List Franciszka Broniewskiego do sędziego bełskiego w sprawie sporu z podkomorzym

[S. 2] Wielmożny Mości Panie Sędzio Bełski, Mój Wielce Mości Panie i Bracie! Gdy już prawie byłem w drodze do Waszmość Pana, zawróciła mnie wiadomość, dając mi znać o powrocie Waszmość Pana do Bełza, gdzie tyle okazji zaniechano, żem nie miał [...] samemu u źródeł oddać Waszmość Panu należytego honoru, nadrabiając to listownie, składam moje uniżone uszanowanie. Aby jednak podana zarazem suplika w sprawie mojej z Jegomością Panem Podkomorzym Waszmość Panu przez Duminowy dotąd w sądach bełskich apelując się, w której więcej zwłoki niżeli samej naocznej sprawiedliwości. Uniżenie upraszam, [S. 3] abyś powagą swego pośrednictwa zechciał nas z obecnych sporów najpierw ku drodze pokoju przyprowadzić, a teraz kiedy z egzekucji [...] Pana łaska i respekt (w których poręczeniu zawsze pokładałem nadzieję), dotąd jeszcze nie upada, pewnie tej kadencji sprawa ta żadnego nie odniesie skutku, skoro codziennie rośnie nowa trudność w dzierżawie tej, kiedy pusto do Głotowskiego, a moją niewinną substancję skrycie [...] uciskać. I w tym żądam respektu i łaski Waszmość Pana, czym powinien cierpieć taki ucisk, który pod moją będący władzą na szczególnej mojej opierać zastawie. W Hruszowie, dnia [...] marca [1710?] [S. 4] Z serca tylko westchnąwszy, więcej w tej materii nie zdołam; lepiej poinformuje Waszmość Pana kontrakt i pismo z podpisem ręki Jegomości Pana Podkomorzego Waszmość Panu dane. Teraz zaś zawziąwszy przeciwko Waszmość Panu wyrazem [...] – Waszmość Pana życzliwych braci i sług uniżonych Franciszek Broniewski własną ręką

[S. 2] Wielmozny M[ość] Panie Sendzia Bełzki Moy Wielce M[oś]ć Panie y Bracie Iuż mię prawie drogi zapędziwszy do W[asze]m[oś]ć ć Pana, wrociła wiadomość, daiąc mi znać opowrocie W[asze]m[oś]ć Pana do Bełza, gdzie tak wiele okazyy omieszkanych, żem nie miał iey [solum? sesyi?] samemu ad fontes należytego W[asze]m[oś]ć Panu oddać honoru wetuiąc listownie uniżony moie venero[r]. Ut tamen podany oraz supplicij libellus w sprawie mo- iey z I[e]g[o]m[oś]cią Panem Podkomo[rzym] W[asze]m[oś]ć Panu przez Duminowy dotąd w sądach bełzkich apellikuiąc się, w ktorey więcey delayey niżeli samey w twarzy sprawiedliwości. Uniżenie upraszam [S. 3] abyś poważną interpozycyą swoią chciał nas de præsentibus an[te] ad media pacis przyprowa- dzić, a teraz kiedy z egzekucyy [szczególnych?] Pana łaska y respekt (w ktorych zastawę za- wsze pokładałem nadzieie), dotąd nondum labit, pewnie tey kadencyey sprawa ta żad- nego nie odniesie skutku, cum novi indies irescit emergens w dzierżawie tey kiedy pusto do Głotowskiego, a moią substancyą niewinną skrycie cessed premij. I w tym żądam respektu y łaski W[asze]m[oś]ć Pana, ieżelim powinien takową cierpieć oppressyą, ktorą pod moią będący władzą na szczególney moiey wspierać zastatce. w Hruszowie d[i]e Martij [1710? / r[ok]u?] [S. 4] Nawzcordialiter tylko westchnąwszy plura in hac materia neqveo, będzie informował lepiey W[asze]m[oś]ć P[an]a na kontrakt y karta podpisem ręki I[e]g[o]m[oś]ć Pana Podkomo[rzego] W[asze]m[oś]ć Panu dana, Teraz zaś zawziąwszy prze- ciwko W[asze]m[oś]ć Panu wyrazem obleyzemnie – W[asze]m[oś]ć Pana życzliwych bratiey y sług uniżonych Franciszek Broniewski m[anu] p[ropria]