Katalog źródeł

Kupcy Fleischer i Kober z Lipska wyjaśniają Arthurowi Forbesowi kwestie cen nadesłanych towarów i umarzają mu należność w wysokości 31 1/2 talara w podziękowaniu za pomoc w sprawie Bielowskiego. Do listu załączają wyciąg z rachunku, prosząc o odpowiednie zaksięgowanie kwot i licząc na kolejne zamówienia.

Kupcy lipscy Koller i Küßner potwierdzają odbiór częściowych wpłat od dłużników Artura Forbesa i przedstawiają rachunek za dostarczone towary jedwabne. Proszą odbiorcę o wystawienie i nadesłanie obligacji dłużnej z terminem płatności przypadającym na świętego Michała.

Kupcy z Lipska potwierdzają Arturowi Forbesowi odbiór przekazanych przez pana Ottmüllera 135 florenów i zapisanie ich na poczet rachunku. Odnoszą się także do kwestii braków w towarach z jarmarku w Naumburgu oraz dziękują za udzielony kredyt handlowy.

Lipska spółka handlowa Auerbach i Winckler przesyła Arturowi Forbesowi do Lwowa rozliczenie na kwotę 107 florenów. Kupcy obiecują również nadesłanie ciekawych towarów na nadchodzący jarmark św. Michała.

Kupcy Auerbach i Winckler przesyłają Arthurowi Forbesowi rachunek za towary odebrane przez pana Eßmüllera po jarmarku w Naumburgu oraz informują o uregulowaniu asygnaty na 119 talarów. Wyrażają również nadzieję na zadowolenie klienta z dostarczonych produktów i otrzymanie wkrótce większego zamówienia.

Autorzy listu proszą Artura Forbesa o udzielenie wsparcia towarowego w postaci dobrego sukna o wartości 400 złotych, zobowiązując się do spłaty tej sumy wraz z dawnym długiem na świętego Jakuba. Zapewniają o swojej wypłacalności dzięki zgromadzonemu sianu dla wołów oraz informują o przesłaniu podpisanego skryptu dłużnego.

Spadkobiercy lwowskiego rajcy Attelmaira zwracają się z Krakowa do rady miejskiej Lwowa z prośbą o pomoc i roztoczenie opieki nad zrujnowanym majątkiem po zmarłym szwagrze Kuczankowicu. Informują również o wysłaniu do Lwowa Anny Attelmairówny i Jacka Ochockiego w celu uporządkowania spraw spadkowych.

Uwięzieni w Kamieńcu Podolskim zakładnicy lwowscy skarżą się na brak środków do życia oraz obojętność władz miejskich. W obliczu gróźb tortur i najazdu nieprzyjaciela błagają o pilne przysłanie pieniędzy i dopełnienie warunków wykupu.

Przebywający w Kamieńcu Podolskim zakładnicy ze Lwowa skarżą się władzom miejskim na brak funduszy na wyżywienie, konieczność opłacania osmańskiej załogi oraz opóźnienia w wypłacie zaciągniętych długów. Wzywają do natychmiastowego przesłania odpowiednich sum i podjęcia skutecznych działań na rzecz ich rychłego uwolnienia.

Przebywający w Kamieńcu Podolskim zakładnicy lwowscy dramatycznie opisują swój niedostatek, utratę kredytu oraz groźbę zemsty nieprzyjaciela z powodu zaległości w wypłacie zobowiązań. Błagają władze Lwowa o przysłanie pieniędzy na bieżące utrzymanie, zaopiekowanie się ich rodzinami oraz podjęcie pilnych starań o ich wykupienie.

Rotmistrzowie wojsk koronnych stacjonujący pod Szczerzcem wzywają władze Lwowa do natychmiastowej wypłaty obiecanego honorarium bez dalszych zwłok i kłótni. Odrzucają dotychczasowe bezskuteczne deklaracje magistratu, zapowiadając przeprowadzenie egzekucji wojskowych na lwowskich przedmieściach.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Urszula Dawydowiczowa i Łazarz Krzysztofowicz zwracają się do pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego z prośbą o pomoc prawną i protekcję w sporze opiekuńczym z Danielem Hołubowiczem. Informują o niekorzystnym dla nich wyroku lwowskiego sądu wójtowskiego i wniesieniu apelacji do króla, prosząc o zaangażowanie doświadczonego prawnika i wstawiennictwo u kanclerza.

Zygmunt Misakowski usprawiedliwia opóźnienie w spłacie długu koniecznością odebrania należności od dłużników oraz prosi o odesłanie pozostawionej we Lwowie szabli. Do listu dołączony jest dopisek Zygmunta Płazy z deklaracją rychłego zwrotu własnego długu po powrocie do Lubaczowa.

Autorzy donoszą z Warszawy władzom Lwowa o trudnym przebiegu procesów miejskich przed królem, zwłaszcza sporu z Montelupim i sprawy Kałuskiego, wspominając o przychylności kanclerza litewskiego oraz referendarza. Zwracają także uwagę na zranienie lwowskiego pisarza miejskiego, niebezpieczeństwa na drogach oraz konieczność pilnowania miejskich interesów prawnych.

Cechmistrzowie rzemiosła rzeźnickiego we Lwowie proszą przebywającego w Warszawie pisarza miejskiego Pawła Szczerbica o wyjednanie u króla mandatu nakazującego staroście lwowskiemu egzekucję dekretu przeciwko Żydom. Rzeźnicy skarżą się na bezczynność starosty i dotkliwe straty materialne grożące upadkiem ich rzemiosła, deklarując pokrycie wszelkich opłat kancelaryjnych oraz sowite wynagrodzenie za pomoc.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.

Senat i szlachta zgromadzeni na zjeździe w Krakowie polecają władzom Lwowa przekazanie hetmanowi zdeponowanych w ratuszu pieniędzy publicznych na zaciąg wojska do obrony pogranicza. W przypadku odmowy rajcy miejscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wszelkie szkody poniesione przez Rzeczpospolitą.

Jacenty prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wypłacenie stu talarów swojemu nauczycielowi za dotychczasową edukację oraz jako zadatek na kolejny rok, a także o wyznaczenie środków na własne wyżywienie i odzież. Ponadto informuje o okazyjnej możliwości zakupu przyborów kreślarskich i prosi o zgodę oraz fundusze na ich nabycie.

Franciszek Jastrzębski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o piśmie od królowej dotyczącym donatywy i prosi o dyspozycję, czyje nazwisko w nim uzupełnić. Donosi także o procesie starosty kamionackiego Cetnera, który naruszył cześć wojewody, lecz ostatecznie przegrał sprawę w sądzie.

Franciszek Jastrzębski dziękuje wojewodzie ruskiemu za powierzenie prowadzenia spraw królowej, zapowiadając podjęcie czynności po spotkaniu z łowczym żydaczowskim Kroguleckim. Udziela także wskazówek prawnych dotyczących egzekucji kondematy w procesie ze starostą sądeckim oraz przesyłki dokumentów.

Franciszek Jastrzębski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu o wstrzymaniu sprawy księdza Rudeckiego przed Trybunałem Lubelskim z powodu listów inhibicyjnych arcybiskupa lwowskiego. Wyjaśnia, że obecność podwojewodziego nie jest już potrzebna, a ewentualna obrona zostanie podjęta, jeśli sprawa trafi pod sądy wojewody.

Franciszek Jastrzębski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o odstąpieniu księdza Kłosińskiego od procesu w Trybunale z powodu interdyktu arcybiskupa lwowskiego i braku zagrożenia dla sprawy na miejscu. Radzi kontynuować postępowanie przed sądem wojewody oraz zapowiada przekazanie dokumentów inkwizycji przez umyślnego posłańca od Żydów jaworowskich.

Józef Jastrzębski przesyła magistratowi lwowskiemu pozew przeciwko sufraganowi lwowskiemu, który samowolnie uwięził urzędnika miejskiego. Wyjaśnia, że sprawa ma zostać rozstrzygnięta przed Trybunałem, gdyż duchowny ze względu na swój stan podlega wyższej jurysdykcji.

Jaskiewicz zapowiada spłatę w Warszawie 2028 florenów [końcówka kwoty wymaga kontroli]. Rozliczył się z czeladnikiem Forbesa i wystawił dokument na 1676 florenów. Wyjaśnia spór o termin płatności, wspomina jarmark jarosławski i wrocławski oraz rozliczenie kobierców, kilimów i pasów. Relacjonuje trudności sprzedaży pasów ze złotem; część towaru może pozostać w depozycie do dalszych poleceń.

Ksiądz Bazyli Jaśkiewicz interweniuje u przedstawiciela sądu lwowskiego w sprawie uwięzionego czynszownika, którego wierzyciel domaga się zapłaty w drogim obuwiu zamiast pieniędzy. Duchowny wnosi o uwolnienie dłużnika z aresztu pod warunkiem uiszczania cotygodniowych rat gotówkowych.

Jaroszowski dziękuje za życzliwość i korespondencję, odnosi się do listu Browna oraz sprawy pożyczania, której poświęca dalszą część pisma. Przesyła pozdrowienia dla bratowej i Albrechta Forbesa. Szczegóły rozliczenia i część składni nie są pewnie odczytane.

Jan Jaroszewicz zwraca się do Artura Forbesa z prośbą o sprawiedliwe skorygowanie rozliczenia finansowego ze względu na straty poniesione przy wymianie złota i talarów oraz dopytuje o kwestię koni i wozu. W postscriptum przytacza doniesienia handlowe o spodziewanej aukcji Kompanii Wschodnioindyjskiej w Amsterdamie i aktualnych cenach indyga.

S. W. Jarnowski usprawiedliwia przed stryjem swoją nieobecność na zjeździe obłożną chorobą, na co powołuje się na świadectwo posłańca. Deklaruje wolę jak najszybszego uregulowania rachunków i spraw majątkowych za pośrednictwem wyznaczonej osoby po powrocie do zdrowia.

Rektor Uniwersytetu Krakowskiego Kazimierz Jarmundowicz zwraca się do władz Lwowa z prośbą o podjęcie starań na rzecz pilnego remontu zniszczonej lwowskiej Szkoły Akademickiej w ramach przysługującego miastu prawa patronatu. Ostrzega przy tym przed negatywnymi konsekwencjami zaniedbania budynku podczas nadchodzącej wizytacji kościelnej dla praw uczelni i magistratu.

Ksiądz Jerzy Januszowicz informuje władze Lwowa o przychylności podkanclerzego i zadośćuczynieniu prośbom magistratu. Sam również deklaruje gotowość do dalszych posług na rzecz miasta.

Ksiądz Jerzy Januszowicz informuje władze Lwowa o swoich zabiegach u podkanclerzego i urzędników skarbowych na rzecz pomyślnego załatwienia spraw miasta u króla. Wyraża przekonanie, że zasługi Lwowa spotkają się z życzliwym przyjęciem i zadowalającą rezolucją monarchy.

Aleksander Januszewicz donosi o zwycięskim starciu z Kozakami pod Konstantynowem oraz o gotowości do dalszej obrony województwa wołyńskiego. Zgłasza również trudności z wyegzekwowaniem hiberny od zastawników dóbr Jabłonowskiego i prosi o instrukcje oraz wypłatę zaległych należności dla żołnierzy.

Jansini informuje lwowskiego rajcę Matiasa Heydera o wypłaceniu panu Czarnoluskiemu 170 florenów na miejskie potrzeby i przesyła pobrany rewers. Zapewnia również o wpisaniu tej kwoty na poczet przyszłego rozliczenia oraz o swojej gotowości do dalszych usług.

Andrzej Janocki zapewnia władze Lwowa o swojej wierności i informuje, że odrzucił korzyści materialne oraz odmówił reprezentowania spraw miejskich Rusinów. Podkreśla nienaruszalność praw Lwowa i deklaruje dalszą gotowość do wiernej służby miastu z dworu królewskiego.

Andrzej Janocki relacjonuje burmistrzowi i rajcom Lwowa przebieg starań na dworze i w kancelarii podkanclerzego o sporządzenie oraz wydanie przywileju miejskiego. Informuje również o poniesionych wydatkach, wręczonym podarunku oraz odroczeniu sprawy sądowej miasta do 24 lutego.

Andrzej Janocki donosi władzom Lwowa o pomyślnym przekazaniu darów królowi, królowej oraz dygnitarzom dworskim, opisując życzliwą reakcję monarchy i jego podziękowania. Przekazuje również wieści o nieobecności niektórych urzędników oraz o przewidywanym przesunięciu terminów Sądów Zadusznych.

Ks. Chryzostom Janiecki przesyła Wojciechowi Zimnickiemu spóźnione życzenia noworoczne wraz z podarkiem piwa. Prosi go o pośrednictwo w przekazaniu listu i beczek piwa arcybiskupowi, oficjałowi oraz ks. Barankowskiemu, a także zapowiada swą rychłą wizytę we Lwowie.

Czując zbliżającą się śmierć, gwardian gródecki ks. Bonawentura Jaktorowski zrzeka się praw do domku na wale Bramy Krakowskiej, przekazując resztę okresu miejskiego przywileju swojemu zakonowi. Zapewnia władze Lwowa o modlitewnej wdzięczności i prosi o przychylność wobec zakonu oraz obecnego arendarza posesji.

Hetman Jerzy Jazłowiecki wzywa burmistrza i rajców lwowskich do bezzwłocznego wydania armat panu Rożnowi. Przekazanie uzbrojenia wynika z woli królewskiej nakazującej przetransportowanie dział ze Lwowa do Trembowli.

Prezydent Sambora Jan Jaworski zwraca się do magistratu lwowskiego z prośbą o wypożyczenie kata w celu przeprowadzenia egzekucji skazańców podług prawa saskiego. Zapewnia przy tym o przysłaniu podwody wraz z eskortą, uiszczeniu zwyczajowej opłaty za miecz oraz gotowości do wzajemnych przysług.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje Franciszka Zamoyskiego o rozpaczy żony po śmierci Halrusi i planowanym przyjeździe do Lwowa. Prosi o przygotowanie dla niej kwatery z kominem w mieście, sugerując izbę stołową u pani Rubertowej.

Stanisław Jan Jabłonowski zwraca się do rajców magistratu lwowskiego z prośbą o życzliwe potraktowanie spraw swojego przyjaciela, obywatela błońskiego pana Widaxa. Deklaruje przy tym wdzięczność i poleca się przyjaźni adresatów.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski apeluje do rajców lwowskich o zaprzestanie nakładania nadmiernych kontrybucji i kar na cechy miejskie. Zapowiada ostateczne rozstrzygnięcie sporów podczas nadchodzącej komisji hybernowej we Lwowie.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski upomina rajców lwowskich w kwestii wstrzymania prac fortyfikacyjnych i braku zaopatrzenia dla cugów wodnych. Rozstrzyga, że mimo posiadanych przywilejów cechy powinny proporcjonalnie dołożyć się do tych wydatków, a ostateczne załatwienie sporów zapowiada na czas komisji hibernowej.

Stanisław Jan Jabłonowski interweniuje u rady miasta Lwowa w sprawie pana Morawskiego, który poniósł znaczne straty majątkowe z winy swoich dozorców. Hetman prosi o wnikliwe zbadanie przesłanych materiałów ze śledztwa i rychłe wymierzenie sprawiedliwości.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski ostrzega burmistrza Lwowa przed ukrywającymi się w mieście ludźmi swawolnymi, którzy planują wywołać zamieszki. Nakazuje nakłonienie mieszczan do czujności, kontrolowanie przybyszów pod groźbą kary śmierci dla gospodarzy oraz ogłoszenie załączonego uniwersału.

Hetman wielki koronny Stanisław Jan Jabłonowski informuje władze i społeczność Lwowa o przedłużeniu kontraktu na podatek szelężny z dotychczasowymi kontrahentami. Prosi o wsparcie w egzekwowaniu umowy oraz o czuwanie nad jej przestrzeganiem zgodnie z królewskimi uniwersałami i instrukcją.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski upomina władze Lwowa za bezprawne szykanowanie i wymierzanie samowolnej sprawiedliwości żołnierzom fundacji zborowskiej podlegającym jego jurysdykcji. Domaga się zaniechania tych działań i łagodniejszego traktowania fundacji niepodlegającej prawu miejskiemu.

Stanisław Jan Jabłonowski ostrzega magistrat lwowski przed lekceważeniem woli królewskiej i królewskich przywilejów w związku ze skargą pana Skotki. Hetman radzi władzom miasta podporządkowanie się nakazom monarchy, by uniknąć surowych kar.