Katalog źródeł

Aleksander Giedziński odpowiada na pełen pretensji list arcybiskupa Krosnowskiego i wyjaśnia okoliczności uwięzienia zbiegłego przestępcy, który wraz z synami dopuścił się kradzieży w jego dworze. Deklaruje, że uwzględni wstawiennictwo arcybiskupa pod warunkiem zwrotu zagrabionego mienia lub wydania winnych synów.

Stanisław informuje adresata o działaniach i pismach związanych z zagrożeniem ze strony Tatarów oraz dysponowaniem piechotą wśród mieszczan. Wspomina także o konieczności odesłania opornych pod strażą do zamku.

Autor skarży się na wojewodę wołyńskiego, który publicznie znieważył go i zagroził zablokowaniem indygenatu w Prusach, mimo dotychczasowej lojalności autora wobec jego rodu. Zapewnia adresata o swej niezmiennej wierności i prosi o rozwagę, by podobne traktowanie nie zraziło innych stronników.

Autor donosi wojewodzie ruskiemu o pobycie kardynała prymasa w Warszawie, przybyciu rezydenta szwedzkiego oraz planowanej radzie ze stronnikami na Trzech Króli. Do listu załączono najnowszą gazetę toruńską.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu ustalenia warszawskiej rady senatu, działania marszałka wielkiego koronnego oraz zabiegi prymasa i posła cesarskiego w sprawie zawarcia pokoju. Przesyła także życzenia świąteczne, napomykając o rywalizacji o urzędy i konieczności zachowania ostrożności w korespondencji.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu zjazd magnatów u prymasa w Warszawie, odnotowując przybycie Sobieskiego oraz oczekiwanie na wojewodów wileńskiego i poznańskich. Informuje także o represjach króla Francji wobec Przebendowskiego za uwięzienie posła d'Ussona oraz o sekwestrze dóbr Radziejowice.

Archiwista odnotowuje fakt przechowania listu w korespondencji Jana Bonawentury Krasińskiego, wskazując na wątpliwości co do autorstwa ze względu na odmienne pismo, tytulaturę oraz miejsce datowania. Mimo tych rozbieżności decyduje się pozostawić pismo w zespole listów Krasińskiego.

Autor listu dziękuje adresatowi za okazaną łaskę i porękę, tłumacząc powody wcześniejszego braku odpowiedzi. Następnie zdaje sprawę z trudnej sytuacji gospodarczej, obciążeń dworu zamojskiego oraz kwestii rejestracji i nadania gruntów w okolicznych majątkach.

Autor wyrzuca wojewodzie ruskiemu brak wiadomości z ostatnich poczt i opisuje niepokoje oraz ucieczkę nieszczerych stronników po ostatnich wydarzeniach. Wspomina także o dramatycznych w tonie doniesieniach biskupa warmińskiego, będącego świadkiem upadku pomyślności.

Autor informuje adresata o wadliwym prawnie pozwie granicznym doręczonym przez Sowińskiego bez pieczęci grodzkiej posesjonatowi. Donosi również o odebraniu kluczy oraz wątpliwościach co do pory i sposobu zabezpieczenia spichlerza i stodoły.

Korespondent informuje o spokoju pod Kamieńcem, wyjeździe hetmana wielkiego koronnego do obozu pod Wiśniowczykiem oraz działaniach wojsk kozackich i moskiewskich przeciw Tatarom na Ukrainie. Donosi również o niepotwierdzonych wieściach o starciu z ordą oraz o nagłej śmierci archidiakona lwowskiego księdza Piaszkowskiego.

Dokument zawiera serię zapytań prawno-kanonicznych skierowanych do sekretarza Kongregacji Soboru dotyczących samowolnych decyzji arcybiskupa lwowskiego w katedrze. Kwestie sporne obejmują likwidację kaplicy Domagaliczów, zburzenie ołtarzy, przenoszenie fundacji mszalnych oraz usuwanie elementów wyposażenia kościoła.

Opat oliwski Michał Antoni Hacki, uskarżając się na uciążliwości związane z podwójną elekcją i kwaterunkiem wojsk, przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powinszowania z okazji Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku. Życzy mu pomyślności i upragnionego uspokojenia sytuacji w Rzeczypospolitej, polecając się jego łasce.

Tomasz Franki i Franciszek Ksawery Solski donoszą o podróży do Lublina oraz o planowanych przyjazdach hetmana koronnego i arcybiskupa. Zalecają władzom Lwowa pilną naprawę dróg i bruków miejskich, aby zapobiec niezadowoleniu dostojników.

Przedstawiciele Lwowa w Warszawie informują o korzystnych dla miasta dekretach komisji w sprawach z Żydami i posesorami oraz o unieważnieniu spornych przywilejów. Zapowiadają konieczność przedłużenia pobytu z powodu procesu i rozliczeń z panem Nuszczyńskim.

Francois Goldenberg i Christian Böhm wnoszą prośbę do arcybiskupa lwowskiego Jana Skarbka o ocalenie od kary śmierci czeladnika rzemieślniczego, który w afekcie dokonał niezamierzonego zabójstwa szpadą. Wstawiennicy apelują o pasterskie miłosierdzie i powstrzymanie wyroku sędziów, wskazując, że oskarżony porzucił luteranizm na rzecz katolicyzmu i szuka ocalenia w wierze.

Sen Łopatka i Stec Sidorow, poddani z Podkamienia, zwracają się z pokorną prośbą do Mikołaja Potockiego o sprawiedliwość i wypłatę wynagrodzenia za pracę przy kościele dominikanów. Skarżą się, że w przeciwieństwie do innych robotników nie otrzymali zapłaty za całe lato robót wykonywanych na własnym wikcie.

Ksiądz Bazyli Jaśkiewicz interweniuje u przedstawiciela sądu lwowskiego w sprawie uwięzionego czynszownika, którego wierzyciel domaga się zapłaty w drogim obuwiu zamiast pieniędzy. Duchowny wnosi o uwolnienie dłużnika z aresztu pod warunkiem uiszczania cotygodniowych rat gotówkowych.

Ks. Chryzostom Janiecki przesyła Wojciechowi Zimnickiemu spóźnione życzenia noworoczne wraz z podarkiem piwa. Prosi go o pośrednictwo w przekazaniu listu i beczek piwa arcybiskupowi, oficjałowi oraz ks. Barankowskiemu, a także zapowiada swą rychłą wizytę we Lwowie.

Czując zbliżającą się śmierć, gwardian gródecki ks. Bonawentura Jaktorowski zrzeka się praw do domku na wale Bramy Krakowskiej, przekazując resztę okresu miejskiego przywileju swojemu zakonowi. Zapewnia władze Lwowa o modlitewnej wdzięczności i prosi o przychylność wobec zakonu oraz obecnego arendarza posesji.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Przeorysza lwowskich sakramentek Maria Benedykta prosi prezydenta miasta o interwencję i zgodę na spuszczenie wody do klasztornego młyna. Skarży się przy tym na zwłokę urzędników miejskich, która przynosi klasztorowi straty przez bezczynność opłaconych robotników.

Księżna Anna Jabłonowska oraz przeorysza lwowska Maria Scholastyka Jabłonowska zwracają się do magistratu i prezydenta Lwowa z prośbą o zezwolenie na pobieranie gliny z miejskiej góry na potrzeby budowy klasztoru sakramentek. W zamian autorki zapewniają władze miejskie o swojej wdzięczności oraz nieustannych modlitwach zgromadzenia.

Biskup Józef Szumlański informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o brutalnym napadzie starosty boreckiego Daniłowicza na cerkiew w Małych Dieduszycach, pobiciu unickiego kapłana oraz sprofanowaniu Najświętszego Sakramentu. Prosi adresata o pomoc i protekcję prawną wobec odmowy przyjęcia protestacji przez urząd w Żydaczowie.

Biskup Józef Szumlański kieruje stanowczy apel do radnych miasta Lwowa o natychmiastowe wypuszczenie z więzienia udręczonych Rusinów. Wskazuje na bezduszność magistratu, niestosowność tak surowego traktowania poddanych w czasie świąt i chorób oraz powołuje się na chrześcijańskie miłosierdzie i królewski autorytet.

Biskup Józef Szumlański upomina radnych lwowskich za pozwanie Bractwa Uspieńskiego przed sąd miejski w sprawie o charakterze duchownym. Żąda odesłania sprawy do sądu biskupiego, podkreślając wyłączną jurysdykcję ordynariusza nad bractwem.

Biskup lwowski Józef Szumlański interweniuje u władz Lwowa w obronie praw majątkowych swoich poddanych, domagając się równego udziału spadkobierczyń w spornym gruncie rodzicielskim. Wzywa także magistrat do podtrzymania wyroku wójtowskiego i wyegzekwowania zadośćuczynienia za ich pobicie.

Biskup krakowski Marcin Szyszkowski wyraża ubolewanie, że wynegocjowana przez niego ugoda ze strony pana Felsztyńskiego i podczaszego nie doszła do skutku. Prosi rajców lwowskich o powstrzymanie się od kroków prawnych do czasu zbliżającego się sejmu, na którym osobiście zamierza nakłonić podczaszego do polubownego zakończenia sprawy.

Biskup Lew Szeptycki interweniuje u burmistrza Lwowa Dominika Venino w sprawie zakazu wybierania gliny na potrzeby budowlane. Zapewnia przy tym o dotrzymaniu przyrzeczenia zasypania powstałych wykopów po uporządkowaniu terenu wokół murów.

Biskup lwowski Atanazy Szeptycki wzywa lwowski sąd radziecki do szybkiego i surowego osądzenia procesu o bluźnierstwo. Podkreśla wagę przestępstwa przeciw wierze i przestrzega rajców przed przewlekaniem sprawy oraz pobłażliwością wobec winnych.

Kanclerz wielki koronny Jan Szembek rekomenduje władzom Lwowa kandydaturę mieszczanina Laskowskiego na wakujący urząd ławnika. Zauważa, że powierzenie mu tego stanowiska może przyczynić się do zakończenia wieloletniego procesu toczącego się przed sądami królewskimi.

Kanclerz koronny Jan Szembek popiera starania ks. Jełowickiego, nominata na sufragana lwowskiego, o objęcie wakującego probostwa katedralnego we Lwowie. Zwraca się z prośbą do władz miejskich, do których należy prawo patronatu i kolacji tego beneficjum, o pomyślne rozpatrzenie tej kandydatury.

Kanclerz koronny Jan Szembek, po interwencji nuncjusza apostolskiego, nakazuje władzom Lwowa złożenie zadośćuczynienia za bezprawne uwięzienie przez burmistrza Smelinga ludzi podległych jurysdykcji Kolegiów Apostolskich. Wzywa rajców do poszanowania immunitetów kościelnych i królewskich przywilejów, aby sprawa nie musiała trafiać przed sąd monarszy.

Kanclerz koronny Jan Szembek powiadamia władze Lwowa, że król nie nadał jeszcze nikomu starostwa lwowskiego po zmarłym kasztelanie krakowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i obiecuje przypomnieć przyszłemu staroście o poszanowaniu miejskich praw i przywilejów.

Biskup chełmski Feliks Jan Szaniawski popiera kandydaturę swojego krewnego, kanonika Tarkowskiego, ubiegającego się o wakującą kanonię we Lwowie. Deklaruje przy tym własną wdzięczność wobec władz miasta za przychylne rozpatrzenie tej prośby.

Szczęsny Czacki informuje magistrat lwowski o udzieleniu pożyczki rajcy Stanisławowi Nuszczyńskiemu w zamian za cesję należnych mu od miasta sum przysądzonych dekretami. Zwraca się o wyznaczenie rychłego terminu zapłaty, zastrzegając, że w razie braku zaspokojenia roszczeń będzie dochodził należności wraz z odsetkami na drodze sądowej.

Szczęsny Czacki ponagla burmistrza i radnych Lwowa o zaspokojenie nabytego przezeń długu pana Nuszczyńskiego, powołując się na prawomocny wyrok egzekucyjny ciążący na magistracie. Autor zarzuca władzom miejskim bezpodstawne odwlekanie sprawy i grozi krokami sądowymi w razie dalszego braku spłaty.

Szczęsny Czacki powołuje się na opinię kanclerza wielkiego koronnego i konstytucję z 1550 roku, oddalając obiekcje władz Lwowa wobec nabycia przezeń gruntu szpitalnego na prawie czynszowym. Prosi magistrat o niezwłoczne nakazanie prowizorom szpitala sfinalizowania i podpisania kontraktu z jego plenipotentem.

Szczęsny Czacki ponawia prośbę do burmistrza i rajców o sfinalizowanie transakcji wieczystego ustąpienia mu placu. Informuje o upoważnieniu gubernatora kulikowskiego Dniestrzańskiego do zawarcia stosownego kontraktu.

Szczęsny Czacki interweniuje u adresata w sprawie utrudnień i krzywdzących warunków przy zakupie parceli we Lwowie, powołując się na prawo z 1550 roku oraz poparcie kanclerza koronnego. Prosi o przyjacielską pomoc w doprowadzeniu transakcji do skutku i zapowiada przybycie swojego pełnomocnika, pana Dniestrzańskiego.

Szczęsny Czacki zapewnia adresatów o gotowości do pomocy i informuje, że zamiast pisać list, uda się osobiście do Końskich, by u kanclerza koronnego pomyślnie załatwić ich prośby.

Szczęsny Czacki informuje o przesłaniu przez swojego gubernatora kulikowskiego powtórnego reskryptu królewskiego na komisję wraz z pismami obwieszczającymi. Zapowiada również swój przyjazd do Lwowa nazajutrz po święcie Trzech Króli.

Szczęsny Czacki wstawia się za panem Jaśkiewiczem, postulując pozostawienie go przy posiadaniu spornej posesji we Lwowie z racji posiadanych dokumentów i uregulowania należności. Prosi adresata o pomoc w wydaniu Jaśkiewiczowi kontraktu i zakończeniu sporów.

Szczęsny Czacki przesyła adresatom listy polecające do arcybiskupa i kapituły z prośbą o znaczną ulgę w spłacie wyderkafów. Informuje również, że o podobną interwencję zwrócił się do swojego ojca, kanclerza.

Szczęsny Czacki instruuje adresatów w kwestii wykonania dekretu przeciwko panu Jaszewiczowi i innym oponentom, nakazując postępowanie zgodne ze stopniami prawa i zlekceważenie sprzeciwów. Zaleca również przesłanie mandatu z inhibicją oraz dokumentów do asesorskiego patrona w celu uzyskania kasacji.

Szczęsny Czacki prosi władze Lwowa o sporządzenie poprawnego i kompletnego rejestru miejskich jurysdykcji dla kanclerza koronnego. Jednocześnie napomina adresatów, wyrażając zmartwienie z powodu nieustannych kłótni w mieście, grożących zniweczeniem jego dotychczasowych starań.

Szczęsny Czacki radzi władzom Lwowa podjęcie starań u kanclerza w sprawie Haszewicza oraz zobowiązuje je do uporządkowania archiwum i jurysdykcji miejskiej. Wzywa także rajców do wypełniania dekretów, zażegnania wewnętrznych sporów i dbałości o dobro publiczne miasta.

Szczęsny Czacki zwraca się do magistratu lwowskiego z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy i nakazanie zadośćuczynienia na rzecz osieroconych sukcesorów Wołkowiczowskich. Przypomina przy tym rajcom o ich obowiązku obrony sierot i stania na straży sprawiedliwości.

Szczęsny Czacki interweniuje u władz Lwowa w obronie szlachcica pana Pyszki. Prosi o okazanie mu należytego szacunku i wynagrodzenie doznanych dotąd krzywd.

Szczęsny Czacki, podczaszy koronny, wstawia się u władz Lwowa za Murońskim, Wyszniowskim i Szniołkową, prosząc o odroczenie egzekucji dekretu asesorskiego na cztery tygodnie. Czas ten ma pozwolić stronom na zawarcie ugody lub znalezienie sposobu na zadośćuczynienie.