Katalog źródeł

Porucznik Medzycki relacjonuje wojewodzie przeprowadzenie tajnego śledztwa oraz kwestię asygnacji na rekrutów, która ma zostać wydana na św. Marcina. Informuje także o przekazaniu komendantowi funduszy oraz o prośbie kasztelana bełskiego dotyczącej pominięcia jego oficerów przy podziale pieniędzy.

Porucznik M. Medzycki informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o planowanym spotkaniu z kasztelanicem przemyskim oraz o trudnościach z kwaterunkiem żołnierzy w Odyńcach i Woli. Donosi również o przyjęciu dwóch nowych rekrutów do regimentu pieszego i wypłaceniu im żołdu.

M. Medzycki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na ataki adwersarzy, wstrzymanie żołdu oraz zniewagę ze strony majora, odrzucając zarzuty o podburzanie bojarów. Zapewnia o dbałości o powierzone dobra i prosi o zwolnienie z urzędu po rozliczeniu się z rachunków.

John Maitland potwierdza odbiór korespondencji od Arthora Forbesa oraz informuje o wysłaniu beczki furmanem i braku zapłaty od niedysponowanego doktora Krawza. Kwestię pieniędzy do zapłaty w Gdańsku autor odkłada do wiadomości przekazanych z następną pocztą.

John Maitland dziękuje za propozycję wsparcia finansowego, lecz z uwagi na niepewną koniunkturę, drożyznę transportu i wysokie cła woli powstrzymać się od ryzykownych inwestycji. Proponuje przyjęcie oferowanych skór do swojej izby w Jarosławiu i uzgodnienie ostatecznych warunków transakcji podczas bezpośredniego spotkania.

Jan Metlant potwierdza Robertowi Forbesowi odebranie listu oraz przysłanych zegarów, dziękując za możliwość ich obejrzenia. Deklaruje zwrot wszelkich wyłożonych kosztów panu Turowi i wyraża chęć dalszego prowadzenia korespondencji.

John Maitland pyta Arthora Forbesa o najniższą cenę za fasę kos z pochwami dla zainteresowanego nabywcy i deklaruje pokrycie należności. Informuje również o przekazaniu załączonego listu do Tomaszewskiego w Bąkowicach pod Przemyślem.

John Maitland informuje Arthora Forbesa o bieżących cenach sprzedaży kos na rynku. Oferuje zatrzymanie jednej beczki towaru i zapłatę za nią na jarmarku w Jarosławiu.

John Maitland informuje Arthura Forbesa o sprawach bieżących przed jarmarkiem w Jarosławiu, w tym o wykonaniu skrzyni, wynajmie kwater oraz postępowaniu szwagra Jaroszowicza wobec wierzycieli. Przekazuje również wieści od faktora o przekazaniu funduszy na kwotę 1050 florenów.

John Maitland przesyła Arthurowi Forbesowi listy ze Stanisławowa, Lwowa oraz Gdańska, przekazując pozdrowienia od rodziny i znajomych. W dopisku prosi także w imieniu żony o zakup korczyka krakowskiej kaszy, obiecując zwrot poniesionych kosztów.

John Maitland informuje Arthura Forbesa o przyczynach opóźnienia swego wyjazdu z Jarosławia oraz przesyła odpowiedź od pana Warnera. Oferuje mu także zakup klejnotu za tysiąc talarów z możliwością odroczenia płatności do pierwszego kwietnia.

John Maitland informuje Arthura Forbesa o wysłaniu polecenia przekazania koszy w Mościskach oraz o trudnościach z odzyskaniem należności od furmanów. Załącza pismo wyjaśniające cel transportu i zaznacza brak dalszych gwarancji co do podróży wozów.

J. Maitland informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o dostępności tkanin, szpalerów i koni przed nadchodzącym jarmarkiem w Jarosławiu oraz o zjeździe szlachty na sejmik. Donosi również o doręczeniu korespondencji panu Huszowi i przesyła pozdrowienia dla wojewodziny.

Robert Maitland donosi Arthurowi Forbesowi o deklaracji Żyda Oszera w kwestii spłaty 150 talarów na dzień św. Jakuba oraz o poprawie jego stanu zdrowia. Zapowiada również podjęcie rozmów z drugim dłużnikiem, Moszkiem, zaraz po jego powrocie z jarmarków.

Robert Maitland informuje krakowskiego kupca Arthura Forbesa o postępach w egzekwowaniu należności od dłużników, Mośka oraz schorowanego Aszera. Zapowiada przekazanie kolejnych wieści o spłatach przy okazji najbliższej poczty.

Robert Maitland powiadamia Arthura Forbesa o narodzinach syna, na którego ojca chrzestnego zamierzał go poprosić. Ponieważ jednak Forbes z powodu jarmarku i interesów nie może przybyć osobiście, autor postanawia wybrać w jego miejsce kogoś innego.

Robert Maitland pisze do Arthura Forbesa w imieniu rzeszowskiego gospodarza z zapytaniem, czy ten zamierza wynająć sklep i magazyn na czas nadchodzącego jarmarku. Właściciel oczekuje pilnej odpowiedzi, gdyż w razie odmowy ma innych chętnych najemców.

K. Meetlantowa przesyła Arturowi Forbesowi zegar, prosząc o rzetelne rozliczenie należności za wino bez krzywdzenia żadnej ze stron. Apeluje także o cierpliwość i powstrzymanie się od zbytniego ponaglania.

K. Maitlandowa prosi Artura Forbesa o uregulowanie jej rachunków z panem Gładyszowicem oraz o ponowne przedstawienie do akceptacji weksla we Lwowie. Przesyła również życzenia noworoczne dla adresata i pana Roberta.

Franciszek Mainone interweniuje w lwowskim magistracie przeciwko kuratorom spadku po Macieju Franchim, zarzucając im stronniczość na rzecz doktora Franchiego oraz krzywdzenie owdowiałej córki i wierzycieli. Domaga się przekazania majątku swojemu zięciowi jako prawnemu opiekunowi oraz wydania towarów komisowych należących do drezdeńskiego jubilera Weysera.

Kardynał Montalto zapewnia władze Lwowa o swojej przychylności i obiecuje wstawiennictwo u papieża oraz Kongregacji Obrzędów w staraniach o orzeczenie w sprawie kultu Jana z Dukli. Podkreśla przy tym znaczenie tej sprawy dla wzrostu pobożności miejscowej ludności.

Aleksander Mienszykow zwalnia posiadłości Lwowa ze świadczeń i zimowych leż wojskowych, obiecując przydział straży ochronnych i nakazując oficerom powstrzymanie nadużyć. Jednocześnie zobowiązuje władze miejskie do prowadzenia targów oraz nakazuje mieszkańcom bezwzględne przyjmowanie rosyjskich kopiejek od carskich żołnierzy.

Stanisław Mietelski informuje władze Lwowa o wypłaceniu lwowskiemu syndykowi kwoty 30 czerwonych złotych na publiczne potrzeby miasta. Zwraca się z prośbą o bezprocentowy zwrot tej sumy Franciszkowi Solskiemu po okazaniu stosownego rewersu.

Samuel przypomina wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ustnej zgodzie na kilkutygodniowy pobyt w jego pałacu w Warszawie. Prosi o wystawienie pisemnego polecenia dla zarządcy rezydencji, aby ten udostępnił mu odpowiednie pomieszczenie.

Samuel Metzner donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że podczas podróży do Francji z listami m.in. do księcia Contiego został aresztowany na terytorium nowego króla. Prosi wojewodę wołyńskiego o wstawiennictwo u monarchy i wyrobienie nakazu uwolnienia, który pozwoliłby mu powrócić do Polski.

Mikołaj Mielecki apeluje do władz Lwowa o zachowanie spokoju i unikanie sporów z podstolim lwowskim Janem Sępem do czasu formalnego rozgraniczenia posiadłości. Radzi polubowne rozwiązanie kwestii siana z terenów spornych oraz zachowanie powściągliwości w sprawie przekopanego stawu.

Mikołaj Mielecki przesyła rajcom lwowskim list od starosty czerniowieckiego dotyczący zatrzymania jego sług we Lwowie. Prosi o wyjaśnienie sprawy, by móc udzielić odpowiedzi, oraz radzi wypuścić zatrzymanych dla zachowania dobrosąsiedzkich relacji.

Mikołaj Mielecki, wojewoda podolski, przesyła rajcom lwowskim pismo dowodzące, że pewien pisarz i jego mocodawcy nie prowadzili handlu ze wspomnianym żydem. Prosi o sprawiedliwe rozsądzenie sporu, aby nikt nie poniósł niesłusznej szkody, informując zarazem o skierowaniu pisma do starosty lwowskiego.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie rzekomego zakazu pędzenia wołów na jego komorne, ogłoszonego w Śniatynie. Autor podkreśla, że naruszałoby to jego dawne przywileje i przyniosło mu szkodę, prosząc o wyjaśnienie sprawy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie Kozaków niżowych, którzy w karczmie wszczęli bójkę ze sługami posła tureckiego (czausza). Prosi o łagodne potraktowanie uwięzionych z uwagi na ich zasługi i misję powierzoną im przez króla.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada władzom Lwowa na pismo dotyczące ich zatargu z panem Sępem, deklarując gotowość do dalszego pośrednictwa w ugodowym załatwieniu sprawy. Ostrzega jednocześnie rajców przed stosowaniem rozwiązań siłowych, takich jak niszczenie dąbrowy czy tamowanie wody na młynek.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada na list rajców lwowskich w sprawie rozpatrzenia sporu z panem Sępem, chwaląc zamiar załatwienia sprawy w obecności starosty. Zwraca jednak uwagę, że wyznaczony termin do środy jest zbyt krótki ze względu na inne obowiązki starosty i jego własne, a zarazem zaleca rajcom ugodową postawę.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o roztoczenie łaskawej opieki i obrony nad mieszkającą w mieście żoną swego sługi, trębacza Isztwana, w razie wszelkich jej życiowych potrzeb. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do wzajemnych przysług.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w obronie poddanych ze wsi Kozielniki, trzymanej przez jego służebnika Mańkowskiego. Prosi o zaprzestanie ucisku, napaści w lesie oraz o zachowanie dobrosąsiedzkich stosunków w oparciu o dawne umowy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki pisze do rajców lwowskich w sprawie aresztu długów wołoskich zrealizowanego przez celnika Konstantego Korniakta, którego był poręczycielem. Radzi władzom Lwowa, jak odpowiedzieć nowemu hospodarowi wołoskiemu, i zaleca postępowanie zgodne z królewskim mandatem.

Mikołaj Mielecki informuje rajców lwowskich o rozmowie z podstolim lwowskim Sępem, który oskarża władze miasta o najście na jego dobra, zubożenie poddanych i zapowiada poszukiwanie innych dróg dochodzenia sprawiedliwości. Wojewoda podolski zaznacza, że nie zna szczegółów sporu, i poleca się przyjaźni adresatów.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki namawia rajców miasta Lwowa do zawarcia ugody i wyznaczenia polubownego terminu w sporze z panem Sępem. Prosi władze miejskie o pisemną odpowiedź, czy są skłonne podjąć takie kroki bez szkody dla miasta.

Jakub Mieszkowski informuje burmistrza i rajców lwowskich o najeździe ludzi panów Dzieduszyckich na Zubrzę, zrabowaniu bydła oraz pobiciu poddanych. Prosi o niezwłoczne skierowanie poszkodowanych do grodu w celu obdukcji ran oraz o zbadanie, czy strona przeciwna nie złożyła na zamku protestacji.

Kostakis Mikołajowicz wzywa adresata przebywającego w Siedmiogrodzie do zwrotu należności, rozliczenia się według rejestru spisanego przez bratanka Dymitraszka oraz wydania dóbr i gotówki. Nadawca wspomina również o ucisku i zagrożeniu ze strony Turków.

Autor zawiadamia adresatów o przesłaniu sumy pieniężnej oraz stada zwierząt na Wołoszczyznę z przeznaczeniem do rzeźni. Nawiązuje również do rozliczeń handlowych oraz udziału w jarmarku w Raszowie.

Mikołaj Michalewicz powiadamia Jana Aknifa o przesłaniu tysiąca talarów i prosi o ich odebranie. Zapowiada również ostateczne rozliczenie pozostałej sumy podczas nadchodzącego jarmarku w Jarosławiu.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Marcin Milewski usprawiedliwia swą nieobecność pilnymi sprawami swej pani i udziela rajcom lwowskim porady procesowej w sporze o dobra z Hynkami z Ratyszcza. Doradza pozwanie pana Iwanickiego jako wspólnika strony pozwanej na ten sam termin, co umożliwi skuteczne wyegzekwowanie wyroku.

Marcin Milewski relacjonuje rajcom lwowskim przebieg spraw przed Trybunałem Koronnym w Lublinie, zwłaszcza sporu z Rachwałem oraz pozwu o uwolnienie Kindfleisza. Doradza podniesienie zarzutu niewłaściwości sądu ziemskiego wobec jurysdykcji miejskiej i informuje o zbliżającym się końcu kadencji trybunalskiej.

Krzysztof Minasowicz informuje Artura Forbesa o przesłaniu przez bratanka należnego tysiąca złotych oraz długu Dawida Krauzego na jarmark w Toruniu. Przeprasza za niedotrzymanie terminu spłaty w Gdańsku z powodu braku bezpiecznej okazji i dziękuje za cierpliwość.

Maciej Mirowski zwraca się do wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego z błaganiem o wsparcie finansowe oraz wypłatę zaległych należności za wieloletnią służbę i wydatki na ogrodnika. Informuje także o problemach z panem Tetilim oraz wstawia się za nieopłacanym od dawna pracownikiem obsługującym karety.

Tomasz Misiewski zawiadamia władze Lwowa o prawach spadkowych swojej żony Anny z Borgoniów do majątku po zmarłej Annie Szumerowej. Wnosi o wstrzymanie wydania sukcesji Wacławowi Słowikowskiemu lub innym osobom do czasu przedstawienia własnych dowodów pochodzenia w linii prostej.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Atanazy Miączyński wstawia się u prokonsula i konsulów Lwowa za panem Ławryszowiczem, powołując się na jego zasługi oraz królewskie reskrypty. Prosi o nienaruszanie jego praw do mieszkania przynajmniej do czasu najbliższego sejmu.

Starosta łucki Atanazy Miączyński interweniuje u burmistrza i rajców lwowskich w sprawie przewlekłego procesu wdowy po Złotorowiczu, na co skarżył się królowi jej brat. Domaga się wyjaśnienia przyczyn zwłoki oraz rychłego i sprawiedliwego zakończenia sprawy bez konieczności angażowania monarchy.