Katalog źródeł

Anthony Ernst Rosenau informuje Macieja Haydera o rozmowach w sprawie spłaty długu i wykupienia zastawów we Lwowie oraz o pogłoskach dotyczących wstąpienia doktora Wielcka do stanu duchownego. Zapewnia adresata o synowskim oddaniu, prosząc o dalsze ojcowskie poparcie i przekazując pozdrowienia dla rodziny.

Szwedzki sekretarz komisji wojennej Er. Roland dziękuje lwowskim deputowanym za zamiar obdarowania go turecką szablą podczas uiszczania kontrybucji w Rzeszowie. Autor ubolewa, że z powodu wyjazdu w góry minęła go okazja do osobistego spotkania i odwzajemnienia życzliwości.

Tomasz Sakowski prosi pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o wyjednanie u księdza legata listu zezwalającego na przyjęcie święceń kapłańskich poza zwyczajnym czasem oraz o zwolnienie z przeszkód kanonicznych. Podaje przy tym swoje dane personalne, w tym wiek oraz przynależność diecezjalną, zapewniając o uregulowaniu wszelkich kosztów.

Jan Sapieha zapewnia władze Lwowa o swoim zaangażowaniu w ukończenie miejskich fortyfikacji oraz informuje o liście do króla w sprawie przysłania inżyniera i wypłaty funduszy przez podskarbiego. Zwraca się do rajców z prośbą o jak najszybsze przekazanie monarsze załączonego pisma.

Ksiądz Adam Sarnowski uspokaja prezydenta Lwowa, że król Jan III Sobieski odprawił natrętnego suplikanta i jest gotów sprawiedliwie wysłuchać racji miejskich władz. Zapewnia także, iż przedłożył monarsze nadesłane przez magistrat wyjaśnienia na obronę miasta.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Wojciech Świrski zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o powstrzymanie cechowych przed nachodzeniem niezrzeszonego miecznika mieszkającego w jego dworze, którego nie stać na opłatę wpisową. Autor przypomina, że regularnie płaci czynsz za grunt miejski, na którym stoi dwór, i prosi o zażegnanie sporu.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Mikołaj Hieronim Sieniawski poleca lwowskiemu rajcy Janowi Zywertowi rozdzielenie 500 złotych polskich przekazanych z łaski królowej na wykupienie uwięzionej z powodu długów Krzysztofowej Boczkowskiej. Połowa sumy ma zostać wypłacona strażnikowi wojskowemu, a druga połowa wręczona samej dłużniczce.

Hilary Signio zdaje sprawę z doręczenia pism kanclerzowi oraz przekazuje jego niezadowolenie z powodu braku odpowiedzi w sprawie kwitówek. Informuje również o stanie toczących się postępowań sądowych w sądzie magdeburskim i zapowiada swój rychły powrót do Lwowa.

Audytor nuncjatury apostolskiej Paolo Luigi Silva zapewnia przedstawiciela magistratu lwowskiego o podjęciu starań w poleconej mu sprawie oraz o czuwaniu, by nie naruszono miejskiej jurysdykcji. Deklaruje także pełną gotowość do dalszej pomocy władzom miasta Lwowa.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Paweł Skotnicki deklaruje radzie miasta Lwowa gotowość osobistego przybycia do miasta, o ile zajdzie taka potrzeba. Prosi o pilną informację przez wyprawionego posłańca, czy jego obecność jest konieczna, gdyż w przeciwnym razie zamierza udać się bezpośrednio na Podgórze.

Delegaci informują władze Lwowa o swoim przybyciu do Warszawy mimo trudności na rogatkach oraz o zabiegach u dygnitarzy i asesorów koronnych w celu obrony jurysdykcji miejskiej. Donoszą o odbytej naradzie prawnej, oczekiwaniu na rychłe rozpatrzenie sprawy oraz proszą o wiadomości w kwestii misji pana Dreszla.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Stanisław Słowikowic dzieli się z władzami Lwowa wiadomościami o pomyślnych decyzjach króla i senatu uzyskanych dla Krakowa. Jednocześnie wstawia się za sługą Hetmankowskim, prosząc magistrat lwowski o uregulowanie należnych mu pieniędzy.

Teofila Sobieska deklaruje rajcom lwowskim sąsiedzką przychylność i mimo wcześniejszego niedopuszczenia kupców do jej kamienicy przychyla się do prośby miasta. Zapowiada również wysłanie na miejsce swojego podskarbiego Zbrożka w celu załatwienia sprawy.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Arcybiskup Jan Dymitr Solikowski wyraża głębokie oburzenie z powodu samowoli i gwałtów dotykających mieszkańców oraz duchowieństwo Lwowa. Nakłania władze miejskie do bezzwłocznego powiadomienia hetmanów oraz kasztelana, deklarując swoje osobiste wstawiennictwo i poparcie na forum senatu.

Kolegium Ławnicze odpowiada Magistratowi lwowskiemu, że kwestia naprawy dróg i wodociągów należy do ekonomów miejskich, wobec których nie ma władzy dyscyplinarnej, choć nakazało im pilność w działaniu. Jednocześnie ławnicy wnoszą o pomoc w obsadzeniu wakatów urzędniczych, postulując nakłonienie lub przymuszenie doktorów medycyny do wejścia w skład władz miejskich.

Jerzy Stawecki przeprasza Franciszka Głogowskiego za niedojście do skutku umowy i prosi go o ponowny przyjazd do Bełza w celu sfinalizowania kontraktu. Wspomina także o panu Wydzdze, który również chciałby zawrzeć z adresatem porozumienie.

Podczaszy lwowski Marcin Stamirowski odpowiada rajcom lwowskim na list dotyczący sporów handlowych i frymarku wołami. W zawiłych i fragmentarycznie zachowanych wyjaśnieniach wspomina m.in. o transakcjach związanych z wojewodzicem bełskim i podkomorzym.

Kazimierz Stankiewicz interweniuje u prezydenta Lwowa w imieniu starosty poturzyńskiego w sporze z nieuczciwym lokatorem Aleksandrem Konarskim, który zbiegł z wynajmowanego sklepu, dopuszczając się rozboju i zniszczeń. Prosi w imieniu starosty o sprawiedliwe potraktowanie sprawy i przychylność dla jego rezydenta Antoniego Ceglarskiego.

Rektor Akademii Krakowskiej ks. K. Stępkowski przesyła prezydentowi Lwowa licencjata praw rekomendowanego na urząd miejskiego syndyka. Wyraża przy tym nadzieję, że kandydat należycie wypełni swoje obowiązki zgodnie z oczekiwaniami władz miasta.

Asesor J. F. Stetkiewicz odpowiada na wezwanie magistratu lwowskiego dotyczące rozliczenia dawnych zaległości, przypominając wcześniejszy dekret królewski oraz fakt zaprzestania działalności handlowej po objęciu urzędu w 1744 roku. Wskazuje na doznane straty i proces o zajęty majątek, apelując do władz miejskich o wyrozumiałość i powstrzymanie się od przysparzania mu dalszych zmartwień.

Kapitan Steczkiewicz zwraca się do prezydenta Lwowa o aresztowanie osób składających fałszywe doniesienie dotyczące zgonu dziewczyny na folwarku jego żony. Wyjaśnia, że zmarła ona z przyczyn naturalnych w wyniku dwutygodniowej febry i biegunki, mimo zapewnionej jej opieki.

D. Stoffeln odpowiada na pismo prezydenta i magistratu Lwowa, oświadczając, że poruszona kwestia udręk nie leży w jego kompetencjach. Radzi władzom miasta, aby w poszukiwaniu sprawiedliwości zwróciły się do swoich bezpośrednich zwierzchników.

Florian Kuchorabski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie ciężką chorobą oraz relacjonuje spotkanie z panem Wysockim, który dochodzi roszczeń przeciwko miastu na podstawie dekretu trybunalskiego. Autor przedstawia rajcom argumenty prawne do obrony przed nałożeniem taksy i doradza polubowne zakończenie sporu poprzez ugodę finansową.

Prowincjał karmelitów, o. Krzysztof Sforza, przeprasza władze Lwowa za pośpieszny wyjazd ze شناcznego z powodu spraw zakonnych i informuje o wyznaczeniu miejscowego przeora do przeprowadzenia pomiaru oraz przejęcia darowanego gruntu. Prosi rajców o życzliwe i bezzwłoczne sfinalizowanie nadania ziemi pod budowę świątyni i klasztoru, obiecując stałą pamięć modlitewną za darczyńców.