Katalog źródeł

Hetman polny litewski Józef Bogusław Słuszka pisze do siostrzeńca, wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, o sprawach dworskich w Warszawie, polecając nadesłany memoriał oraz skargi pułkownika. W postscriptum wspomina o przybyciu pana Głuzycy, dzieląc się uwagami o trudnej sytuacji w kraju i przesyłając pozdrowienia od żony.

Mikołaj Slągowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu swoje starania w Gdańsku o pozyskanie weksla na kwotę 6000 złotych z funduszy hibernowych. Przesyła pierwszy egzemplarz weksla otrzymany od pani Materówny oraz opisuje pertraktacje dotyczące zobowiązań pana Zenewy.

Franciszek Smolka relacjonuje Aleksandrowi Morgenbessowi burzliwą reakcję prasy i posłów sejmowych na swój wniosek polityczny oraz skierowanie go do komisji mimo oporu przeciwników. Wspomina również o wezwaniu namiestnika Gołuchowskiego do Wiednia oraz o publikacji swojej biografii w „Tygodniku Lwowskim”.

Wojewoda ruski Jakub Sobieski dziękuje rajcom lwowskim za czujność i dbałość o bezpieczeństwo stolicy ziem ruskich. W odpowiedzi na ich pismo wysyła do Lwowa oddział piechoty z rozkazem pilnowania domu Borucowego i współdziałania z miejskim magistratem.

Jakub Sobieski wyraża współczucie rajcom lwowskim z powodu zatargów z arcybiskupem i informuje o wysłaniu listu z apelem o polubowne lub sądowe rozwiązanie konfliktu bez użycia przemocy. Donosi także o nakazie wydania pozwów przeciwko Żydom.

Wojewoda Jakub Sobieski doradza rajcom lwowskim odstąpienie od apelacji i zawarcie poufnej ugody finansowej z Żydami w sprawie kradzieży w kościele św. Stanisława. Odnosi się także do bezzasadnych pretensji księdza Łukasza do skonfiskowanej kamienicy oraz prosi o właściwe ulokowanie legatu szpitalnego po zmarłym dziekanie zamojskim.

Jan Sobieski przypomina wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu obietnicę pozostawienia w kompucie trzydziestu koni chorągwi tatarskiej bez uszczuplania chorągwi pancernej. Apeluje o wyróżnienie wiernych sług spośród żołnierzy tłumnie zabiegających o etaty wojskowe po zawarciu pokoju.

Jan Sochacki przesyła wyciąg tabularny i prosi adresata o pośrednictwo u komornika Franka lub Białoruskiego w złożeniu wniosku o wykreślenie obciążeń z księgi tabularnej domu. Tłumaczy swoją nieobecność we Lwowie chorobą oraz procesem z żoną i oferuje za pomoc wynagrodzenie z sumy należnej mu od hrabiego Cwertsa.

Antoni Stamirowski usprawiedliwia swoje opóźnienie w podróży do Lwowa chorobą, złym stanem dróg i koniecznością odwiedzenia owdowiałej krewnej w Zamościu. Zapowiada przybycie na 22 lutego, proponuje spotkanie we dworze kasztelana Koropatnickiego oraz wspomina o zadowoleniu posłów z dotychczasowych rozmów.

Antoni Stamirowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o planowanym wyjeździe hetmana na Ukrainę oraz prosi o wstawiennictwo u królewiczowskich oficjalistów w sprawie kontraktu wojewodziny bełskiej na klucz kulikowski. Od powodzenia tej transakcji zależy bowiem spłata zobowiązań i sprzedaż dóbr Malczyce.

Antoni Stamirowski zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej niezmiennej przyjaźni i donosi o pobycie w Lublinie oraz dolegliwościach zdrowotnych przed zapustami. Wyjaśnia, że z powodu wyjazdu na konferencję szczegółową relację z wydarzeń zda dopiero po szczęśliwym powrocie do Lwowa.

Stanisław Sumski zdaje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu relację z przygotowań trunków, naczyń i zapasów żywności. Informuje także o trudnościach ze zdobyciem ryb oraz poszukiwaniach odpowiedniej kwatery we Lwowie.

Stanisław Sumski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zakupieniu gniadego konia do pługa oraz o wysłaniu posłańca do Szkła w celu zasięgnięcia informacji o kuracji chorego stada. Po powrocie wysłannika zapowiada odesłanie wskazanej liczby koni na leczenie.

Franciszek Suski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że mimo wcześniejszego listu nie odzyskał swojego poddanego, gdyż tutejsza gromada siłą go odbiła. Prosi adresata o użycie autorytetu prawa, ponowne nakazanie wydania zbiega oraz ukaranie zuchwałości poddanych.

Podkanclerzy Jan Tarnowski informuje władze Lwowa o skargach tamtejszych Żydów na doznawane krzywdy i zagrożenie bezpieczeństwa. Wyjaśnia, że wstrzymał wydanie oficjalnych mandatów królewskich, licząc, iż rajcy sami zaniechają ucisku i zapewnią społeczności żydowskiej spokój.

Andrzej Trzebicki wyjaśnia Bieganowskiemu okoliczności rozdania wakatów senatorskich i zapewnia go o królewskiej obietnicy przyszłej kasztelanii. Nakłania go również do wywarcia presji na władze Lwowa, aby pilnie przekazały zaliczkę z arendy miejskiej na żołd piechoty broniącej Kamieńca Podolskiego.

Walenty Urbanowski informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o trudnościach ze sprowadzeniem fajfra do Lwowa oraz o zwłoce w odbiorze obiecanych sukien. Wspomina także o niepewnych rozliczeniach za woły i nadchodzącym sejmiku w kontekście planowanej komisji.

Walenty Urbanowski donosi hetmanowi o sprowadzeniu ze Śląska fajfra, cenach instrumentów i sukna w Lesznie oraz o kłopotach z ojcem, który przechwycił pański list. Dopisywane na marginesach instrukcje Jabłonowskiego nakazują wstrzymać się z zakupem instrumentów i kategorycznie odrzucić sukna od wojewody poznańskiego.

Walenty Urbanowski informuje wojewodę o trudnościach ze ściągnięciem należności od pana Wolskiego oraz warunkach pożyczki stawianych przez pana Bartołdego. Czekając w Toruniu na pocztę, prosi o dyspozycje dotyczące odebranych funduszy i dalszego postępowania.

Walenty Urbanowski donosi wojewodzie ruskiemu o daremnym oczekiwaniu w Toruniu na porucznika w celu odebrania asygnaty i uregulowania spraw finansowych. Informuje również o ustaleniach powziętych z panem Bartołdim i panem Winarskim co do wypłaty oraz ratalnej spłaty sumy w Gdańsku.

Walenty Urbanowski donosi o powrocie z Torunia do Świecia i deklaruje gotowość do przewiezienia pieniędzy własnymi końmi. Informuje również, że fundusze od pana Bartołdego oczekują na przeliczenie w Gdańsku, gdzie pan Winarski czeka na dalsze dyspozycje.

Wojciech Urbanowski informuje wojewodę ruskiego o sprawach związanych z niedoręczonym listem do miecznika oraz o planowanym przez brata zakupie sukna pod Lesznem. Donosi także o wygasaniu lokalnych niepokojów i ustępowaniu stronników księcia Contiego po objęciu urzędu przez nowego wojewodę kaliskiego.

Wojciech Urbanowski usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim z nieregularnej korespondencji spowodowanej podróżą oraz przekazuje zasłyszane plotki o rzekomym buncie kasztelana krakowskiego przeciw królowi. Wyjaśnia także stan realizacji zleconych mu spraw, w tym zakupu sukna, i zapowiada swój rychły przyjazd.

Stefan Urbanowski donosi Janowi Jabłonowskiemu o nastrojach wokół zbliżającego się sejmiku i obrad Komisji Radomskiej. Informuje także o kłopotach z niesfornym bratem Walentym, który po kłótni z ojcem schronił się u niego, oraz prosi o ewentualne wystawienie nowej plenipotencji.

Stefan Urbanowski zdaje relację wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu ze spraw skarbowych oraz burzliwego przebiegu sejmiku w Poznaniu. Donosi o protestacjach rokoszan, zablokowaniu odczytania listów magnatów i udaremnionym ataku szablą na wojewodę poznańskiego.

Stefan Urbanowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o kwestiach finansowych, odbiorze asygnacji oraz o podróży swojego brata. Relacjonuje przygotowania do sejmiku, ruchy wojskowe, nastroje polityczne oraz spory z protestantami zabiegającymi o nowe konstytucje.

Michał Urbański donosi władzom Lwowa o pomyślnym załatwieniu powierzonych spraw trybunalskich oraz przestrzega przed udzielaniem pożyczek i towarów wojskowym. Porusza ponadto kwestię funduszy na naprawę dróg podmiejskich i murów, zapowiadając swój wyjazd na zjazd sądowy w Lutowiskach.

Maciej Józef Ustrzycki informuje Jana Jabłonowskiego o niepowodzeniu swoich starań na dworze królewskim w Krakowie i dziękuje za dotychczasową protekcję. Prosi wojewodę o cierpliwość i powstrzymanie się od nagłego odebrania dzierżawy w Łaszkach, zapowiadając osobiste spotkanie podczas zjazdu we Lwowie.

Maciej Józef Ustrzycki prosi Jana Jabłonowskiego o nieoddawanie arendy majątku innej osobie przed zapowiedzianą komisją, wskazując, że nagłe odebranie dzierżawy przyniosłoby mu dotkliwą stratę. Deklaruje wolę osobistego porozumienia się i dalszego sprawowania dzierżawy ku zadowoleniu wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki wyjaśnia wojewodzie ruskiemu, że z powodu nieobecności nie wiedział o próbie rozlokowania wojska w Łaszkach na mocy asygnacji hetmańskiej. Zapewnia, że natychmiast wydał polecenie, aby nie utrudniano działań oficjałowi wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o przybyciu do Łaszek żołnierzy po hibernę i kwatery, co stanowi zbyt duże obciążenie dla tutejszej gromady. Skarżąc się na brak dochodów spowodowany buntami chłopskimi, autor prosi o wypłatę obiecanej rekompensaty za oziminy.

Prymas Jakub Uchański wyraża poparcie dla lwowskich mieszczan protestujących przeciwko narzucanym przez szlachtę sądom kapturowym i zaleca trwanie przy swoim sprzeciwie. Zapewnia również o wysłaniu listu do wojewody ruskiego z prośbą o ochronę praw miejskich do czasu wyboru nowego monarchy.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

Józef Flosierowicz instruuje władze Lwowa, jak powstrzymać egzekucję dekretów sądu kapturowego przez panią Mościcką za pomocą formalnej protekcji i inhibicji. Informuje również o bezskutecznych na razie poszukiwaniach kandydata na sekretarza miejskiego.

Józef Flosierowicz informuje władze Lwowa o doręczeniu listów do prymasa i wojewody ruskiego oraz o braku odpowiedzi sędziów kapturowych na wcześniejsze pismo prymasa. Donosi również o bieżących pracach Komisji Skarbowej w Warszawie i zaleca przysłanie delegata po koronacji nowego króla.

Michał Fredro interweniuje w imieniu koła rycerskiego u lwowskich rajców przeciwko nadmiernemu obciążaniu podatkami oraz uciążliwemu kwaterunkowi posłów u ubogich przedmieszczan halickich. Ostrzega władze miejskie przed zdzierstwem poborców i zapowiada podniesienie tej sprawy na najbliższym sejmiku.

W. Chwałkowski pisze krótko do syna Franciszka, towarzysza chorągwi pancernej, wyrzucając mu brak korespondencji oraz donosząc o spotkaniu z krewnymi i ciężkiej chorobie pani Karczewskiej. Przekazuje również pozdrowienia od domowników i informacje o bieżących sprawach pocztowych.

Autor donosi synowi o ustąpieniu wojsk saskich i szwedzkich z Wielkopolski pod Toruń oraz wspomina niedawną śmierć podskarbiego koronnego Rafała Leszczyńskiego. Prosi również Franciszka o otoczenie braterską opieką przybywającego młodszego krewnego, Władysława, i wprowadzenie go na służbę dworską.

Autor dziękuje synowi Franciszkowi za nadesłane listy oraz przestrogę, prosząc zarazem o rzadszą korespondencję z uwagi na wysokie koszty poczty. Przekazuje również bieżące wieści rodzinne, donosi o stanie zdrowia bliskich oraz o wymarszu Kazia i Władysława do Malborka.

Franciszek Chwałkowski zwraca się do towarzysza pancernego Wolskiego z uprzejmą prośbą o roztoczenie opieki nad posłanym pachołkiem i uchronienie go przed krzywdą do czasu przybycia do chorągwi pana Siemieńskiego. W zamian za okazane wsparcie autor deklaruje pamięć, wdzięczność oraz gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Franciszek Chwałkowski informuje wojewodę ruskiego o oczekiwaniu pana Stamirowskiego na spotkanie, wieściach z sejmiku, ruchach wojsk szwedzkich oraz pismach dyplomatycznych z Torunia. Donosi również o stanie zdrowia starosty lwowskiego i kwestiach finansowych dotyczących królewiczów.

Jagnieszka Chmielowa prosi Annę Zimnicką o odesłanie wozu oraz zapasów i rzeczy osobistych pozostawionych w pośpiechu we Lwowie, a także o zakupienie kitajki i oliwy dla zakonnic. Porusza również kwestię przesłania wina dla pani doktorowej oraz bieżących rozliczeń i sprawunków.

Kniaź Iwan Chowański odmawia wstrzymania marszu wojsk moskiewskich bez wyraźnego rozkazu carskiego, gwarantuje jednak komisarzom królewskim bezpieczny przejazd na rokowania. Tłumaczy również powody wcześniejszego zatrzymania polskiego posłańca w trakcie walk o twierdzę brzeską.

Marcin Chomentowski wstawia się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego za swoją siostrą, podkomorzyną podolską, której starostwo baryckie zostało zrujnowane przez przemarsze i postoje chorągwi wojskowych. Apeluje o objęcie jej protekcją oraz o przychylne wysłuchanie wysłanego do Jabłonowskiego posłańca.

Marcin Chomentowski deklaruje gotowość do pośpieszenia na wznowienie rokowań ze skonfederowanym wojskiem po rozwiązaniu lokalnych trudności. Wyjaśnia kwestię podporządkowania się ordynansowi na hibernę z dóbr dobrzyńskich i zapewnia adresata o swojej wierności.

Stanisław Chomentowski powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zbliżającym się ślubie z podkanclerzanką w Nieświeżu. Zwraca się z uniżoną prośbą do adresata i jego małżonki o uświetnienie uroczystości weselnych swoją obecnością, zapewniając o stałej wierności i gotowości do posług.

Ks. Tomasz informuje wojewodę ruskiego o przybyciu do Zamościa, osłabieniu po zażyciu lekarstwa oraz zarządzeniach obronnych podjętych w majątkach z powodu panujących trwóg. Wspomina również o kłopotach z wojskiem i zapewnia adresata o stałej pamięci modlitewnej.

Ks. Tomasz SJ donosi wojewodzie ruskiemu o problemach ze spławem statków z wyposażeniem oraz o opóźnieniu własnej podróży spowodowanym złą pogodą i okaleczeniem koni. Zapowiada rychły wyjazd z Zamościa do Lwowa zaraz po uroczystościach ku czci św. Stanisława Kostki.

Autor przekazuje wojewodzie ruskiemu suplikę pani podskarbiny w imieniu jej brata referendarza, który skarży się na niszczące stacjonowanie wojska i prosi o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego. Informuje również o przejeździe deputatów trybunalskich przez Zamość oraz o swoim oczekiwaniu na poprawę dróg i uspokojenie nastrojów przed wyruszeniem do Lwowa.

Franciszek Cetner dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wizytę przynoszącą pociechę w żałobie i prosi go o udział w uroczystościach pogrzebowych wyznaczonych na 30 marca u lwowskich reformatów. O tę samą łaskę obecności zwraca się również do małżonki adresata.