Potwierdzenie przez króla Stefana Batorego statutu cechu chirurgów miasta Lwowa

W imię Pańskie, amen. Na wieczną rzeczy pamiątkę. My, Stefan, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, kijowski, wołyński, podlaski, chełmiński, elbląski, pomorski i inflancki etc., książę Siedmiogrodu etc. Oznajmiamy niniejszym pismem naszym wszystkim i każdemu z osobna, których to dotyczy i którzy powezmą o tym wiadomość, tak obecnym, jak i przyszłym: Że przedłożono nam przez pewnych naszych radców, w imieniu sławetnych starszych i całego bractwa cechu chirurgów czyli cyrulików, mieszczan naszych lwowskich, niżej wpisany list pergaminowy pod tytułem i przywieszoną pieczęcią sławetnych rajców miasta naszego Lwowa, nienaruszony, cały i zupełny, wolny od wszelkich podejrzeń, zawierający w sobie ustawę cechu i bractwa sztuki chirurgicznej punkt po punkcie opisaną, a odnoszącą się do dobrego zarządu i porządku w tejże sztuce chirurgicznej zachowywanego. I uproszono nas, abyśmy raczyli tenże [list] im oraz samemu bractwu i cechowi chirurgów naszą powagą królewską aprobować, ratyfikować i potwierdzić. Którego to osnowa idzie w ślad i jest następująca: Rajcy miasta Lwowa czynimy wiadomym brzmieniem niniejszego [pisma] wszystkim, tak obecnym, jak i przyszłym: Że stanęli przed nami, zasiadającymi w radzie radzieckiej, sławetni i uczciwi Florian Gortz, Dominik Hebener, Jan Szonembergk i Wojciech Dzierzkowicz, mistrzowie chirurdzy, starsi, mieszczanie lwowski, [przedkładając], iż dla dobrego ich stanu oraz czynności i wykonywania ich kunsztu w tym mieście wielce niekorzystne jest to, że przeciwko nieuczonym i nieposiadającym aprobaty licznym [ludziom], którzy sztukę chirurgiczną zbyt swobodnie i zuchwale sobie przywłaszczają, oraz przeciwko pewnej rozwiązłej swawoli czeladników przybywających do tego miasta skądinąd, dotąd nic u siebie postanowionego i uporządkowanego nie mieli; i z tej przyczyny prosili nas o pewne prawa brackie, zgodne ze zwyczajem i troskliwie przestrzegane w chwalebnych kunsztach, obyczajem i wzorem innych, tak zagranicznych, jak i w tym Królestwie przedniejszych miast, przede wszystkim na chwałę Boga Najlepszego Najwyższego, a następnie dla pożytku wspólnego wszystkich oraz ku szczególnemu zaszczytowi, obronie i ozdobie tego miasta. Tam też dla każdorazowych mistrzów cyrulików określone porządki wyznaczono. Których to artykułów, przez nas zatwierdzonych, pierwszy jest taki: Czeladnik, który chciałby zostać mistrzem, przybywając tu skądinąd, o ile wpierw u któregoś z mistrzów tego cechu pracował przynajmniej przez pewien czas, powinien przedstawić dowody, że uczył się tego kunsztu w sposób prawy i uczciwy, albo jako mieszczanin zaprzysiężony przed magistratem tego miasta złożyć do wspólnej kasy cechu na pierwszy wstęp jedną grzywnę pieniędzy. Następnie specjalnie na rzecz tegoż cechu, na sprawienie wspólnego uzbrojenia, niech wyda dziesięć florenów, licząc po trzydzieści groszy. Wreszcie niech wykona próby czyli majstersztyki swego kunsztu w obecności mistrzów całego tego cechu i niech je zaprezentuje według tego, jak tu są opisane rodzaje medykamentów, z których: pierwsza zwie się Dialthea; druga: Emplastrum Galmeien; trzecia: Unguentum fuscum; czwarta: Balsis cerium; piąta: Emplastrum Coeperium; szósta zaś, siódma i ósma: Reopoculam, żywice, upuszczanie krwi [...] Należy zaś przygotować i zaostrzyć narzędzia zdatne do dobrego nacinania [...]. Na wykonanie i sporządzenie tego wyznaczony jest dzień [...], a cały materiał zostanie dostarczony przez bractwo. A jeśli przy tak ustanowionych [warunkach] ów kandydat zadośćuczyni wymogom albo w częściach, albo w innej części ich ćwiczenia, [...] wreszcie jeśli zechce udać się gdzie indziej na półrocze, czyli połowę roku dla lepszego wyuczenia, po upływie takiego czasu, jeśli potem powróci, tym razem ponownie wykona próby swego kunsztu, jak przystoi; a także jeśli zechciałby udać się w podróż [...] zapłaci do cechu pięć florenów polskich. Wreszcie po dokonaniu przez kandydata [...] po ofiarowaniu [...] na pożytek tegoż cechu [...]. Artykuł drugi: Jeśli któryś z mistrzów przybywający skądinąd do tego miasta chciałby wstąpić do ich cechu, niech nie składa pieniędzy przed władzami, dopóki w tej sprawie nie porozumie się z mistrzami cechu. Artykuł trzeci: Nikt niech się nie waży wykonywać ich kunsztu, chyba że najpierw w pełni dopełni tego, czego wymagają ich porządki i zwyczaje. Artykuł czwarty: Sługi ani nikogo dotkniętego jakąkolwiek infamią [...] niegodnego kunsztu żaden z towarzyszy cechowych niech u siebie nie trzyma. Jeśliby bowiem kto takiego posiadał, niech nie waży się dopóty wywieszać miednicy przed swoim domem, a nadto niech będzie zobowiązany uiścić karę pieniężną. Artykuł piąty: Na zgromadzenie zaś cechowe, ilekroć się odbędzie, ktokolwiek z mistrzów lub czeladników się nie stawi ani przez posłańca o jakiejś swej prawnej przeszkodzie nie powiadomi, niech zostanie ukarany jednym funtem wosku. Artykuł szósty: Każdy uczeń niech uczy się i ćwiczy w tym kunszcie przez trzy kolejne lata, a cechowi z racji prezentacji niech złoży piętnaście [groszy]. Cokolwiek zaś pieniędzy od tegoż terminatora jego mistrz otrzyma, połowę tych pieniędzy niech zawsze oddaje do cechu; a przecież uczeń ów po ukończeniu lat swej nauki niech od tegoż swego mistrza [...] nie odchodzi, dopóki przez pół roku na prawach młodszego czeladnika nie przepracuje w warsztacie tegoż swego mistrza. Artykuł siódmy: Po śmierci któregokolwiek mistrza, pozostała po nim żona wdowa niech ma prawo prowadzenia warsztatu z jednym czeladnikiem, dopóki przyzwoicie zachowywać się będzie we wdowieństwie. W przeciwnym razie, jeśliby mniej przyzwoicie żyła i uległa namowom innego męża, zostanie pozbawiona takiego kunsztu. Gdy zaś czeladnik i ta wdowa, zachowując się przyzwoicie, zawrą ze sobą uczciwe małżeństwo, i podobnie jeśli któryś z czeladników pojmie za żonę córkę jakiegoś mistrza lub tejże [wdowy], albo syn mistrza wyćwiczony w tej sztuce zapragnie zostać mistrzem, każdy taki z racji szczególnego przywileju winien będzie wykonać tylko cztery próby kunsztu wyznaczone przez cech, a od wykonania pozostałych ma być wolny. Artykuł ósmy: Żaden z mistrzów niech nie zdejmuje opatrunku innego mistrza podczas leczenia, dopóki po zawarciu ugody ów leczony nie wypłaci w całości zapłaty pierwszemu mistrzowi, pod karą jednego kamienia wosku na rzecz cechu. Artykuł dziewiąty: Jeśli kiedykolwiek podczas leczenia przydarzy się komuś jakieś ciężkie i śmiertelne uszkodzenie, ten, kto leczy, niech przyprowadzi jednego lub dwóch starszych mistrzów i wyjawi im swój sposób leczenia. Artykuł dziesiąty: Iż z powodu obrony, ozdoby i straży tegoż miasta Lwowa, przy jakiejkolwiek naglącej potrzebie z ciężarów publicznych, gdy burmistrz przez sługę ich powiadomi, powinni stawić pod ratuszem jedno dobrze wyposażone uzbrojenie ze swego bractwa, i to w miarę jak to ich bractwo stanie się liczniejsze i bogatsze. Podobnie sługom straży i stróżom miejskim, jeśliby kiedykolwiek im lub któremuś z nich zadano rany w służbie publicznej miasta, ci sami mistrzowie cechowi pilnie zapewnią leczenie i zawsze będą je świadczyć bezpłatnie na rzecz dobra wspólnego. My zatem, wspomniani rajcy, zważywszy, że wyżej wstawione zalecenie i prośba wspomnianych chirurgów przedłożona urzędowi radzieckiemu – których biegłość w sztuce w tym mieście nam i wielu innym osobom dotąd służyła – wypłynęła ze słusznej i prawej przyczyny i nic się w niej nie znajduje, co nie łączyłoby się z publicznym i wspólnym pożytkiem oraz honorem tego miasta, i pragnąc, aby na mocy takich prawych postanowień, obyczajem innych kunsztów i cechów, sami mistrzowie i uczniowie w tej sztuce chirurgicznej we wszelkiej prawości, dobrych obyczajach i należnej powinności zachowywali się i rządzili, z tych przyczyn, wezwawszy imienia Boga Wszechmogącego, mocą praw i przywilejów ufundowaliśmy cech i bractwo, jako też niniejszym fundujemy, a artykuły wyżej wymienione wszystkie i każdy z osobna aprobowaliśmy i ratyfikowaliśmy, i niniejszym aprobujemy i ratyfikujemy. Z tym jednak zastrzeżeniem, że wedle późniejszej potrzeby rzeczy i czasów ma przysługiwać nam i naszym następcom wolna możność dodawania, ujmowania, poprawiania, miarkowania lub zmieniania. Na świadectwo tego listu, do którego pieczęć naszego urzędu radzieckiego została przywieszona. Działo się i dano we Lwowie, dnia dwudziestego miesiąca sierpnia roku Pańskiego tysiąc pięćset siedemdziesiątego ósmego. My tedy, wyżej wspomniany król Stefan, uznając taką prośbę za słuszną i rozumną, wyżej wstawiony list we wszystkich jego warunkach, klauzulach i artykułach, należycie i zacnie przez bractwo i cech chirurgów po wieczne czasy w tymże mieście naszym lwowskim do trzymania i przestrzegania, o ile jest zgodny z prawem, uznaliśmy za godny aprobowania i potwierdzenia, jako też niniejszym naszym listem aprobujemy, ratyfikujemy i potwierdzamy. Stanowiąc, że wszystko wyżej napisane powinno uzyskać moc należytej trwałości; o czym podając do wiadomości wszystkich i każdego z osobna, jakiejkolwiek godności, stanu i kondycji będących, a zwłaszcza urodzonego Mikołaja Herburta z Fulsztyna, starosty naszego lwowskiego, oraz sławetnych rajców, czterdziestu mężów i całego miasta naszego Lwowa, obecnych i w przyszłych czasach będących, nakazujemy, aby wspomnianych mistrzów chirurgów bractwa rzeczonego cechu, jak również każdego z nich, wedle przepisów niniejszego listu konfirmacyjnego ze wszystkimi jego postanowieniami zachowywali i dbali o ich zachowanie, ani nie czynili, ani nie dopuszczali, by kiedykolwiek czyniono cokolwiek przeciwko osnowie niniejszego, pod naszą niełaską i karą stu grzywien złota, płatną po połowie na rzecz naszej komory królewskiej oraz rzeczonego cechu. Na czego wiarę i świadectwo pieczęć nasza do niniejszego została przywieszona. Dano we Lwowie, dnia ósmego miesiąca września roku Pańskiego tysiąc pięćset siedemdziesiątego ósmego, a panowania naszego roku trzeciego. W obecności wielebnych, wielmożnych i urodzonych: Jana Sienieńskiego z Sienna arcybiskupa lwowskiego, Wojciecha Starozrebskiego przemyskiego, [...] Piotra z Poręby sandomierskiego i krakowskiego kanclerza, [...] Andrzeja z Tęczyna kasztelana krakowskiego, Eustachego Wołłowicza kasztelana trockiego podkanclerzego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz brzeskiego i radomskiego starosty, Hieronima Sieniawskiego z Granowa ruskiego i podolskiego, [...] Jana z Tęczyna bełskiego i lubelskiego, Jerzego Jazłowieckiego podolskiego i kujawskiego [...] starostów, Stanisława Herburta z Fulsztyna lwowskiego i samborskiego, Stanisława Dąbrowskiego z Dąbrowy chełmskiego, Mikołaja Firleja z Dąbrowicy bieckiego i kazimierskiego oraz naszych grodzkich, Jana Sienieńskiego z Sienna żarnowskiego, Andrzeja Opalińskiego nadwornego naszego Królestwa oraz śremskiego, Stanisława Stadnickiego ze Żmigrodu sanockiego kasztelanów i starostów, Jana Zamoyskiego z Zamościa kanclerza Królestwa naszego oraz ostrzańskiego, kamienieckiego, knyszyńskiego starosty, Jana z Dembowicy podkanclerzego Królestwa naszego, Andrzeja z Tęczyna marszałka dworu naszego oraz radomskiego starosty, Stanisława Czarnockiego kanclerza dworu naszego i prepozyta sandomierskiego, Hieronima Gostomskiego z Gostomina rawskiego, Andrzeja z Bóbrki drohobyckiego, Jana Gostomskiego [...] starostów, Stanisława Reszki sekretarza większego, Jana Dymitra Solikowskiego scholastyka łęczyckiego, Macieja Kłodzińskiego archidiakona poznańskiego kanonika krakowskiego, Wojciecha Baranowskiego kanonika gnieźnieńskiego kanonika krakowskiego, Piotra Cieklińskiego sekretarza, oraz bardzo wielu innych sekretarzy, dygnitarzy, urzędników i dostojników dworu naszego, wiernych i miłych nam szczerze, wiarogodnych świadków powyższego. Dano przez ręce wspomnianego wielmożnego Jana Zamoyskiego z Zamościa, najwyższego kanclerza Królestwa Polskiego oraz knyszyńskiego, tykocińskiego etc. starosty, szczerze nam miłego. Stefan król [m.p.] [Plika, nota kancelaryjna pod spodem:] Potwierdzenie bractwa chirurgów lwowskich [Verso:] [Nota archiwalna:] Przywilej króla Stefana, roku 1578 [Sygnatury późniejsze:] 131/1 - 589; 1578; Nro 850; 922

In Nomine Domini Amen Ad perpetuam rei memoriam. Nos Stephanus Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Kiioviae, Volhiniae, Podlachiae, Culmensis, Elbingensis, Pomeraniae, Livoniaeque etc. Princeps Transylvaniae etc. Significamus praesentibus literis nostris, quorum interest universis et singulis harum notitiam habituris, tam praesentibus quam futuris. Exhibitas esse nobis per certos Consiliarios nostros nomine Famatorum Seniorum totiusque Fraternitatis Contubernii Chirurgorum seu Cirulicorum Civium nostrorum Leopoliensium, Literas infrascriptas pergamineas sub titulo et sigillo subappenso Famatorum Consulum Civitatis nostrae Leopoliensis sanas, salvas, et integras nullaque suspitione notabiles, se habentes, continentes in se constitutionem Contubernii et Fraternitatis artis Chirurgicae articulatim descriptam, ad bonumque regimen et ordinem in eadem arte Chirurgica observandum pertinentes. Supplicatumque nobis ut easdem ipsis ipsamque Fraternitatem et Contubernium Chirurgorum authoritate nostra Regia approbare, ratificare, et confirmare dignaremur. Quarum tenor sequitur et est eiusmodi: Consules Civitatis Leopoliensis, notum facimus tenore praesentium universis tam praesentibus quam futuris. Exorvisse coram nobis in senatu Consulari residentibus Famatos et Honestos Florianum Gortz, Dominicum Hebener, Joannem Szonembergk, et Albertum Dzierzkowicz, Chirurgos Magistros Seniores Cives Leopolienses, bono ipsorum statui ac Artificii eorum operationibus et exercitationibus in ea Civitate ex decedere plurimum, citod contra indoctos et improbatos plerosque artem chirurgicam liberius et proterve sibi vendicantes, atque contra sociorum aliunde in eam Civitatem venientium solutam quandam licentiam, nihil adeo apud se constituti et ordinati hucusque haberent, eamque ob rem postulasse a nobis certas leges fraternitatis, ceffarum artium consuetudinarium et observantissimam curam laudabilium, more et exemplo aliarum tam exterarum quam etiam Regni huius praecipuarum Civitatum ad Dei Optimi Maximi cum primis gloriam, deinde ad communem omnium utilitatem, atque ad Civitatis huius singulare decus, praesidium et ornamentum. Ibi ac pro tempore existentibus Magistris ordinati Cirulicorum certo circumscripti. Quorum Articulorum per nos nobis pervectorum Primus talis est: Socius qui Magistrum creari voluerit, aliunde hic veniens, dum prius apud aliquem ex Magistris huius Contubernii saltem altero tempore laboraverit, suas cum probationes actu sui legitimi ac honesti artificium hoc didicisse opus est ut exhibeat, seu Civis apud Magistratum eius Civitatis iuratus, et ad commune Contubernii aequiterium pro primo ingressu marcam unam pecuniae reponat. Deinde specialiter illam eidem Contubernio pro comparanda communi armatura florenos decem ovetis triginta similibus computari impendat. Jam demum experimenta seu specimina eius artificii in praesentia Magistrorum totius eiusdem Contubernii conficiat, atque commen[da]ret per eas ut hic descriptae sunt rerum species, quarum Prima vocatur Dialthea. Secunda, Emplastrum Galmeien. Tertia, Unguentum fuscum. Quarta, Balsis cerium. Quinta, Emplastrum Coeperium. Sexta vero, Septima et Octava, Reopoculam, resinulas, Phlebotomiam illas quidem criminibus. Est autem remis bene incidendis apta, castigata omnia producere et acwere. Quibus conficiendis et exequendis data est dies [...], ubi materia omnis ex Fraternitate suppeditabitur. Et hic quidem ita constitutis probans ille vel vel membra vel in alterius eorum exercituelue parte satisfecerit, [...] tandem discipulum melioris notam placet quopiam pro semestris seu dimidia parte anni se se conferre debet, exspiratoque tali tempore si postea redierit, hac vice artis sua experimenta denuo prout par est elaborabit, atetiam si ad itineri dare se se forte voluerit [...] quinis Florenos polonicales ad Contubernium persolvet. Facta demum postquam ab eo probante [...] promittit per eorum satisfactionem ipsum iam suum [...] volens post oblationem vacari more et consuetudine ritui pro eiusdem Contubernij [...] commoda. Secundus articulus. Si quis ex Magistris aliunde in eam Civitatem veniens Contubernium istorum voluerit, is pecuniam ante maiestates non prius exponat donec ea nomine cum Magistris Contubernij composuerit. Tertius Articulus. Nullus artificio eorum operando se se ingerat, nisi prius ea qua ipsorum ordinationes et consuetudines exigunt, in toto suppleant. Quartus Articulus. Servum vel reclinatum aliquem infamia quacunque [...] artificioso indignum nemo Contubernalium apud se foveat. Talem enim quempiam quis habuerit, tamdiu peltim exponere ipsibus suis non praesumat, imo etiam expensam deponere teneatur. Quintus Articulus. Ad convocationem autem Contubernalem quoties evenerit, quisquis Magistrorum vel sociorum se non stiterit vel per nuncium suum de suo legati aliquo impedimento non denunciaverit, libram una cerae puniatur. Sextus Articulus. Discipulus quisque hoc artificium discat ac exerceat annis tribus continuis, et ad Contubernium praesentationis causa quindecim offerat. Quicquid vero pecuniae ab eodem exercitante, Magister suus percipiet eius pecunia partem dimidiam in Contubernium semper tradat, neque tamen discipulus ille post emeritos institutionis suae annos ab eodem Magistro suo risqua discedat, donec per anni dimidium vice modici socii in eadem sui Magistri sui officina laboraverit. Septimus Articulus. Mortuo aliquorum Magistro uxor eius vidua superstes, unum artificii cum uno socio librum habeat, quoad usque decenter se se in viduitate gesserit. Secus enim si minus decenter vixerit, et facti alterius mariti subdela fuerit, tali artificio privabitur. Quando vero socius et eadem vidua decenter se se gerentegerentes, matrimonium honestum secum contraxerint, ac similiter ubi aliquis sociorum filiam alicuius Magistri aut eiusdem in uxorem acceperit, vel illam Magistri filius in eadem arte exercitatus, creari in Magistrum affectaverit, talis quisque ex singulari praerogativa quatuor tantum per contubernium assignanda artis specimina efficere et a caeteris reliquis efficiendi liber esse debebit. Octavus Articulus. Nemo Magistrorum alterius Magistri ligaticnem in curatione solvat, donec post pactum ille priori Magistro et curatus suo mercedem suam perposolverit, sub poena unius lapidis cerae ad Contubernium succumbenda. Nonus Articulus. Si quando in curatione accidat gravis aliqua et leathis cuiquam ligatio, ad eam ille qui curat, adducet unum aut duos ex Senioribus Magistris, eisque medelam suam curationis manifestet. Decimus Articulus. Quod propter defensam, ornamentum, et praesidium eiusdem Civitatis Leopoliensis, oneribus de publico aliqua ingruenti necessitate, Proconsul per famulum eos certiores reddiderit, Armaturam unum bene instructam ex fraternitate sua ad Praetorium statuere debent, et hoc quocadvis eadem ipsorum fraternitas fiat auctior ac locupletior. Famulatum item custodum et vigilium Civitatis, si quando eis vel alteri eorum vulnus in obsequio publico Civitatis inflicta fuerint, Magistri idem Contubernales curationem diligentem facient, eue ordina ae eam gratis semper causa Reipublicae praestabunt. Nos itaque praefati Consules considerantes praeinsertam commendationem memoratorum Chirurgorum petitum Magistratum, de quo in ea Civitate artis peritia nobis atque multis aliis personis hucusque consuluit, a iusta et legittima ratione esse profecta, nec in ea reperiri quicquam, quod non cum publica et communi eiusdem Civitatis utilitate ac honestate coniunctum esse videatur, volentesque eorundem, ut talibus legitimis institutis more aliarum Artificium et Contuberniorum, quoad in arte ista chirurgica Magistri ipsi et discipuli in omni probitate alios in moribus honestis et in officio debito se se retineant et gubernent, ob causasque invocato Dei omnipotentis nomine, vigore Jurium et Privilegiorum morum Contubernium et Fraternitatem dit fundavimus, sicut quidem praesentibus fundamus, articulosque praemissos omnes et singulos approbavimus et ratificavimus, approbamusque et ratificamus per praesentes. Ita tamen quod iuxta rerum et temporum postea exigentiam arrogandi, minuendi, corrigendi, moderandi, aut immutandi nobis et successoribus nostris, libera dederi esse facultas. Harum testimonio literarum quibus Sigillum officii nostri Consularis est appensum. Actum et datum Leopoli die vigesima Mensis Augusti Anno Domini Millesimo Quingentesimo Septuagesimo Octavo. Nos itaque Stephanus Rex praenominatus, supplicationem eiusmodi uti iustam et rationabilem esse animadvertentes, literas praeinsertas in omnibus eorum conditionibus, clausulis et articulis, rite atque probe Fraternitati et Contubernio Chirurgorum perpetuis temporibus in eadem Civitate nostra Leopoliensi tenendum et observandum, quantum de iure est approbandum et confirmandum duximus, uti quidem approbamus, ratificamus, et confirmamus praesentibus literis nostris. Decernentes omnia suprascripta robur debitae firmitatis obtinere debere, quod ad universorum et singulorum cuiuscunque Dignitatis, Status et Conditionis existentium, praesertim vero Generosi Nicolai Herborth de Fulstin, Capitanei nostri Leopoliensis, ac Famatorum Consulum, Quadraginta virorum, ac totiusque Civitatis nostrae Leopoliensis praesentium et deinceps futuri temporibus existentium, notitiam deducentes mandamus, ut memoratos Magistros Chirurgos Fraternitatis Contubernii memorati, nec non singulos eorum iuxta praescripta praesentium literarum modum confirmatoriarum omnibus eorum contentis conservent et conservari curent, nec eis aliquid ullo unquam tempore contra praesentium tenorem inferri faciant vel fieri permittant, sub indignatione nostra et poena centum marcharum auri pro parte Camerae nostrae Regiae et memorati Contubernii personarum mediatim solvenda. In cuius rei fidem ac testimonium Sigillum nostrum praesentibus est appensum. Datum Leopoli, die octava mensis Septembris, Anno Domini Millesimo Quingentesimo Septuagesimo Octavo, Regni vero nostri anno tertio. Praesentibus Reverendis, Magnificis et Generosis Joanne Sienieński de Sienno Archiepiscopo Leopoliensi, Alberto Starozrebski Premisliensi, [...] Petro a Poremba Sandomiriensi et Cracoviensi Cancellario, [...] Andrea a Thanczin Castellano Cracoviensi, Eustachio Wollowicz Castellano Trocensi Vicecancellario Magni Ducatus Lithuaniae ac Brestensi Radominensi Capitaneo, Hieronymo Sieniawski a Granow Russiae Podoliaeque, [...] Joanne a Thanczin Belzensi et Lublinensi, Georgio Jazlowiecki Podoliae Cuiaviaeque [...] Capitaneis, Stanislao Herborth de Fulstin Leopoliensi ac Samboriensi, Stanislao Dambrowski a Dambrowo Chelmensi, Nicolao Firley de Dambrowicza Biecensi et Casimiriensi ac Castrensensibus nostris, Joanne Sienieński a Sienno Zarnoviensi, Andrea Opalinio Curiae nostrae Regni ac Sremensi, Stanislao Stadnicki de Zmigrod Sanocensi Castellanis et Capitaneis, Joanne Zamoyski de Zamoscie Regni nostri Cancellario ac Ostrzensi Kaminiecz Knyszynensi Capitaneo, Joanne a Dembovica de Dembowicz Regni nostri Vicecancellario, Andrea a Thanczin Mareschalco Curiae nostrae ac Radomiensi Capitaneo, Stanislao Czarnocki Curiae nostrae Cancellario et Praeposito Sandomiriensi, Hieronymo Gostomski de Gostomin Ravensi, Andrea a Bobrka Drohobiciensi, Joanne Gostomski [...] Capitaneis, Stanislao Reszka Secretario maiore, Joanne Demetrio Solikowski Scholastico Lanciciensi, Mathia Kłodzinski Archidiacono Posnaniensi Canonico Cracoviensi, Alberto Baranowski Canonico Gnesnensi Canonico Cracoviensi, Petro Ciekliński Secretario, ac aliis quam plurimis Secretariis, Dignitariis, Officialibus et Aulae nostrae Proceribus fidis et fidelibus nostris dilectis ad praemissa fide dignis. Datum per manus praefati Magnifici Joannis Zamoyski de Zamoscie Regni Poloniae Supremi Cancellarii ac Cestrensis, Knyszynensis, Tyczyensis etc. Capitanei nobis sincere dilecti. Stephanus Rex [m.p.] [Plika, nota kancelaryjna pod spodem:] Confirmatio Fraternitatis Chirurgorum Leopoliensium [Verso:] [Nota archiwalna:] Privileg[ium] Regis Stephani Anno 1578 [Sygnatury późniejsze:] 131/1 - 589; 1578; Nro 850; 922