Katalog źródeł

Michał Postępski usprawiedliwia swoją nieobecność na posiedzeniu władz miejskich pilnym zadaniem zleconym przez kasztelana lwowskiego i prosi o przychylność magistratu. Zapewnia o swoich dotychczasowych zasługach oraz wspomina o poniesionych w związku z nimi wydatkach.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

Kseni Eleonora Potocka prosi prezydenta Lwowa Karola Szmelinga o ochronę Stefana Laskowskiego przed sądowymi pretensjami stolnika liwskiego Rosnowskiego dotyczącymi nabytej od klasztoru kamienicy. Podkreśla, że Laskowski nabył nieruchomość w pełni legalnie i spłacił wszelkie należności, w związku z czym nie powinien podlegać żadnym wyrokom.

Antoni Potocki prosi pułkownika Korytowskiego o zaniechanie rozmieszczania wojsk koronnych na jurydyce starościńskiej we Lwowie. Powołuje się przy tym na decyzję hetmana przekazaną za pośrednictwem starosty Branickiego.

Józef Potocki nakazuje rotmistrzowi Pruszyńskiemu wstrzymanie egzekucji wojskowej wobec Lwowa w zamian za pisemne poręczenie dostarczenia partii sukna w wyznaczonych terminach. Poleca jednocześnie wyegzekwować należną część kontrybucji od opornych Żydów i pozostać w mieście do chwili odebrania całości dostawy.

Generał ziem podolskich Mikołaj Potocki apeluje do burmistrza Lwowa o łaskawe potraktowanie swojego sługi zamkowego Semiana w toczącej się przed lwowskim sądem miejskim sprawie. Prosi o rzetelne zbadanie okoliczności w zgodzie z prawem oraz o nienakładanie na sługę kary pieniężnej.

Wojewoda czernihowski Piotr Potocki zwraca się do lwowskiego rajcy Kirkora z prośbą o sprawiedliwe i przychylne rozstrzygnięcie sporu pani Starodubowej z panią Kowalską. Deklaruje osobistą wdzięczność za życzliwość wobec Starodubowej i jej dzieci, z których jedno znajduje się przy jego boku.

Stanisław Potocki, łowczy litewski, powiadamia magistrat i społeczność Lwowa o planowanym małżeństwie ze starszą córką wojewody wołyńskiego. Zwraca się do adresatów z uprzejmą prośbą o uświetnienie swoją obecnością ceremonii ślubnej, wyznaczonej we Lwowie na 2 stycznia 1695 roku.

Stefan Potocki dziękuje władzom Lwowa za powiadomienie o zbliżającej się elekcji miejskiej i informuje, że obowiązki publiczne uniemożliwiają mu osobisty przyjazd. W swoim zastępstwie deleguje sędziego grodzkiego lwowskiego, powierzając mu oddanie głosu na godnego kandydata.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję u króla w sprawie nadania jednej z wakujących chorągwi, tłumacząc swą nieobecność trwającym w domu matki weselem. Pismo uzupełnia dopisek Aleksandra Kossakowskiego, który ponawia prośbę o przychylność dla starań starosty.

Jakub Potocki, starosta chmielnicki, zawiadamia rajców lwowskich o swoim zbliżającym się ślubie z córką podkomorzego lwowskiego, wyznaczonym na 13 stycznia 1704 roku. Zaprasza ich do wzięcia udziału w uroczystości, obiecując swą życzliwość i wdzięczność.

Kanclerz Mikołaj Prażmowski nakazuje staroście Janowi Wolffowi sprawiedliwe rozłożenie ciężarów aprowizacji garnizonu lwowskiego na wszystkich mieszkańców bez względu na wyznanie i jurysdykcję. Zwraca uwagę na konieczność wydawania racji według faktycznej liczby żołnierzy oraz pilnowania dyscypliny wojskowej, aby zapobiec uciskowi ubogich.

Jakub Pretwicz Gawron, starosta trembowelski, przesyła władzom Lwowa list królewski oraz pokwitowanie na pieniądze pobrane z rozkazu monarchy dla Kozaków niżowych. Prosi adresatów o załatwienie sprawy i wydanie stosownego poświadczenia.

Wojewoda malborski Jan Jerzy Przebendowski dziękuje komisarzom lwowskim za wcześniejsze ulgi i prosi o ponowne zwolnienie z hyberny zniszczonego przez pożar miasteczka Kiszpork oraz dwóch zalanych wsi.

Paweł Przeczkowski akceptuje zaoferowaną kwotę na koszty podróży, domagając się jednak dodatkowego zapewnienia furażu dla około trzydziestu koni oraz wypłacenia zaliczki dla oficjalistów. Zapowiada ustalenie terminu przybycia wspólnie z podstarościm i prosi o kierowanie korespondencji na pocztę w Przemyślu.

Regent Remigian Piasecki przesyła władzom Lwowa pismo skierowane do lwowskich brygidek, zastępując w tej sprawie referendarza koronnego. Zaleca w nim doprowadzenie do ugody zakonnic z miastem z zachowaniem praw miejskich.

Wiceprokuror koronny Aleksander Radziszewski informuje burmistrza Lwowa Jakuba Józefowicza o roszczeniach księdza dziekana lwowskiego do podmiejskiej łąki. Przedstawia kwestię nadesłanych świadectw, warunków formalnych dotyczących granic miejskich oraz ponoszonych kosztów.

Biskup kijowski Bogusław Radoszewski informuje władze Lwowa o swoich zabiegach u króla o obsadzenie zwolnionej cerkwi brackiej przez duchownego unickiego. W tym celu wysyła archimandrytę Kasjana Sakowicza, apelując do rajców o poparcie kandydatury sprzyjającej unii kościelnej.

Franciszek Rakowski relacjonuje prezydentowi Lwowa przebieg misji w Połonnem w sprawie realizacji asygnat furażowych wystawionych dla miasta przez pułkownika Szuraka. Z powodu wątpliwości co do autentyczności podpisów dokumenty skierowano do decyzji feldmarszałka Golicyna, na którą autor oczekuje.

Maciej Kazimierz Regulski informuje władze Lwowa o zawieszeniu miejskiej sprawy ze skarbem królewskim przed Trybunałem Radomskim i skierowaniu jej do rejekt. Deklaruje dalsze prowadzenie sprawy, zaleca przysłanie pełnomocnika oraz proponuje wsparcie jurysty Noszkiewicza.

Aleksander Rembowski przesyła Franciszkowi Głogowskiemu odpis protestacji wniesionej przez cześnika oraz informuje o uzyskaniu remisji sprawy do Trybunału. Radzi w kwestii powołania świadków oraz przeprowadzenia inkwizycji w tajemnicy przed przeciwną stroną sporu.

Jakub Rybiński zapewnia władze Lwowa, że wydał sprawiedliwe postanowienie w ich sporze z majorem Schonhoffem i wyraża zdziwienie, iż oficer nie podporządkował się dotąd rozkazom. Donosi o ponownym zobowiązaniu majora do poszanowania immunitetów miejskich oraz zachowania harmonijnych relacji z magistratem.

Jan Różycki wstawia się u lwowskiego rajcy Macieja Heydego za osieroconymi braćmi Chrzanowiczami, prosząc o pomyślne załatwienie ich sprawy. Zapewnia przy tym adresata o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczenia mu przysługi.

Michał Rożycki uskarża się wojewodzie wołyńskiemu na podstarościego mościskiego i jego żonę, zarzucając im odmawianie drewna opałowego, niszczenie budynków oraz prześladowanie jego małżonki. Prosi adresata o pisemną dyscyplinującą interwencję wobec urzędnika.

Florian Rozwadowski informuje magistrat Lwowa o nakłonieniu doktora Kopińskiego do wstrzymania oficjalnych zawiadomień w sprawie komisji dotyczącej Malechowa. Radzi władzom miasta załatwienie sporu drogą prywatnego porozumienia, aby uniknąć strat dla miasta i w godny sposób odsunąć pierwszego komisarza.