Katalog źródeł

Katarzyna Felkerzambowa donosi bratu, Janowi Jabłonowskiemu, o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz o uzyskaniu jej wstawiennictwa u pani kamienieckiej. Z powodu osłabionego zdrowia monarchini nie mogła osobiście odpowiedzieć, przekazała jednak wojewodzie serdeczne pozdrowienia.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

Aleksander Fiałkowski relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu swoje starania o pozyskanie i utrzymanie podkomorzego przemyskiego po stronie interesów rodu Jabłonowskich, obiecując mu m.in. konia od wojewody krakowskiego. Wspomina również o kwestiach poselskich oraz asygnacie finansowej dla Czarnieckiego.

Kasztelan lwowski Jerzy Bogusław Fredro zwraca się do kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego z prośbą o pomoc w ujęciu Marcina Waśniowskiego, swojego dawnego wychowanka skazanego przez Trybunał Koronny za zamach na jego życie. Fredro postuluje, by Potocki napisał prywatny list do krewnego, księcia Janusza Wiśniowieckiego, w celu odesłania służącego w wojsku litewskim zbrodniarza pod pozorem do Lwowa, gdzie dosięgnie go sprawiedliwość.

Franciszek Chwałkowski informuje wojewodę ruskiego o oczekiwaniu pana Stamirowskiego na spotkanie, wieściach z sejmiku, ruchach wojsk szwedzkich oraz pismach dyplomatycznych z Torunia. Donosi również o stanie zdrowia starosty lwowskiego i kwestiach finansowych dotyczących królewiczów.

Stefan Chmielnicki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie zwrotu rzeczy oddanych na przechowanie przez jego towarzysza Starzyckiego, których bezprawnie nie chce oddać lwowski mieszczanin. Informuje o delegowaniu pana Chocimierskiego, który ma zaspokoić wszelkie pretensje wierzycieli i odebrać zatrzymany majątek.

Kniaź Iwan Chowański odmawia wstrzymania marszu wojsk moskiewskich bez wyraźnego rozkazu carskiego, gwarantuje jednak komisarzom królewskim bezpieczny przejazd na rokowania. Tłumaczy również powody wcześniejszego zatrzymania polskiego posłańca w trakcie walk o twierdzę brzeską.

Stanisław Chomentowski powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zbliżającym się ślubie z podkanclerzanką w Nieświeżu. Zwraca się z uniżoną prośbą do adresata i jego małżonki o uświetnienie uroczystości weselnych swoją obecnością, zapewniając o stałej wierności i gotowości do posług.

Stanisław Chomentowski prosi władze Lwowa o wyznaczenie należytych kwater oficerom i żołnierzom swojego regimentu, który ma objąć garnizon w mieście. W zamian wojewoda deklaruje wdzięczność oraz gotowość do świadczenia magistratowi opieki i przysług.

Ludwika z Cetnerów Potocka interweniuje u prezydenta Lwowa Jana Eliaszewicza w sprawie mieszczanina Kocha, uprowadzonego przez kozaków do Mariampola, wzywając władze miejskie do podjęcia kroków prawnych przed Komisją Skarbową. Autorka krytykuje bezczynność magistratu, ostrzega przed zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich lwowian i zapowiada powiadomienie króla o opieszałości władz miasta.

Franciszek Cetner dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wizytę przynoszącą pociechę w żałobie i prosi go o udział w uroczystościach pogrzebowych wyznaczonych na 30 marca u lwowskich reformatów. O tę samą łaskę obecności zwraca się również do małżonki adresata.

Kanclerz wielki litewski Michał Fryderyk Czartoryski informuje magistrat Lwowa o podjętej interwencji u kanclerza wielkiego koronnego. Zapewnia władze miejskie o obietnicy czuwania nad nienaruszalnością ich praw i przywilejów.

Biskup Józef Szumlański informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o brutalnym napadzie starosty boreckiego Daniłowicza na cerkiew w Małych Dieduszycach, pobiciu unickiego kapłana oraz sprofanowaniu Najświętszego Sakramentu. Prosi adresata o pomoc i protekcję prawną wobec odmowy przyjęcia protestacji przez urząd w Żydaczowie.

Andrzej Jabłonowski gratuluje skarbnikowi objęcia dóbr nowotanieckich i zwraca się z prośbą o uregulowanie dziesięcioletniego długu w wysokości dwudziestu czerwonych złotych, zaciągniętego przez skarbnikowica przy zakupie konia oraz w formie pożyczki. Kasztelan deklaruje posiadanie stosownego rewersu i sugeruje potrącenie wspomnianej kwoty z rozliczeń majątkowych.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje Franciszka Zamoyskiego o rozpaczy żony po śmierci Halrusi i planowanym przyjeździe do Lwowa. Prosi o przygotowanie dla niej kwatery z kominem w mieście, sugerując izbę stołową u pani Rubertowej.

Hetman Jerzy Jazłowiecki wzywa burmistrza i rajców lwowskich do bezzwłocznego wydania armat panu Rożnowi. Przekazanie uzbrojenia wynika z woli królewskiej nakazującej przetransportowanie dział ze Lwowa do Trembowli.

Aleksander Januszewicz donosi o zwycięskim starciu z Kozakami pod Konstantynowem oraz o gotowości do dalszej obrony województwa wołyńskiego. Zgłasza również trudności z wyegzekwowaniem hiberny od zastawników dóbr Jabłonowskiego i prosi o instrukcje oraz wypłatę zaległych należności dla żołnierzy.

Jacenty prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wypłacenie stu talarów swojemu nauczycielowi za dotychczasową edukację oraz jako zadatek na kolejny rok, a także o wyznaczenie środków na własne wyżywienie i odzież. Ponadto informuje o okazyjnej możliwości zakupu przyborów kreślarskich i prosi o zgodę oraz fundusze na ich nabycie.

Senat i szlachta zgromadzeni na zjeździe w Krakowie polecają władzom Lwowa przekazanie hetmanowi zdeponowanych w ratuszu pieniędzy publicznych na zaciąg wojska do obrony pogranicza. W przypadku odmowy rajcy miejscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wszelkie szkody poniesione przez Rzeczpospolitą.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.