Katalog źródeł

Jan Zaleski i Jakub Milejowski informują władze Lwowa o poszukiwaniu króla w drodze pod Malbork oraz przesyłają dokumenty i instrukcję prawną w sporze młyńskim z Hynkami. Zalecają wniesienie odpowiednich protestacji w sądach oraz sporządzenie dodatkowego odpisu akt banicji.

Przedstawiciel władz miejskich Lwowa odpowiada chorążemu lwowskiemu Bielskiemu na żądanie uwięzienia i wychłostania kupca Anastazego. Odmawia wykonania natychmiastowej kary bez wcześniejszego śledztwa, powołując się na prawo miejskie i zasadę zakazu więzienia bez prawomocnego wyroku.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu ustalenia warszawskiej rady senatu, działania marszałka wielkiego koronnego oraz zabiegi prymasa i posła cesarskiego w sprawie zawarcia pokoju. Przesyła także życzenia świąteczne, napomykając o rywalizacji o urzędy i konieczności zachowania ostrożności w korespondencji.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu zjazd magnatów u prymasa w Warszawie, odnotowując przybycie Sobieskiego oraz oczekiwanie na wojewodów wileńskiego i poznańskich. Informuje także o represjach króla Francji wobec Przebendowskiego za uwięzienie posła d'Ussona oraz o sekwestrze dóbr Radziejowice.

Cesarska Misja Rosyjska w Rzymie przekazuje Konsulatowi w Brodach kopię odpowiedzi toskańskiego ministra spraw zagranicznych w sprawie zmarłego muzyka Antonia Dall'Oca. Wyjaśniono, że artysta cały majątek zapisał zmarłej już w biedzie Katarzynie Wörster, przez co roszczenia spadkowe pani Masłowskiej są bezprzedmiotowe.

Delegaci lwowscy w Warszawie donoszą Magistratowi o działaniach w sprawach miejskich przywilejów handlowych, propinacji oraz staraniach o wypłatę należności z Komisji Skarbowej. Informują także o przedłużeniu obrad sejmu, nowym urzędowym kursie monet i zasadach regulowania dawnych długów.

Przedstawiciele Lwowa w Warszawie informują o korzystnych dla miasta dekretach komisji w sprawach z Żydami i posesorami oraz o unieważnieniu spornych przywilejów. Zapowiadają konieczność przedłużenia pobytu z powodu procesu i rozliczeń z panem Nuszczyńskim.

Kupcy z Lipska odpowiadają Arturowi Forbesowi, że nie mogą udzielić dodatkowego rabatu na holenderskie aksamity ze względu na sztywne ceny producenta. Deklarują jednak gotowość zadośćuczynienia w razie uszkodzenia towaru lub jego odesłania, prosząc o dokładniejsze sprecyzowanie szkody.

Kupcy lipscy Fleischer i Kober potwierdzają odbiór częściowych wpłat od pana Zieglera oraz z tytułu długu Bielowskiego. Przesyłają zestawienie rachunków wykazujące saldo debetowe i proszą o jego uregulowanie oraz pokwitowanie.

Lipska spółka Fleischer i Kober potwierdza rozliczenie przekazanych przez Arthura Forbesa asygnat oraz przedstawia stan wzajemnych należności po jarmarku św. Michała. Kupcy wyrażają jednocześnie ubolewanie z powodu braku nowych zamówień i proszą o pamięć przy kolejnych transakcjach.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Autorzy donoszą z Warszawy władzom Lwowa o trudnym przebiegu procesów miejskich przed królem, zwłaszcza sporu z Montelupim i sprawy Kałuskiego, wspominając o przychylności kanclerza litewskiego oraz referendarza. Zwracają także uwagę na zranienie lwowskiego pisarza miejskiego, niebezpieczeństwa na drogach oraz konieczność pilnowania miejskich interesów prawnych.

Maria Jabłońska informuje prezydenta Lwowa Waleriana Czeczewicza, że pod wpływem prośby księży trynitarzy wybacza doznane zniewagi hajdamace Hołodowi Kurnikowi. Zwraca się o zwolnienie aresztanta, sugerując jednak, by przed opuszczeniem aresztu został osobiście napomniany przez prezydenta.

Księżna Anna Jabłonowska oraz przeorysza lwowska Maria Scholastyka Jabłonowska zwracają się do magistratu i prezydenta Lwowa z prośbą o zezwolenie na pobieranie gliny z miejskiej góry na potrzeby budowy klasztoru sakramentek. W zamian autorki zapewniają władze miejskie o swojej wdzięczności oraz nieustannych modlitwach zgromadzenia.

Joanna Jabłonowska pisze do męża, wyrażając tęsknotę, troskę o trudy jego podróży w czasie wielkich mrozów oraz ubolewając nad brakiem listu od niego. Donosi również o planowanym wyjeździe swego ojca pomimo doniesień o strzałach armatnich w okolicy.

Stanisław Antoni Szczuka donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ruchach partii wojskowych z Prus i Sambora. Informuje także o kwestiach rozliczeń pieniężnych oraz sporze dotyczącym kursu tynfów.

Zofia Sterlingowa prosi lwowskiego rajcę Macieja Hajdera o opiekę nad pozostawioną we Lwowie budą handlową jej zmarłego męża, ściągnięcie należności oraz zakup żywności. Deklaruje także pomoc w poszukiwaniach zaginionego zegarka adresata.

Rajca Andrzej Schmid dziękuje registratorowi Kozielskiemu za przesłany memoriał i zapowiada wizytę prezydenta Jarosławia we Lwowie w celu omówienia bieżących spraw miejskich. Dopytuje również o stan prawny procesu o propinację oraz o stanowisko Skarbu Królewskiego w kwestii majątku pojezuickiego.

Biskup lwowski Atanazy Szeptycki wzywa lwowski sąd radziecki do szybkiego i surowego osądzenia procesu o bluźnierstwo. Podkreśla wagę przestępstwa przeciw wierze i przestrzega rajców przed przewlekaniem sprawy oraz pobłażliwością wobec winnych.

Magistrat Lwowa odpowiada na pismo podkanclerzego koronnego dotyczące sporu z podwojewodzim lwowskim o bezprawnie pobierane opłaty. Władze miejskie proszą o odroczenie rozstrzygnięcia w sądach ze względu na konieczność odnalezienia kluczowych dokumentów procesowych pozostawionych u zmarłego plenipotenta.

James Chambers opisuje Arturowi Forbesowi swoją dramatyczną sytuację materialną, zły stan zdrowia oraz straty gospodarcze. Skarży się również na kosztowny proces sądowy i ciężary związane z utrzymaniem rodziny, prosząc przyjaciela o wyrozumiałość i wsparcie.

Szczęsny Czacki powołuje się na opinię kanclerza wielkiego koronnego i konstytucję z 1550 roku, oddalając obiekcje władz Lwowa wobec nabycia przezeń gruntu szpitalnego na prawie czynszowym. Prosi magistrat o niezwłoczne nakazanie prowizorom szpitala sfinalizowania i podpisania kontraktu z jego plenipotentem.

Szczęsny Czacki zapowiada przesłanie prolongaty komisji miejskiej oraz gani magistrat za opieszałość pogłębiającą spory w mieście. Radzi, jak postąpić w procesie syndyka przeciwko zawieszonemu w urzędzie Sołtadzkiemu i sugeruje uwzględnienie zarzutu najścia na dom prezydenta bądź przywrócenie pozwanego do obowiązków.

Szczęsny Czacki krytykuje opieszałość lwowskiego sądu i napomina władze miejskie w kwestii procedowania sprawy przeciwko panu Soldadiniemu. Zaleca włączenie kwestii najścia na dom prezydenta do pytań śledczych bądź przywrócenie pozwanego do urzędu na czas oczekiwania na rozpatrzenie apelacji.

August Aleksander Czartoryski odpowiada władzom Lwowa na skargi dotyczące podwojewodziego Skrzetuskiego, odrzucając zarzuty o bezprawne działania i stając w obronie jego honoru oraz przysługującej mu pensji. Informuje również, że podwojewodzi jest gotów dochodzić sprawiedliwości i satysfakcji na drodze prawnej za wniesiony przeciw niemu manifest.

Marcin Chomentowski deklaruje gotowość do pośpieszenia na wznowienie rokowań ze skonfederowanym wojskiem po rozwiązaniu lokalnych trudności. Wyjaśnia kwestię podporządkowania się ordynansowi na hibernę z dóbr dobrzyńskich i zapewnia adresata o swojej wierności.

Józef Flosierowicz dziękuje magistratowi lwowskiemu za wypłatę należnej pensji oraz informuje o nowej sprawie wytoczonej miastu w Nuncjaturze przez lwowskich mansjonarzy o dwa kamienie wosku. Prosi o nadesłanie akt procesu konsystorskiego i pełnomocnictw, niezbędnych do podjęcia dalszej obrony w trybie apelacji po uzyskanym odroczeniu.

Józef Flosierowicz informuje lwowski magistrat o krokach prawnych u kanclerza wielkiego koronnego w sprawie sfałszowania aktów miejskich przez Łupińskiego. Radzi również przenieść spór z karmelitami przemyskimi o cieślę Jaworzyńskiego z nuncjatury do sądu asesorskiego.

Stanisław Usman zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o wyjaśnienie sprawy sreber kościoła żółkiewskiego, zabranych ze lwowskiego archiwum podczas oblężenia tureckiego. Informuje o osobistym zaangażowaniu króla Jana III Sobieskiego w odzyskanie kosztowności i prosi o zebranie wiadomości od lwowskich rajców.

Magistrat zamojski, na polecenie biskupa ordynariusza, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o ustalenie losów Alberta Witkowskiego, który siedem lat wcześniej opuścił żonę Mariannę Glinkiewiczównę. Władze Zamościa proszą o przeprowadzenie wywiadu wśród lwowskich rzemieślników i przekazanie wiadomości, czy poszukiwany żyje i przebywa w mieście.

Stefan Urbanowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o kwestiach finansowych, odbiorze asygnacji oraz o podróży swojego brata. Relacjonuje przygotowania do sejmiku, ruchy wojskowe, nastroje polityczne oraz spory z protestantami zabiegającymi o nowe konstytucje.

Podkanclerzy koronny Jan Tarnowski informuje burmistrza i radę Lwowa o zatwierdzeniu przez króla miejskiego orzeczenia w sprawie zranienia odźwiernego. Apeluje przy tym do rajców o okazanie chrześcijańskiego miłosierdzia i złagodzenie kary wobec skazanego.

Franciszek Smolka relacjonuje kulisy zgłoszenia w Sejmie Krajowym wniosku o wycofanie galicyjskich posłów z Rady Państwa w Wiedniu. Opisuje wywołane tym wzburzenie władz, reakcję posłów oraz entuzjastyczne poparcie mieszkańców Lwowa.

Franciszek Smolka relacjonuje ataki prasy na swój wniosek sejmowy oraz zapowiada ujawnienie własnego programu politycznego w trakcie debaty parlamentarnej. Prosi również adresata o zapoznanie się z nowo wydaną po niemiecku broszurą dotyczącą sprawy polskiej i o pomoc w jej rozpowszechnianiu.

Franciszek Smolka ujawnia Aleksandrowi Morgenbessowi swoje autorstwo anonimowych listów politycznych oraz wyjaśnia swoje stanowisko w kwestii roli Austrii w rozbiorach i sprawach polskich. Przekonuje, że odbudowa Polski stanie się wkrótce dla państw zaborczych, a zwłaszcza Austrii i Niemiec, twardą koniecznością polityczną, a nie kwestią sentymentów.

Jan Słomiński doradza władzom Lwowa w kwestiach dekretu zaocznego oraz porozumienia z karmelitami w sprawie komisarzy. Przypomina także o opłatach urzędowych i ostrzega przed unieważnieniem czerwonych złotych w Warszawie.

J. Skrzetuski apeluje do władz Lwowa o jak najszybsze powołanie komisji za pośrednictwem podkanclerzego w celu zbadania wysuniętych przeciwko niemu pretensji. Wyraża pragnienie rychłego oczyszczenia swojego dobrego imienia i powrotu do dawnych przyjaznych relacji z magistratem.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Marszałek Koła Rycerskiego Samuel Świderski zarzuca władzom Lwowa brak współdziałania i oświadcza, że wojsko nie odstąpi spod miasta, dopóki nie otrzyma żądanej asekuracji finansowej. W zamian za uległość obiecuje zadośćuczynienie pretensjom i długom Lwowa wobec Rzeczypospolitej.

Relacja ze Szczecina informująca o wyjeździe opata de Châteauneuf do Paryża oraz o spodziewanym wygnaniu opata de Polignac z rozkazu króla Francji. Ludwik XIV całkowicie porzucił sprawy polskie, natomiast spór z Gdańskiem o odszkodowanie dla Polignaca ma rozstrzygnąć król Danii.

Sebastian Fabii Rybczyński donosi władzom Lwowa o skutecznym odparciu żądań udziału w pospolitym ruszeniu w Warszawie dzięki królewskiemu przywilejowi zwalniającemu oraz przesyła pomocny rejestr na obronę praw miasta. Podkreśla przy tym, że ewentualne roszczenia szlachty wobec Lwowa nie podlegają lokalnemu sądownictwu, lecz wyłącznie sądowi wojskowemu.

Sebastian Rybczyński informuje władze Lwowa o zablokowaniu zabiegów tamtejszych Żydów o szkodliwy przywilej oraz o wstrzymaniu pieczętowania praw dla nacji ruskiej. Odradza również przedwczesne wysyłanie miejskich deputatów do Warszawy z powodu odległego terminu rozpatrzenia sprawy w rejestrze sądowym.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Mikołaj Bazyli Potocki interweniuje u prezydenta i magistratu Lwowa w obronie uwięzionego syna oraz ukrywającego się zięcia swego zmarłego architekta Bernarda Meretyna, domagając się ich uwolnienia do czasu rozpatrzenia apelacji. W razie odmowy starosta kaniowski grozi udzieleniem im osobistej pomocy przeciwko niesprawiedliwym działaniom władz miejskich.

Aleksander Jan Potocki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u króla przeciwko odebraniu chorągwi swojemu bratu. Przypomina o znacznych nakładach finansowych i poświęceniu brata od czasów wyprawy wiedeńskiej, apelując o obronę jego szlacheckiego honoru.

Dokument zawiera rotę przysięgi wierności i posłuszeństwa papieżowi Piusowi IX oraz Stolicy Apostolskiej, złożoną przez prepozyta lwowskiego kościoła metropolitalnego Karola Mosinga. Zobowiązuje się on w niej m.in. do posłuszeństwa kanonicznego, obrony praw i godności papiestwa oraz nienaruszania dóbr powierzonego mu beneficjum.

Papież Pius IX nadaje swojemu tajnemu szambelanowi i dotychczasowemu dziekanowi kapituły metropolitalnej we Lwowie, ks. Karolowi Mosingowi, wakującą prepozyturę tejże kapituły. Dokument zwalnia beneficjata z wymogu posiadania określonych stopni naukowych, nakazując mu uprzednie złożenie wyznania wiary.

Stanisław Poniatowski apeluje do magistratu lwowskiego o ułatwienie żołnierzom miejscowego garnizonu wymiany czerwonych złotych, podkreślając korzyści płynące z ich stacjonowania dla bezpieczeństwa i handlu w mieście. Ostrzega jednocześnie, że brak życzliwości ze strony władz miejskich zmusi go do przeniesienia wojska na inne leża.

Opat de Polignac komentuje w liście sprawę konfederacji wojskowej oraz zabiegi elektora Bawarii o koronę polską, przestrzegając przed wrogimi intrygami. Zapewnia adresata o swojej lojalności, dementuje pogłoski o potajemnych kontaktach z buntownikami i apeluje o wzajemne zaufanie.