Katalog źródeł

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła im wzajemne życzenia pomyślności i obfitych łask Bożych.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński odmawia władzom Lwowa wstawiennictwa w Rzymie w ich sporze z arcybiskupem lwowskim, zaznaczając, że nie zamierza ingerować w sprawy obcej diecezji. Gani rajców za sprzeciwianie się rozporządzeniom miejscowego pasterza i odsyła ich do właściwych instancji kościelnych.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński prosi magistrat lwowski o podpisanie prezenty na probostwo lwowskie dla kanclerza księdza Rzewuskiego po awansie tamtejszego sufragana. Wskazuje przy tym na zasługi kandydata oraz powiązania z wpływowymi krewnymi: hetmanem polnym koronnym i wojewodą podolskim.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia się życzeniami zdrowia, szczęścia i pomyślności na nadchodzący czas.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi Lwowa za żal po śmierci króla Augusta III i wzywa do pokornego przyjęcia wyroków boskich. Zapewnia jednocześnie miasto o swojej opiece oraz staraniach na rzecz zachowania jego praw i swobód w okresie bezkrólewia.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności i zdrowia oraz zapewnia adresatów o swojej stałej życzliwości.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła władzom miejskim powinszowania wszelkiej pomyślności i szczęścia w nowym roku.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi odwzajemnia się wyrazami wdzięczności oraz życzeniami pomyślności i nieustannego powodzenia dla miasta na nadchodzące lata.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi życzenia obfitego Bożego błogosławieństwa i pomyślności w nowym roku.

Rektor Akademii Krakowskiej Jan Lukini ubolewa nad bezprawnym opuszczeniem kolonii akademickiej w Chełmnie przez dotychczasowego dyrektora Studnickiego i obiecuje przysłać w przyszłym miesiącu nowego, godnego profesora, prosząc magistrat chełmiński o życzliwe przyjęcie i zwrot kosztów podróży.

Hospodar Wasyl Łupuł zapewnia Jana Keménego i Jerzego II Rakoczego o stałej przyjaźni, wyjaśniając dawne pretensje dotyczące złego traktowania mołdawskiego posła na pogrzebie Zygmunta Rakoczego. Do listu dołącza nowiny o wyprawie kałgi sułtana i poselstwie chana do Chmielnickiego o posiłki przeciw Kałmukom i Kozakom dońskim oraz o krwawym buncie w Korsuniu przy redukcji rejestru kozackiego i egzekucji jego przywódcy Mozyry.

Król Władysław IV Waza zatwierdza fundację konwentu reformatów pod wezwaniem św. Rocha na przedmieściu Lwowa. Monarcha zwalnia posiadane przez zakonników grunty ze wszelkich ciężarów publicznych i miejskich, nadając im immunitet kościelny na wieczność.

Król Władysław IV zwalnia Ormian mieszkających wewnątrz murów miasta Lwowa z wszelkich opłat celnych od towarów i pieniędzy wwożonych do Królestwa lub wywożonych poza jego granice. Wolność ta ma obowiązywać pod warunkiem spisywania przewożonych dóbr w rejestrach celnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sejm walny.

Król Władysław IV nakazuje kupcom lwowskim uiszczanie cła granicznego od wwożonych towarów, znosząc ormiański ryczałt dwunastu kóp, jednocześnie uwalniając mieszczan od dotychczasowych zaległości i podtrzymując ich zwolnienie z ceł wewnętrznych.

Audytor Pałacu Apostolskiego Krzysztof Widman wydaje dekret w sporze pomiędzy kapitułą katedralną lwowską a zakonem dominikanów o zarząd nad majątkiem szpitala św. Łazarza we Lwowie. Akt formalnie notyfikuje stronom postanowienie o uchyleniu dotychczasowej inhibicji w oparciu o procedurę apelacyjną.

Papież Innocenty X poleca biskupom poznańskiemu i kamienieckiemu przekazanie paliusza nowemu arcybiskupowi lwowskiemu Mikołajowi Krosnowskiemu. Nakazuje również odebranie od metropolity przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej i odesłanie jej tekstu do Rzymu.

Król Jan Kazimierz zatwierdza przywilej swego brata Władysława IV transumujący statut nadany w 1621 roku przez władze miejskie Lwowa cechowi słodowników, piwowarów i miodowarów. Dokument reguluje organizację bractwa, zasady rzemiosła, kary porządkowe, powinności obronne wobec miasta oraz obowiązki religijne członków cechu.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Jan Małachowski daje świadectwo gorliwym zasługom syndyka Michała Grygowicza na rzecz Lwowa. Apeluje do władz miejskich o wypłacenie mu należnego wynagrodzenia oraz zaległości z sejmu grodzieńskiego.

Papież Innocenty X informuje duchowieństwo i lud diecezji lwowskiej o wyniesieniu Jana Tarnowskiego na urząd arcybiskupa metropolity po śmierci poprzednika. Nakazuje wiernym poddanie się jego władzy pasterskiej oraz okazywanie mu synowskiego szacunku i posłuszeństwa.

Król Jan Kazimierz zatwierdza wewnętrzną ordynację kolegium ławników lwowskich, normującą ich obowiązki sądownicze, obrzędowe, zarząd wspólną puszką oraz dyscyplinę członków pod rygorem kar pieniężnych i utraty prawa do awansu do rady miejskiej.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odnosi się do kwestii naprawy dróg miejskich, zalecając czasowe oszczędzenie przemęczonego inwentarza poddanych po pracach wiosennych, oraz komentuje zarzuty wobec rotmistrza Truszkiewicza. Prosi ponadto władze miejskie o nakłonienie furmanów z dóbr miejskich do odpłatnego nawiezienia kamieni do jego posiadłości.

Aleksander Mienszykow zwalnia posiadłości Lwowa ze świadczeń i zimowych leż wojskowych, obiecując przydział straży ochronnych i nakazując oficerom powstrzymanie nadużyć. Jednocześnie zobowiązuje władze miejskie do prowadzenia targów oraz nakazuje mieszkańcom bezwzględne przyjmowanie rosyjskich kopiejek od carskich żołnierzy.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza konwentowi dominikanów we Lwowie dawniejszy przywilej Zygmunta III Wazy dotyczący nabycia gruntu zwanego Sykstowskim od doktora medycyny Erazma Syksta. Na dokumencie zachowały się podpisy wystawcy i notariusza oraz późniejsza nota wpisu do lwowskich ksiąg miejskich z 1790 roku.

Papież Klemens X informuje wiernych miasta i diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa kamienieckiego Alberta na urząd arcybiskupa lwowskiego, wakujący po śmierci arcybiskupa Jana. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz posłuszeństwo jego poleceniom.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Kajetan Młodecki wyraża wdzięczność magistratowi lwowskiemu za poparcie jego kandydatury na godność prepozyta katedry lwowskiej na wypadek wakatu. Prosi rajców o urzędowe wpisanie przychylnych mu głosów do ksiąg radzieckich.

Podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski zapewnia magistrat Lwowa o swojej stałej gotowości do obrony praw oraz pożytków miejskich, z racji objęcia nowego urzędu. Składa również władzom miejskim życzenia szczęścia i pomyślności z okazji Nowego Roku.

Podkanclerzy koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski przesyła magistratowi lwowskiemu skargę kupca Piotra Gautiera, któremu władze miejskie zabroniły handlu z powodu zatrudniania protestanckiego czeladnika. Nakazuje urzędnikom zmianę nieprzychylnej decyzji i zachęcanie cudzoziemców do osiedlania się, zamiast zniechęcania ich do działalności handlowej.

Podkanclerzy koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne i noworoczne. W odpowiedzi składa magistratowi oraz wszystkim mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności w Nowym Roku.

Biskup Andrzej Stanisław Młodziejowski wstawia się u władz Lwowa za rektorem miejscowego Collegium Nobilium, księdzem Sołtykiem. Prosi magistrat o okazanie mu przychylności i pomocy stosownie do możliwości miasta, obiecując za to swoją wdzięczność.

Podkanclerzy Andrzej Stanisław Młodziejowski odpowiada władzom Lwowa na prośbę o interwencję w procesie z dominikanami przed nuncjaturą, zapowiadając poparcie po zakończeniu wakacji sądowych. Pyta również o tożsamość prowincjała dominikanów, oferując próbę polubownego załatwienia sporu drogą bezpośredniej korespondencji.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Młodziejowski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o rychłe i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy cześnika dobrzyńskiego Łagowskiego z ojcami bazylianami. Pismo stanowi oficjalną interwencję i poparcie dla zabiegów procesowych szlachcica.

Biskup i kanclerz Andrzej Stanisław Młodziejowski upomina władze Lwowa za uciążliwe procesowanie cudzoziemca Kamery, co zniechęca obcych kupców do osiedlania się w mieście. Apeluje o łagodne potraktowanie suplikanta i polubowne załatwienie sprawy, informując o jego gotowości do wycofania apelacji.

Biskup Andrzej Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu sprawę spadkową patrycjusza Tadeusza Kostewicza. Wzywa władze miejskie do sprawiedliwego i jak najszybszego rozstrzygnięcia sporu o majątek po jego rodzicach.

Biskup Andrzej Młodziejowski zawiadamia magistrat lwowski o reskrypcie rozszerzającym uprawnienia komisarzy asesorskich w kwestii sukcesji po pani Wojakowskiej oraz weryfikacji tymczasowych opiekunów dzieci Wierzbiczów. W postscriptum zaleca władzom miejskim ostrożność, uznając dotychczasowe urzędowe spisywanie inwentarza za szkodliwe dla sprawy.

Biskup Andrzej Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu roztropne załatwienie skargi wdowy Kucharskiej, popieranej przez wojewodę kijowskiego, oraz żąda wyjaśnień w tej kwestii. Nakazuje również nadesłanie informacji dotyczących zablokowania prac budowlanych lwowskim bernardynom.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu sprawę pana Bartkowskiego. Prosi o przyznanie mu pierwszeństwa w dzierżawie spornych gruntów miejskich, jeśli zostaną one przysądzone ekonomii Lwowa.

Biskup Andrzej Młodziejowski przesyła magistratowi lwowskiemu kopię supliki ubogiego szlachcica Krasnopolskiego, domagającego się spłaty należności ze skarbu miejskiego. Zaleca władzom Lwowa rychłe załatwienie tej sprawy zgodnie ze sprawiedliwością, aby skarżący nie musiał ponownie udawać się z prośbami na dwór królewski.

Biskup i kanclerz Andrzej Młodziejowski ponagla magistrat lwowski do rychłego i sprawiedliwego rozsądzenia sporu majątkowego miecznika Wojakowskiego ze spadkobiercami Wierzbickimi. Zwraca uwagę na rażącą dysproporcję oferowanej sumy względem należnej części masy spadkowej i apeluje o respektowanie dekretu sądów królewskich.

Biskup Andrzej Młodziejowski informuje magistrat lwowski o zatwierdzeniu przez Sąd Królewski wyroku nakazującego piekarzowi Libenkowi zapłatę grzywny za ukrywanie dobosza. Jednocześnie apeluje do władz miejskich o darowanie mieszczaninowi kary więzienia w wieży.

Biskup Andrzej Młodziejowski ponagla magistrat lwowski do jak najszybszego rozsądzenia spraw Krasnopolskiego oraz do spowodowania zwrotu jego dokumentów przez plenipotenta Kudziorowicza. Przestrzega przy tym władze miejskie przed konsekwencjami dalszego przewlekania postępowania sądowego.

Biskup i kanclerz wielki koronny Andrzej Młodziejowski napomina magistrat lwowski za nałożenie nowej, nadzwyczajnej składki na Żydów lwowskich wbrew ich dotychczasowym ciężarom. Wzywa władze miejskie do umiaru i sprawiedliwości oraz radzi porozumieć się ze starostą, wskazując na silną protekcję, jaką cieszy się gmina żydowska.

Administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej Adam Piaskowski przysądził szpitalowi św. Stanisława na Przedmieściu Lwowskim sporny staw i grunt pod młyn na rzece Ostróżance koło Maleczkowic, zakazując Bernardowi Wieniawskiemu roszczeń i naruszania własności. Dokument zawiera także relację z komisarskiego wprowadzenia prowizora szpitala w posiadanie spornego stawu.

Król Jan III Sobieski transumuje i zatwierdza wcześniejsze przywileje królów Jana Kazimierza i Władysława IV oraz wilkierz Rady Miasta Lwowa z 1621 roku regulujący ustrój wspólnego cechu piwowarów, słodowników i miodowarów lwowskich. Dokument wprowadza zarazem surowy zakaz niecechowego wyrobu piwa, słodu i miodu na przedmieściach oraz w jurysdykach otaczających Lwów pod rygorem konfiskaty i aresztu.

Papież Innocenty XI nadaje kapitule i kanonikom kapitulnym kościoła metropolitalnego we Lwowie indult zezwalający na stałe noszenie fioletowej cappa magna z trenem i kapturem oraz rokiety podczas wszelkich publicznych i prywatnych funkcji liturgicznych oraz kapitulnych. Dokument został wpisany do akt kapitulnych za aprobatą arcybiskupa lwowskiego Konstantego Lipskiego.

Król Jan III Sobieski potwierdza przywilej Władysława IV z 1638 roku, zabezpieczający uposażenie, granice posiadłości i wolności monasteru św. Mikołaja w Borze Domaszowskim. Dodatkowo monarcha przyznaje bazylianom prawo do corocznego, swobodnego wyboru ihumena na ruski Nowy Rok.

Król Jan III Sobieski zatwierdza ordynację magistratu lwowskiego z 1687 roku dla miejscowego cechu chirurgów. Dokument określa zasady przyjmowania mistrzów, ustala ich stałą liczbę na szesnastu oraz zakazuje żydowskim chirurgom leczenia chrześcijan.

Studiujący w Krakowie Albert Nosowski składa władzom Lwowa życzenia noworoczne oraz dziękuje za dotychczasową hojność i mecenat umożliwiający mu naukę. Prosi jednocześnie o dalszą życzliwość i pomoc finansową w toku edukacji uniwersyteckiej.

Król August II potwierdza statut lwowskiej konfraterni piwowarów i szynkarzy, określający zasady produkcji, kontroli i sprzedaży piwa oraz gorzałki. Dokument zakazuje ponadto rzemieślnikom innych cechów oraz mieszkańcom przedmieść nieuprawnionego wyrobu trunków i prowadzenia browarów.