Katalog źródeł

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada na list rajców lwowskich w sprawie rozpatrzenia sporu z panem Sępem, chwaląc zamiar załatwienia sprawy w obecności starosty. Zwraca jednak uwagę, że wyznaczony termin do środy jest zbyt krótki ze względu na inne obowiązki starosty i jego własne, a zarazem zaleca rajcom ugodową postawę.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o roztoczenie łaskawej opieki i obrony nad mieszkającą w mieście żoną swego sługi, trębacza Isztwana, w razie wszelkich jej życiowych potrzeb. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do wzajemnych przysług.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w obronie poddanych ze wsi Kozielniki, trzymanej przez jego służebnika Mańkowskiego. Prosi o zaprzestanie ucisku, napaści w lesie oraz o zachowanie dobrosąsiedzkich stosunków w oparciu o dawne umowy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki pisze do rajców lwowskich w sprawie aresztu długów wołoskich zrealizowanego przez celnika Konstantego Korniakta, którego był poręczycielem. Radzi władzom Lwowa, jak odpowiedzieć nowemu hospodarowi wołoskiemu, i zaleca postępowanie zgodne z królewskim mandatem.

Mikołaj Mielecki informuje rajców lwowskich o rozmowie z podstolim lwowskim Sępem, który oskarża władze miasta o najście na jego dobra, zubożenie poddanych i zapowiada poszukiwanie innych dróg dochodzenia sprawiedliwości. Wojewoda podolski zaznacza, że nie zna szczegółów sporu, i poleca się przyjaźni adresatów.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki namawia rajców miasta Lwowa do zawarcia ugody i wyznaczenia polubownego terminu w sporze z panem Sępem. Prosi władze miejskie o pisemną odpowiedź, czy są skłonne podjąć takie kroki bez szkody dla miasta.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza konwentowi dominikanów we Lwowie dawniejszy przywilej Zygmunta III Wazy dotyczący nabycia gruntu zwanego Sykstowskim od doktora medycyny Erazma Syksta. Na dokumencie zachowały się podpisy wystawcy i notariusza oraz późniejsza nota wpisu do lwowskich ksiąg miejskich z 1790 roku.

Jakub Mieszkowski informuje burmistrza i rajców lwowskich o najeździe ludzi panów Dzieduszyckich na Zubrzę, zrabowaniu bydła oraz pobiciu poddanych. Prosi o niezwłoczne skierowanie poszkodowanych do grodu w celu obdukcji ran oraz o zbadanie, czy strona przeciwna nie złożyła na zamku protestacji.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza ogół praw, przywilejów i wolności nadanych miastu Lwowowi przez swoich poprzedników. W szczególności zatwierdza dyplom koronacyjny Jana Kazimierza z 1649 roku oraz przywilej zrównujący Lwów w prawach z Krakowem i Wilnem.

Kostakis Mikołajowicz wzywa adresata przebywającego w Siedmiogrodzie do zwrotu należności, rozliczenia się według rejestru spisanego przez bratanka Dymitraszka oraz wydania dóbr i gotówki. Nadawca wspomina również o ucisku i zagrożeniu ze strony Turków.

Autor zawiadamia adresatów o przesłaniu sumy pieniężnej oraz stada zwierząt na Wołoszczyznę z przeznaczeniem do rzeźni. Nawiązuje również do rozliczeń handlowych oraz udziału w jarmarku w Raszowie.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza Janowi Felicjanowi Kulikowskiemu i jego sukcesorom prawa, przywileje, dekrety oraz granice dotyczące dóbr wsi Skniłówek pod Lwowem, transumując wcześniejsze nadania monarchów polskich.

Mikołaj Michalewicz powiadamia Jana Aknifa o przesłaniu tysiąca talarów i prosi o ich odebranie. Zapowiada również ostateczne rozliczenie pozostałej sumy podczas nadchodzącego jarmarku w Jarosławiu.

Papież Klemens X informuje wiernych miasta i diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa kamienieckiego Alberta na urząd arcybiskupa lwowskiego, wakujący po śmierci arcybiskupa Jana. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz posłuszeństwo jego poleceniom.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Dokument króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego rozstrzyga spory i zamieszki między chrześcijańskimi mieszkańcami a społecznością żydowską obydwu synagog we Lwowie. Ustanawia m.in. rotę przysięgi oczyszczającej składanej przed wyznaczonymi komisarzami królewskimi w związku z niedawnymi tumultami oraz ucieczką więźniów.

Marcin Milewski usprawiedliwia swą nieobecność pilnymi sprawami swej pani i udziela rajcom lwowskim porady procesowej w sporze o dobra z Hynkami z Ratyszcza. Doradza pozwanie pana Iwanickiego jako wspólnika strony pozwanej na ten sam termin, co umożliwi skuteczne wyegzekwowanie wyroku.

Marcin Milewski relacjonuje rajcom lwowskim przebieg spraw przed Trybunałem Koronnym w Lublinie, zwłaszcza sporu z Rachwałem oraz pozwu o uwolnienie Kindfleisza. Doradza podniesienie zarzutu niewłaściwości sądu ziemskiego wobec jurysdykcji miejskiej i informuje o zbliżającym się końcu kadencji trybunalskiej.

Arcybiskup lwowski Wojciech Koryciński zatwierdza przeniesienie zniszczonego w wyniku najazdów konwentu augustianów z Przedmieścia Halickiego na Przedmieście Krakowskie we Lwowie. Na mocy dokumentu kościół św. Anny zostaje wraz z gruntami inkorporowany do zakonu z pozwoleniem na budowę klasztoru, przy zachowaniu praw miejscowej parafii.

Krzysztof Minasowicz informuje Artura Forbesa o przesłaniu przez bratanka należnego tysiąca złotych oraz długu Dawida Krauzego na jarmark w Toruniu. Przeprasza za niedotrzymanie terminu spłaty w Gdańsku z powodu braku bezpiecznej okazji i dziękuje za cierpliwość.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza ordynację kolegium sądu ławniczego miasta Lwowa, uchwaloną pierwotnie w 1618 roku i zatwierdzoną przez Jana Kazimierza w 1658 roku. Akt ten sankcjonuje wewnętrzne statuty, obowiązki liturgiczne i zwyczaje lwowskich ławników prawa magdeburskiego.

Maciej Mirowski zwraca się do wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego z błaganiem o wsparcie finansowe oraz wypłatę zaległych należności za wieloletnią służbę i wydatki na ogrodnika. Informuje także o problemach z panem Tetilim oraz wstawia się za nieopłacanym od dawna pracownikiem obsługującym karety.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Tomasz Misiewski zawiadamia władze Lwowa o prawach spadkowych swojej żony Anny z Borgoniów do majątku po zmarłej Annie Szumerowej. Wnosi o wstrzymanie wydania sukcesji Wacławowi Słowikowskiemu lub innym osobom do czasu przedstawienia własnych dowodów pochodzenia w linii prostej.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza kapitule katedralnej lwowskiej prawo do poboru czterech wozów soli z żup w Drohobyczu, nadane pierwotnie przez Władysława Jagiełłę i potwierdzone przez króla Aleksandra.

Atanazy Miączyński wstawia się u prokonsula i konsulów Lwowa za panem Ławryszowiczem, powołując się na jego zasługi oraz królewskie reskrypty. Prosi o nienaruszanie jego praw do mieszkania przynajmniej do czasu najbliższego sejmu.

Starosta łucki Atanazy Miączyński interweniuje u burmistrza i rajców lwowskich w sprawie przewlekłego procesu wdowy po Złotorowiczu, na co skarżył się królowi jej brat. Domaga się wyjaśnienia przyczyn zwłoki oraz rychłego i sprawiedliwego zakończenia sprawy bez konieczności angażowania monarchy.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza sołtysowi Piotrowi Pilewiczowi oraz innym wybrańcom ze wsi Hubicze dożywotnie posiadanie łanu wybranieckiego i dwóch działek pola. Zwalnia ich przy tym z podymnego oraz innych ciężarów, przyznając prawo do korzystania z gruntów i wyrobu trunków na własne potrzeby.

Starosta łucki Atanazy Miączyński zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego jako swojego głównego protektora z uniżoną prośbą o wstawiennictwo u dostojnika krakowskiego. Wyjaśnia swoje strapienie sprawami finansowymi, po czym odsyła po szczegóły do ustnej relacji przysłanego cześnika.

Anastazy Miączyński donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu, że szczegółową relację z przebiegu sejmiku przekaże mu osobiście doręczyciel listu. Zapewnia także adresata o swojej dozgonnej wierności i prosi o dalszą życzliwość.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza statut i artykuły cechu szewców we Lwowie, transumując wcześniejsze przywileje królewskie. Regulacje dotyczą m.in. zasad rzemiosła, wspólnej kasy cechowej oraz praw rzemieślników polskich i ruskich.

Wojewoda wołyński Anastazy Miączyński zapewnia Jana Jaśkiewicza o podjętych krokach u podskarbiego oraz u burgrabiego łuckiego w celu obrony jego stanowiska superintendenta przed zakusami pana Zahorowskiego. Zwraca się także z prośbą o przesłanie rozliczeń dotyczących ceł i należnych zwrotów.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza miasteczku Podgrodzie transumowany przywilej lokacyjny króla Zygmunta Augusta na prawie magdeburskim. Zapewnia mieszczanom nienaruszalność ich dawnych praw i zwyczajów, w tym prawa do warzenia oraz szynkowania piwa, zabezpieczając ich przed uciskiem jurysdykcji starosty rohatyńskiego.

Kajetan Młodecki wyraża wdzięczność magistratowi lwowskiemu za poparcie jego kandydatury na godność prepozyta katedry lwowskiej na wypadek wakatu. Prosi rajców o urzędowe wpisanie przychylnych mu głosów do ksiąg radzieckich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza dokument króla Jana Kazimierza aprobujący darowiznę folwarku na Podzamczu lwowskim, uczynioną przez mieszczanina Szymona Onufryjewicza. Zapis ten przeznaczony został na wzniesienie cerkwi i monasteru św. Jana Ewangelisty obrządku wschodniego wraz z drukarnią.

Podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski zapewnia magistrat Lwowa o swojej stałej gotowości do obrony praw oraz pożytków miejskich, z racji objęcia nowego urzędu. Składa również władzom miejskim życzenia szczęścia i pomyślności z okazji Nowego Roku.

Podkanclerzy koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski przesyła magistratowi lwowskiemu skargę kupca Piotra Gautiera, któremu władze miejskie zabroniły handlu z powodu zatrudniania protestanckiego czeladnika. Nakazuje urzędnikom zmianę nieprzychylnej decyzji i zachęcanie cudzoziemców do osiedlania się, zamiast zniechęcania ich do działalności handlowej.

Podkanclerzy koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne i noworoczne. W odpowiedzi składa magistratowi oraz wszystkim mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności w Nowym Roku.

Biskup Andrzej Stanisław Młodziejowski wstawia się u władz Lwowa za rektorem miejscowego Collegium Nobilium, księdzem Sołtykiem. Prosi magistrat o okazanie mu przychylności i pomocy stosownie do możliwości miasta, obiecując za to swoją wdzięczność.

Podkanclerzy Andrzej Stanisław Młodziejowski odpowiada władzom Lwowa na prośbę o interwencję w procesie z dominikanami przed nuncjaturą, zapowiadając poparcie po zakończeniu wakacji sądowych. Pyta również o tożsamość prowincjała dominikanów, oferując próbę polubownego załatwienia sporu drogą bezpośredniej korespondencji.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Młodziejowski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o rychłe i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy cześnika dobrzyńskiego Łagowskiego z ojcami bazylianami. Pismo stanowi oficjalną interwencję i poparcie dla zabiegów procesowych szlachcica.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu Franciszka Devilliera z Warszawy. Prosi o wydanie mu zgody na prowadzenie traktierni i organizację redut podczas nadchodzących kontraktów we Lwowie za sprawiedliwą opłatą do kasy miejskiej.

Biskup i kanclerz Andrzej Stanisław Młodziejowski upomina władze Lwowa za uciążliwe procesowanie cudzoziemca Kamery, co zniechęca obcych kupców do osiedlania się w mieście. Apeluje o łagodne potraktowanie suplikanta i polubowne załatwienie sprawy, informując o jego gotowości do wycofania apelacji.

Biskup Andrzej Młodziejowski odpowiada magistratowi Lwowa na kwestie ciężarów wojskowych, handlu z Gdańskiem oraz sesji Trybunału Koronnego. Zaleca również zgodę na prowadzenie redut i traktierni przez cudzoziemca De Villiera, podkreślając korzyści płynące z konkurencji.

Biskup Andrzej Młodziejowski przesyła magistratowi Lwowa kopię listu starosty lwowskiego. Nakłania władze miejskie do poszanowania starosty oraz do ugodowego postępowania w sporach granicznych między miastem a jurysdykcją zamkową.

Biskup przemyski i podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski nakazuje magistratowi lwowskiemu wyegzekwowanie dekretu sądów asesorskich i przywrócenie Zofii Majewskiej posiadania części dóbr Filipowicza. Podkreśla, że odsunięcie jej na rzecz wierzycieli niemających prawomocnie udowodnionych roszczeń godzi w powagę królewskiego wyroku.

Biskup Andrzej Młodziejowski prosi magistrat lwowski o rychłe i sprawiedliwe rozsądzenie sporu o kamienicę Szalinowską między generałem majorem Wieniawskim a obywatelem Kupińskim. W postscriptum zaleca władzom miejskim dążenie do polubownego załatwienia zatargu, by umożliwić podjęcie prac budowlanych.

Podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski interweniuje u magistratu lwowskiego na prośbę tamtejszych rzemieślników, którzy skarżą się na przewlekłość procesu z konfraternią piwowarów o sycenie miodu. Nakazuje władzom miejskim rychłe i sprawiedliwe rozsądzenie sporu, aby rzemieślnicy nie ponosili dalszych strat majątkowych.

Biskup i podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski odsyła sprawę szlachetnego Kupińskiego do sądu pierwszej instancji, zalecając wyłączenie ze składu sędziowskiego Czeczerisza i Frankiego. Prosi również o szybkie rozpatrzenie w sądzie ławniczym sprawy Kupińskiego z generałem Wieniawskim o eksmisję.