przedstawiciele firmy Ferber i Oker odpowiadają Arthurowi Forbesowi na roszczenia dotyczące aksamitu, odsyłając go do ustnych wyjaśnień pana Taylora. Wyrażają nadzieję na polubowne zażegnanie sporu podczas ewentualnego osobistego spotkania w Lipsku, sugerując jednocześnie, że żądane odszkodowanie przewyższa rzeczywiste straty.

Kupcy lipscy Fleischer i Kober potwierdzają odbiór częściowych wpłat od pana Zieglera oraz z tytułu długu Bielowskiego. Przesyłają zestawienie rachunków wykazujące saldo debetowe i proszą o jego uregulowanie oraz pokwitowanie.

Lipska spółka Fleischer i Kober informuje Arthura Forbesa o wysłaniu wybranej partii zamówionych adamaszków za pośrednictwem Michaela Dümüllera oraz ostrzega przed drożejącymi we Włoszech jedwabiami. List zawiera także zestawienie bieżących rozliczeń finansowych, przekazów gotówkowych oraz podziękowanie za współpracę.

Lipska spółka Fleischer i Kober potwierdza rozliczenie przekazanych przez Arthura Forbesa asygnat oraz przedstawia stan wzajemnych należności po jarmarku św. Michała. Kupcy wyrażają jednocześnie ubolewanie z powodu braku nowych zamówień i proszą o pamięć przy kolejnych transakcjach.

Kupcy Fleischer i Kober z Lipska wyjaśniają Arthurowi Forbesowi kwestie cen nadesłanych towarów i umarzają mu należność w wysokości 31 1/2 talara w podziękowaniu za pomoc w sprawie Bielowskiego. Do listu załączają wyciąg z rachunku, prosząc o odpowiednie zaksięgowanie kwot i licząc na kolejne zamówienia.

Kupcy lipscy Koller i Küßner potwierdzają odbiór częściowych wpłat od dłużników Artura Forbesa i przedstawiają rachunek za dostarczone towary jedwabne. Proszą odbiorcę o wystawienie i nadesłanie obligacji dłużnej z terminem płatności przypadającym na świętego Michała.

Lipska spółka handlowa Auerbach i Winckler przesyła Arturowi Forbesowi do Lwowa rozliczenie na kwotę 107 florenów. Kupcy obiecują również nadesłanie ciekawych towarów na nadchodzący jarmark św. Michała.

Kupcy Auerbach i Winckler przesyłają Arthurowi Forbesowi rachunek za towary odebrane przez pana Eßmüllera po jarmarku w Naumburgu oraz informują o uregulowaniu asygnaty na 119 talarów. Wyrażają również nadzieję na zadowolenie klienta z dostarczonych produktów i otrzymanie wkrótce większego zamówienia.

Autorzy listu proszą Artura Forbesa o udzielenie wsparcia towarowego w postaci dobrego sukna o wartości 400 złotych, zobowiązując się do spłaty tej sumy wraz z dawnym długiem na świętego Jakuba. Zapewniają o swojej wypłacalności dzięki zgromadzonemu sianu dla wołów oraz informują o przesłaniu podpisanego skryptu dłużnego.

Spadkobiercy lwowskiego rajcy Attelmaira zwracają się z Krakowa do rady miejskiej Lwowa z prośbą o pomoc i roztoczenie opieki nad zrujnowanym majątkiem po zmarłym szwagrze Kuczankowicu. Informują również o wysłaniu do Lwowa Anny Attelmairówny i Jacka Ochockiego w celu uporządkowania spraw spadkowych.

Uwięzieni w Kamieńcu Podolskim zakładnicy lwowscy skarżą się na brak środków do życia oraz obojętność władz miejskich. W obliczu gróźb tortur i najazdu nieprzyjaciela błagają o pilne przysłanie pieniędzy i dopełnienie warunków wykupu.

Przebywający w Kamieńcu Podolskim zakładnicy ze Lwowa skarżą się władzom miejskim na brak funduszy na wyżywienie, konieczność opłacania osmańskiej załogi oraz opóźnienia w wypłacie zaciągniętych długów. Wzywają do natychmiastowego przesłania odpowiednich sum i podjęcia skutecznych działań na rzecz ich rychłego uwolnienia.

Przebywający w Kamieńcu Podolskim zakładnicy lwowscy dramatycznie opisują swój niedostatek, utratę kredytu oraz groźbę zemsty nieprzyjaciela z powodu zaległości w wypłacie zobowiązań. Błagają władze Lwowa o przysłanie pieniędzy na bieżące utrzymanie, zaopiekowanie się ich rodzinami oraz podjęcie pilnych starań o ich wykupienie.

Rotmistrzowie wojsk koronnych stacjonujący pod Szczerzcem wzywają władze Lwowa do natychmiastowej wypłaty obiecanego honorarium bez dalszych zwłok i kłótni. Odrzucają dotychczasowe bezskuteczne deklaracje magistratu, zapowiadając przeprowadzenie egzekucji wojskowych na lwowskich przedmieściach.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Urszula Dawydowiczowa i Łazarz Krzysztofowicz zwracają się do pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego z prośbą o pomoc prawną i protekcję w sporze opiekuńczym z Danielem Hołubowiczem. Informują o niekorzystnym dla nich wyroku lwowskiego sądu wójtowskiego i wniesieniu apelacji do króla, prosząc o zaangażowanie doświadczonego prawnika i wstawiennictwo u kanclerza.

Zygmunt Misakowski usprawiedliwia opóźnienie w spłacie długu koniecznością odebrania należności od dłużników oraz prosi o odesłanie pozostawionej we Lwowie szabli. Do listu dołączony jest dopisek Zygmunta Płazy z deklaracją rychłego zwrotu własnego długu po powrocie do Lubaczowa.

Autorzy donoszą z Warszawy władzom Lwowa o trudnym przebiegu procesów miejskich przed królem, zwłaszcza sporu z Montelupim i sprawy Kałuskiego, wspominając o przychylności kanclerza litewskiego oraz referendarza. Zwracają także uwagę na zranienie lwowskiego pisarza miejskiego, niebezpieczeństwa na drogach oraz konieczność pilnowania miejskich interesów prawnych.

Cechmistrzowie rzemiosła rzeźnickiego we Lwowie proszą przebywającego w Warszawie pisarza miejskiego Pawła Szczerbica o wyjednanie u króla mandatu nakazującego staroście lwowskiemu egzekucję dekretu przeciwko Żydom. Rzeźnicy skarżą się na bezczynność starosty i dotkliwe straty materialne grożące upadkiem ich rzemiosła, deklarując pokrycie wszelkich opłat kancelaryjnych oraz sowite wynagrodzenie za pomoc.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.