[Польською; переклад очікується] Spór o wiarygodność nowin dotyczących elekcji

[Польською; переклад очікується] Wasza Ekscelencjo! [Data dopisana później ołówkiem: 2 kwietnia 1697 roku.] Jedyną nowiną, którą warto Panu przekazać, jest zdobycie znacznej liczby statków płynących z Holandii do Flandrii. Francuscy pełnomocnicy mieli wkrótce wyruszyć do Delft, gdzie zamierzano prowadzić rokowania o pokój powszechny. Listy otrzymuję zbyt późno, by móc natychmiast na nie odpowiedzieć. Ostatni list od Waszej Ekscelencji nadszedł już po wysłaniu mojej poczty. [Dalsze słowa tego zdania niepewne.] Prawdą jest, że krążące nowiny bywają bardzo błędne. Nie biorę odpowiedzialności za ich prawdziwość. Przekazuję Panu to, co słyszę, ponieważ wyraził Pan takie życzenie, ale nie przedstawiam tego jako pewnik. Nic mnie tak nie zaskoczyło, jak pretensje przekazane mi w imieniu królowej z powodu wiadomości o odstąpieniu elektora bawarskiego od ubiegania się o polską koronę. Dodano, że królowa dziwi się, iż przesyłam Panu takie nowiny. Wasza Ekscelencja wie, że choć podobne wiadomości krążą publicznie, w listach podaje się je według własnego rozeznania. [Dwa zdania o tym, jak odebrano jego słowa, częściowo nieczytelne.] Proszę wierzyć, że nie chciałem wyrządzić szkody. Teraz krąży wiele doniesień, które podaje się bardzo stanowczo, zarówno z Rusi, jak i z Brukseli. Ponieważ przypominają informacje, które sprowadziły na mnie przykrość, nie ośmielam się ich przekazać, by ponownie nie popaść w nieprzewidziany kłopot. Całe moje dotychczasowe postępowanie świadczy o oddaniu Waszej Ekscelencji i jej domowi. Mam nadzieję, że w przyszłości przekona się Pan o nim jeszcze bardziej. Najpokorniejszy i posłuszny sługa Waszej Ekscelencji, de Baluze.

Monseigneur, [Data dopisana później:] 2 jour Kwiecień 1697. La seule nouvelle qui mérite d’estre mandée à Vostre Excellence est celle de la prise d’un bon nombre de bastimens qui alloient de Hollande en Flandre. Mrs les Plénipotentiaires de France se préparoint à partir dans peu de jours pour Delft ville de Hollande, où se feront les conférences de la paix générale. Je reçois mes lettres trop tard pour y pouvoir respondre sur le champ; je ne receus la dernière que V.E. m’a fait l’honneur de m’escrire qu’après avoir envoyé mes lettres. Elle est sans doute... Il est vray que rien n’est si fautif que les nouvelles qui courent aussy ne prétens je pas estre responsable de leur vérité. Il suffit que je me donne l’honneur de mander à V.E. ce que j’entens dire parce qu’elle m’a tesmoigné le désirer; sans pourtant les affirmer. Et je luy avoue que rien ne m’a tant surpris que lors que la Reyne m’a fait faire des reproches sur le désistement de Mr l’Électeur de Bavière au sujet de la concurrence à la Couronne, y adjoutant qu’elle s’estonnoit que je vous mande de belles nouvelles. V.E. sçait très bien que ce que je mande en fait de ces choses là, quoy que publiques, ne seroit pas mandé si on ne les disoit pas à la discrétion de ceux auxquels on escrit. Il faut que V.E. ayt eu ses raisons pour [faire?] mes paroles à une affaire; je ne les examine pas, mais je la supplie de croire que jamais personne ne me [mettra?] de demander à V.E. la permission de mander des nouvelles. Il en court cependant tant, et on affirme bien positivement tant de Russie que de Bruxelles, et qui ressemblent à celles qui m’ont fait mal, mais je n’oserois m’hazarder à vous les mander, Monseigneur, de peur de tomber encore une fois dans l’inconvénient que je n’aurois jamais préveu. V.E. aura pû connoistre par toute ma conduite à son égard, que je ne cède à personne en zèle et en attachement pour elle et pour tout ce qui luy appartient. J’espère qu’elle en sera encore plus persuadée à l’avenir; puisque cela ne m’empeschera pas d’estre de Vostre Excellence le très humble et très obéissant serviteur, de Baluze.