Stefan Mikulski do Magistratu Lwowa w sprawie kwaterunku dla chorych neofitów

[S. 2] Szlachetni i Znakomici Panowie, Panowie Patroni Najczcigodniejsi! To, co dawni przodkowie zaszczycający Ich teraźniejsze stalle i ławy czytali w Piśmie Świętym, to Wy, Mości Panowie Dobrodzieje, godni potomkowie, już nie czytacie, lecz widzicie na własne oczy: że Bóg nie każdemu narodowi, a tym bardziej miastu, wyświadczył to, co okazał Lwowowi. Niesłychanym bowiem przykładem znaczna część Izraela – zawsze twardego karku, uporczywego serca i umysłu w swym niedowiarstwie – teraz przystępuje do wiary. O tym, że dzieje się to w tym mieście, czytają obce królestwa, prowincje i miasta, nie bez duchowej zazdrości oraz nie bez naszego ukontentowania i radości. Lecz na cóż zda się nam ta pociecha, jeżeli ci, którzy przynoszą miastu chwałę, Kościołowi wielką [S. 3] nadzieję, a aniołów i całe niebo (osobliwie w zmarłych dzieciach) napełniają weselem, sami ginąć będą z powodu smutku, niedostatku i skrajnej nędzy? Sława tego miasta obróci się w hańbę, nie bez podcięcia daleko sięgających nadziei Kościoła Świętego, nie bez zasmucenia świętych aniołów oraz zniechęcenia innych mających przyjąć świętą wiarę. Kiedy wyrażam to z głębi mego serca, o nic innego nie proszę, jak tylko o to, aby Prześwietny Magistrat raczył baczyć, by ci ludzie powaleni chorobą nie leżeli po pięćdziesięciu w jednej chałupie, nie mając pod sobą garści barłogu i ginąc od morowego powietrza. Niechaj między innymi także wzgląd gospodarski stanie się skutecznym powodem mej prośby. Albowiem jeśli ich mieszkania zostaną skażone zarazą, któż zdoła zagwarantować, czy Bóg – surowy mściciel braku miłości bliźniego – nie ściągnie w ten sposób na nas owej klęski, jakiej oni doświadczają z powodu świętej wiary? [S. 4] Mieszkały na przedmieściach lwowskich krocie tysięcy Turków i Tatarów; aby ci ludzie nie znajdowali się już w takiej niedoli, niechaj Prześwietny Magistrat raczy tę ich garstkę ulokować w dogodnych kwaterach, w których każdemu choremu, z niewielkich jałmużn, wypłacane będą po trzy tynfy tygodniowo. Ponawiam prośby moje w rzeczonej sprawie, a oczekując rozstrzygnięcia i pożądanego skutku, pozostaję z głębokim szacunkiem dla Waszych Szlachetnych i Znakomitych Mościów Najbardziej powolny sługa, S. Mikulski, administrator archidiecezji lwowskiej, własnoręcznie Dnia 5 listopada 1759 [roku].

[S. 2] Nobiles et Spectabiles Domini Domini Patroni Colendissimi Co dawnicy Antenaci zaszczycaiący Jch teraznieysze Stalla y Subsellia czytali w Pismie Swiętym, to WW[Mść] Panowie Dobrodzieie Godni Po= tomkowie iuż nieczytacie ale widzicie, że Bóg nie każdemu Narodowi, a tym bardziey Miastu to uczynił, co wyświadczył Lwowu, że niesłychanym przykładem Znaczna część Izraëla zawsze twardego Karku, uporczywego serca y umysłu w niedowiarstwie swoim, teraz przychodzi do wiary, o czym że to się w tym Mieście dzieie postron= ne czytaią Krolestwa, Prowincye, Miasta nie bez Du= chowney zazdrosci, y nie bez ukontentowania y ra= dosći naszey: ale na coz nam się ta przyda pociecha iezeli ci, ktorzy tę Miastu chwała, Kosciot wielka [na dole strony:] M. 31 [S. 3] nadzieia, Aniołow y całe Niebo (osobliwie w zmarłych dzieciach) radoscia napełniaią, sami od smutku i niedostatku y ostatniey miseryi pochodzącego ginąć będą? Sława ta Miasta w ochydę się obroci, nie bez skrocenia daleko rozszerzonych [w tekście: wszerzonych?] nadziei Kosciota S., nie bez zasmucenia Aniołow Swiętych, y wstrętu innym maiących przyiąć wia= rę S. Gdy wyrazam z gruntu serca moiego, o nic innego nieproszę, tylko aby Prenobilis Magistratus dał baczność na to, żeby Ci Ludzie złożeni chorobą, nie= leżeli po pięćdziesiąt wiedney chałupie, barłogu garsci pod sobą niemaiąc, y z zarażoney aury umieraiąc, między innymi y gospodarska racya niechay będzie przyczyną skuteczną prośby moiey. Gdy albowiem ich mieszkania ztym zarażą się powietrzem Bóg nie mi= łosci blizniego surowy Msciciel, kto afsekurować moze iezeli tey klęski, ktorey oni podpadaią dla wiary swiętey [S. 4] natensens tym sposobem niesciągnie na nas. Miesało sie po przed= miesciach Lwowskich Turkow Tatarow krocie tysięcy, aby się więcey nieznaydywali raczy Prenobilis Magistratus tych garstkę Ludzi lokować na wygodnych kwaterach z ktorych Każdemu choremu według maluckich iałmuzn po trzy tynfy dawano będzie na tydzień Ponawiam pro= zby moie w wyrazonym Intereßie, a oczekuiąc rezolucyi y pożądanego skutku Zestaię z głębokim Respektem Nobilium Spectabiliu[m] D[omi]n[or]u[m] Vestrarum Obsequentissimus Servus S. Mikulski A. A. L. mpp d[ata] 5 9bris 1759.