Katalog źródeł

Jan Massari informuje przebywającego w Warszawie Marcina Rozwajera o sprawach majątkowych po zmarłym Kampianie. Prosi go także o interwencję u kanclerza koronnego w celu odroczenia wyroku w sporze o zapłatę za sukno na pogrzeb Prokopa Sieniawskiego.

Przeor krakowskich karmelitów interweniuje u władz Lwowa z prośbą o zaniechanie wrogich działań i uwięzienia zakonników dążących do osiedlenia się w mieście. Tłumaczy zwłokę prowincjała obowiązkami wizytacyjnymi, powołuje się na dawną przychylność przodków rajców oraz przestrzega przed karami kościelnymi za blokowanie fundacji klasztornych.

Jan Matejko dziękuje za zaszczytną propozycję zamieszkania u greckokatolickiego metropolity podczas wizyty we Lwowie, lecz ze względu na zły stan zdrowia i konieczność opieki ze strony dzieci rezygnuje z gościny. Zapowiada jednocześnie swój przyjazd do miasta w najbliższy wtorek.

Marek Matczyński informuje władze Lwowa o rychłym przyjeździe Jana III Sobieskiego i planowanym pobycie monarchy w miejskim pałacu. Zaleca pilne uprzątnięcie nieczystości z Rynku, ulic i traktu od Żółkwi, aby brud nie wzbudził wstrętu u monarchy.

Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o wniesieniu do króla sprawy majątku po zmarłym beztestamentowo Teodorze Bryszyanicu z powołaniem się na miejskie przywileje dotyczące funduszy na fortyfikacje. Zapewnia jednocześnie o przychylności monarchy i jego woli poszanowania obowiązującego prawa.

Wojewoda bełski Marek Matczyński wstawia się u władz Lwowa za sługą królewskim Tomaszem Gordonem, prosząc o mianowanie go na urząd ławnika. Zwraca się o uczynienie jednorazowego wyjątku i przyjęcie kandydata z pominięciem wymaganego zasiadania w kolegium czterdziestu mężów.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odnosi się do kwestii naprawy dróg miejskich, zalecając czasowe oszczędzenie przemęczonego inwentarza poddanych po pracach wiosennych, oraz komentuje zarzuty wobec rotmistrza Truszkiewicza. Prosi ponadto władze miejskie o nakłonienie furmanów z dóbr miejskich do odpłatnego nawiezienia kamieni do jego posiadłości.

Wojewoda ruski Marek Matczyński interweniuje u władz Lwowa w imieniu Żyda Samuela, który poskarżył się królowi na opieszałość magistratu w egzekwowaniu wyroku w sprawie niespłaconego długu. Wzywa radnych do bezstronnego wymierzenia sprawiedliwości i odebrania od pozwanych przewidzianej wyrokiem przysięgi.

Wojewoda ruski Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o niemożności pozyskania środków ze skarbu publicznego na potrzeby miasta z powodu wyczerpania funduszy Rzeczypospolitej. Zaleca mieszczanom lwowskim, aby polegali na własnych siłach i sami zatroszczyli się o obronę oraz bezpieczeństwo Lwowa.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odpowiada na skargi władz Lwowa po pożarze przedmieść, odnosząc się do napaści pana Łowickiego na żołnierzy oraz podejrzanej działalności Tatarów wykupujących jeńców. Zapowiada także interwencję administratora starostwa żółkiewskiego w sprawie nadużyć osób podlegających jurysdykcji królewskiej.

Porucznik Medzycki relacjonuje wojewodzie przeprowadzenie tajnego śledztwa oraz kwestię asygnacji na rekrutów, która ma zostać wydana na św. Marcina. Informuje także o przekazaniu komendantowi funduszy oraz o prośbie kasztelana bełskiego dotyczącej pominięcia jego oficerów przy podziale pieniędzy.

Jan Metlant potwierdza Robertowi Forbesowi odebranie listu oraz przysłanych zegarów, dziękując za możliwość ich obejrzenia. Deklaruje zwrot wszelkich wyłożonych kosztów panu Turowi i wyraża chęć dalszego prowadzenia korespondencji.

John Maitland informuje Arthora Forbesa o bieżących cenach sprzedaży kos na rynku. Oferuje zatrzymanie jednej beczki towaru i zapłatę za nią na jarmarku w Jarosławiu.

Robert Maitland donosi Arthurowi Forbesowi o deklaracji Żyda Oszera w kwestii spłaty 150 talarów na dzień św. Jakuba oraz o poprawie jego stanu zdrowia. Zapowiada również podjęcie rozmów z drugim dłużnikiem, Moszkiem, zaraz po jego powrocie z jarmarków.

Robert Maitland informuje krakowskiego kupca Arthura Forbesa o postępach w egzekwowaniu należności od dłużników, Mośka oraz schorowanego Aszera. Zapowiada przekazanie kolejnych wieści o spłatach przy okazji najbliższej poczty.

K. Meetlantowa przesyła Arturowi Forbesowi zegar, prosząc o rzetelne rozliczenie należności za wino bez krzywdzenia żadnej ze stron. Apeluje także o cierpliwość i powstrzymanie się od zbytniego ponaglania.

K. Maitlandowa prosi Artura Forbesa o uregulowanie jej rachunków z panem Gładyszowicem oraz o ponowne przedstawienie do akceptacji weksla we Lwowie. Przesyła również życzenia noworoczne dla adresata i pana Roberta.

Kardynał Montalto zapewnia władze Lwowa o swojej przychylności i obiecuje wstawiennictwo u papieża oraz Kongregacji Obrzędów w staraniach o orzeczenie w sprawie kultu Jana z Dukli. Podkreśla przy tym znaczenie tej sprawy dla wzrostu pobożności miejscowej ludności.

Stanisław Mietelski informuje władze Lwowa o wypłaceniu lwowskiemu syndykowi kwoty 30 czerwonych złotych na publiczne potrzeby miasta. Zwraca się z prośbą o bezprocentowy zwrot tej sumy Franciszkowi Solskiemu po okazaniu stosownego rewersu.

Samuel przypomina wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ustnej zgodzie na kilkutygodniowy pobyt w jego pałacu w Warszawie. Prosi o wystawienie pisemnego polecenia dla zarządcy rezydencji, aby ten udostępnił mu odpowiednie pomieszczenie.

Samuel Metzner donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że podczas podróży do Francji z listami m.in. do księcia Contiego został aresztowany na terytorium nowego króla. Prosi wojewodę wołyńskiego o wstawiennictwo u monarchy i wyrobienie nakazu uwolnienia, który pozwoliłby mu powrócić do Polski.

Mikołaj Mielecki apeluje do władz Lwowa o zachowanie spokoju i unikanie sporów z podstolim lwowskim Janem Sępem do czasu formalnego rozgraniczenia posiadłości. Radzi polubowne rozwiązanie kwestii siana z terenów spornych oraz zachowanie powściągliwości w sprawie przekopanego stawu.

Mikołaj Mielecki przesyła rajcom lwowskim list od starosty czerniowieckiego dotyczący zatrzymania jego sług we Lwowie. Prosi o wyjaśnienie sprawy, by móc udzielić odpowiedzi, oraz radzi wypuścić zatrzymanych dla zachowania dobrosąsiedzkich relacji.

Mikołaj Mielecki, wojewoda podolski, przesyła rajcom lwowskim pismo dowodzące, że pewien pisarz i jego mocodawcy nie prowadzili handlu ze wspomnianym żydem. Prosi o sprawiedliwe rozsądzenie sporu, aby nikt nie poniósł niesłusznej szkody, informując zarazem o skierowaniu pisma do starosty lwowskiego.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie rzekomego zakazu pędzenia wołów na jego komorne, ogłoszonego w Śniatynie. Autor podkreśla, że naruszałoby to jego dawne przywileje i przyniosło mu szkodę, prosząc o wyjaśnienie sprawy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie Kozaków niżowych, którzy w karczmie wszczęli bójkę ze sługami posła tureckiego (czausza). Prosi o łagodne potraktowanie uwięzionych z uwagi na ich zasługi i misję powierzoną im przez króla.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada władzom Lwowa na pismo dotyczące ich zatargu z panem Sępem, deklarując gotowość do dalszego pośrednictwa w ugodowym załatwieniu sprawy. Ostrzega jednocześnie rajców przed stosowaniem rozwiązań siłowych, takich jak niszczenie dąbrowy czy tamowanie wody na młynek.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada na list rajców lwowskich w sprawie rozpatrzenia sporu z panem Sępem, chwaląc zamiar załatwienia sprawy w obecności starosty. Zwraca jednak uwagę, że wyznaczony termin do środy jest zbyt krótki ze względu na inne obowiązki starosty i jego własne, a zarazem zaleca rajcom ugodową postawę.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o roztoczenie łaskawej opieki i obrony nad mieszkającą w mieście żoną swego sługi, trębacza Isztwana, w razie wszelkich jej życiowych potrzeb. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do wzajemnych przysług.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w obronie poddanych ze wsi Kozielniki, trzymanej przez jego służebnika Mańkowskiego. Prosi o zaprzestanie ucisku, napaści w lesie oraz o zachowanie dobrosąsiedzkich stosunków w oparciu o dawne umowy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki pisze do rajców lwowskich w sprawie aresztu długów wołoskich zrealizowanego przez celnika Konstantego Korniakta, którego był poręczycielem. Radzi władzom Lwowa, jak odpowiedzieć nowemu hospodarowi wołoskiemu, i zaleca postępowanie zgodne z królewskim mandatem.

Mikołaj Mielecki informuje rajców lwowskich o rozmowie z podstolim lwowskim Sępem, który oskarża władze miasta o najście na jego dobra, zubożenie poddanych i zapowiada poszukiwanie innych dróg dochodzenia sprawiedliwości. Wojewoda podolski zaznacza, że nie zna szczegółów sporu, i poleca się przyjaźni adresatów.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki namawia rajców miasta Lwowa do zawarcia ugody i wyznaczenia polubownego terminu w sporze z panem Sępem. Prosi władze miejskie o pisemną odpowiedź, czy są skłonne podjąć takie kroki bez szkody dla miasta.

Jakub Mieszkowski informuje burmistrza i rajców lwowskich o najeździe ludzi panów Dzieduszyckich na Zubrzę, zrabowaniu bydła oraz pobiciu poddanych. Prosi o niezwłoczne skierowanie poszkodowanych do grodu w celu obdukcji ran oraz o zbadanie, czy strona przeciwna nie złożyła na zamku protestacji.

Mikołaj Michalewicz powiadamia Jana Aknifa o przesłaniu tysiąca talarów i prosi o ich odebranie. Zapowiada również ostateczne rozliczenie pozostałej sumy podczas nadchodzącego jarmarku w Jarosławiu.

Papież Klemens X informuje wiernych miasta i diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa kamienieckiego Alberta na urząd arcybiskupa lwowskiego, wakujący po śmierci arcybiskupa Jana. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz posłuszeństwo jego poleceniom.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Marcin Milewski usprawiedliwia swą nieobecność pilnymi sprawami swej pani i udziela rajcom lwowskim porady procesowej w sporze o dobra z Hynkami z Ratyszcza. Doradza pozwanie pana Iwanickiego jako wspólnika strony pozwanej na ten sam termin, co umożliwi skuteczne wyegzekwowanie wyroku.

Marcin Milewski relacjonuje rajcom lwowskim przebieg spraw przed Trybunałem Koronnym w Lublinie, zwłaszcza sporu z Rachwałem oraz pozwu o uwolnienie Kindfleisza. Doradza podniesienie zarzutu niewłaściwości sądu ziemskiego wobec jurysdykcji miejskiej i informuje o zbliżającym się końcu kadencji trybunalskiej.

Krzysztof Minasowicz informuje Artura Forbesa o przesłaniu przez bratanka należnego tysiąca złotych oraz długu Dawida Krauzego na jarmark w Toruniu. Przeprasza za niedotrzymanie terminu spłaty w Gdańsku z powodu braku bezpiecznej okazji i dziękuje za cierpliwość.

Maciej Mirowski zwraca się do wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego z błaganiem o wsparcie finansowe oraz wypłatę zaległych należności za wieloletnią służbę i wydatki na ogrodnika. Informuje także o problemach z panem Tetilim oraz wstawia się za nieopłacanym od dawna pracownikiem obsługującym karety.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Tomasz Misiewski zawiadamia władze Lwowa o prawach spadkowych swojej żony Anny z Borgoniów do majątku po zmarłej Annie Szumerowej. Wnosi o wstrzymanie wydania sukcesji Wacławowi Słowikowskiemu lub innym osobom do czasu przedstawienia własnych dowodów pochodzenia w linii prostej.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Atanazy Miączyński wstawia się u prokonsula i konsulów Lwowa za panem Ławryszowiczem, powołując się na jego zasługi oraz królewskie reskrypty. Prosi o nienaruszanie jego praw do mieszkania przynajmniej do czasu najbliższego sejmu.

Starosta łucki Atanazy Miączyński interweniuje u burmistrza i rajców lwowskich w sprawie przewlekłego procesu wdowy po Złotorowiczu, na co skarżył się królowi jej brat. Domaga się wyjaśnienia przyczyn zwłoki oraz rychłego i sprawiedliwego zakończenia sprawy bez konieczności angażowania monarchy.

Starosta łucki Atanazy Miączyński zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego jako swojego głównego protektora z uniżoną prośbą o wstawiennictwo u dostojnika krakowskiego. Wyjaśnia swoje strapienie sprawami finansowymi, po czym odsyła po szczegóły do ustnej relacji przysłanego cześnika.

Anastazy Miączyński donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu, że szczegółową relację z przebiegu sejmiku przekaże mu osobiście doręczyciel listu. Zapewnia także adresata o swojej dozgonnej wierności i prosi o dalszą życzliwość.

Wojewoda wołyński Anastazy Miączyński zapewnia Jana Jaśkiewicza o podjętych krokach u podskarbiego oraz u burgrabiego łuckiego w celu obrony jego stanowiska superintendenta przed zakusami pana Zahorowskiego. Zwraca się także z prośbą o przesłanie rozliczeń dotyczących ceł i należnych zwrotów.

Kajetan Młodecki wyraża wdzięczność magistratowi lwowskiemu za poparcie jego kandydatury na godność prepozyta katedry lwowskiej na wypadek wakatu. Prosi rajców o urzędowe wpisanie przychylnych mu głosów do ksiąg radzieckich.