Katalog źródeł

Starosta łucki Atanazy Miączyński zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego jako swojego głównego protektora z uniżoną prośbą o wstawiennictwo u dostojnika krakowskiego. Wyjaśnia swoje strapienie sprawami finansowymi, po czym odsyła po szczegóły do ustnej relacji przysłanego cześnika.

Anastazy Miączyński donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu, że szczegółową relację z przebiegu sejmiku przekaże mu osobiście doręczyciel listu. Zapewnia także adresata o swojej dozgonnej wierności i prosi o dalszą życzliwość.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza kapitule katedralnej lwowskiej prawo do poboru czterech wozów soli z żup w Drohobyczu, nadane pierwotnie przez Władysława Jagiełłę i potwierdzone przez króla Aleksandra.

Atanazy Miączyński wstawia się u prokonsula i konsulów Lwowa za panem Ławryszowiczem, powołując się na jego zasługi oraz królewskie reskrypty. Prosi o nienaruszanie jego praw do mieszkania przynajmniej do czasu najbliższego sejmu.

Starosta łucki Atanazy Miączyński interweniuje u burmistrza i rajców lwowskich w sprawie przewlekłego procesu wdowy po Złotorowiczu, na co skarżył się królowi jej brat. Domaga się wyjaśnienia przyczyn zwłoki oraz rychłego i sprawiedliwego zakończenia sprawy bez konieczności angażowania monarchy.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Tomasz Misiewski zawiadamia władze Lwowa o prawach spadkowych swojej żony Anny z Borgoniów do majątku po zmarłej Annie Szumerowej. Wnosi o wstrzymanie wydania sukcesji Wacławowi Słowikowskiemu lub innym osobom do czasu przedstawienia własnych dowodów pochodzenia w linii prostej.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza ordynację kolegium sądu ławniczego miasta Lwowa, uchwaloną pierwotnie w 1618 roku i zatwierdzoną przez Jana Kazimierza w 1658 roku. Akt ten sankcjonuje wewnętrzne statuty, obowiązki liturgiczne i zwyczaje lwowskich ławników prawa magdeburskiego.

Maciej Mirowski zwraca się do wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego z błaganiem o wsparcie finansowe oraz wypłatę zaległych należności za wieloletnią służbę i wydatki na ogrodnika. Informuje także o problemach z panem Tetilim oraz wstawia się za nieopłacanym od dawna pracownikiem obsługującym karety.

Arcybiskup lwowski Wojciech Koryciński zatwierdza przeniesienie zniszczonego w wyniku najazdów konwentu augustianów z Przedmieścia Halickiego na Przedmieście Krakowskie we Lwowie. Na mocy dokumentu kościół św. Anny zostaje wraz z gruntami inkorporowany do zakonu z pozwoleniem na budowę klasztoru, przy zachowaniu praw miejscowej parafii.

Krzysztof Minasowicz informuje Artura Forbesa o przesłaniu przez bratanka należnego tysiąca złotych oraz długu Dawida Krauzego na jarmark w Toruniu. Przeprasza za niedotrzymanie terminu spłaty w Gdańsku z powodu braku bezpiecznej okazji i dziękuje za cierpliwość.

Dokument króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego rozstrzyga spory i zamieszki między chrześcijańskimi mieszkańcami a społecznością żydowską obydwu synagog we Lwowie. Ustanawia m.in. rotę przysięgi oczyszczającej składanej przed wyznaczonymi komisarzami królewskimi w związku z niedawnymi tumultami oraz ucieczką więźniów.

Marcin Milewski usprawiedliwia swą nieobecność pilnymi sprawami swej pani i udziela rajcom lwowskim porady procesowej w sporze o dobra z Hynkami z Ratyszcza. Doradza pozwanie pana Iwanickiego jako wspólnika strony pozwanej na ten sam termin, co umożliwi skuteczne wyegzekwowanie wyroku.

Marcin Milewski relacjonuje rajcom lwowskim przebieg spraw przed Trybunałem Koronnym w Lublinie, zwłaszcza sporu z Rachwałem oraz pozwu o uwolnienie Kindfleisza. Doradza podniesienie zarzutu niewłaściwości sądu ziemskiego wobec jurysdykcji miejskiej i informuje o zbliżającym się końcu kadencji trybunalskiej.

Papież Klemens X informuje wiernych miasta i diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa kamienieckiego Alberta na urząd arcybiskupa lwowskiego, wakujący po śmierci arcybiskupa Jana. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz posłuszeństwo jego poleceniom.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza Janowi Felicjanowi Kulikowskiemu i jego sukcesorom prawa, przywileje, dekrety oraz granice dotyczące dóbr wsi Skniłówek pod Lwowem, transumując wcześniejsze nadania monarchów polskich.

Mikołaj Michalewicz powiadamia Jana Aknifa o przesłaniu tysiąca talarów i prosi o ich odebranie. Zapowiada również ostateczne rozliczenie pozostałej sumy podczas nadchodzącego jarmarku w Jarosławiu.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza ogół praw, przywilejów i wolności nadanych miastu Lwowowi przez swoich poprzedników. W szczególności zatwierdza dyplom koronacyjny Jana Kazimierza z 1649 roku oraz przywilej zrównujący Lwów w prawach z Krakowem i Wilnem.

Kostakis Mikołajowicz wzywa adresata przebywającego w Siedmiogrodzie do zwrotu należności, rozliczenia się według rejestru spisanego przez bratanka Dymitraszka oraz wydania dóbr i gotówki. Nadawca wspomina również o ucisku i zagrożeniu ze strony Turków.

Autor zawiadamia adresatów o przesłaniu sumy pieniężnej oraz stada zwierząt na Wołoszczyznę z przeznaczeniem do rzeźni. Nawiązuje również do rozliczeń handlowych oraz udziału w jarmarku w Raszowie.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza konwentowi dominikanów we Lwowie dawniejszy przywilej Zygmunta III Wazy dotyczący nabycia gruntu zwanego Sykstowskim od doktora medycyny Erazma Syksta. Na dokumencie zachowały się podpisy wystawcy i notariusza oraz późniejsza nota wpisu do lwowskich ksiąg miejskich z 1790 roku.

Jakub Mieszkowski informuje burmistrza i rajców lwowskich o najeździe ludzi panów Dzieduszyckich na Zubrzę, zrabowaniu bydła oraz pobiciu poddanych. Prosi o niezwłoczne skierowanie poszkodowanych do grodu w celu obdukcji ran oraz o zbadanie, czy strona przeciwna nie złożyła na zamku protestacji.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski potwierdza i aprobuje fundację Jana Sobieskiego zabezpieczoną na dobrach Błudów, erygując konwent oraz szpital bonifratrów przy kościele św. Wawrzyńca we Lwowie. Dokument inkorporuje kościół do uposażenia zakonników oraz reguluje kwestie immunitetu kościelnego i nienaruszalności praw miejscowej parafii.

Mikołaj Mielecki apeluje do władz Lwowa o zachowanie spokoju i unikanie sporów z podstolim lwowskim Janem Sępem do czasu formalnego rozgraniczenia posiadłości. Radzi polubowne rozwiązanie kwestii siana z terenów spornych oraz zachowanie powściągliwości w sprawie przekopanego stawu.

Mikołaj Mielecki przesyła rajcom lwowskim list od starosty czerniowieckiego dotyczący zatrzymania jego sług we Lwowie. Prosi o wyjaśnienie sprawy, by móc udzielić odpowiedzi, oraz radzi wypuścić zatrzymanych dla zachowania dobrosąsiedzkich relacji.

Mikołaj Mielecki, wojewoda podolski, przesyła rajcom lwowskim pismo dowodzące, że pewien pisarz i jego mocodawcy nie prowadzili handlu ze wspomnianym żydem. Prosi o sprawiedliwe rozsądzenie sporu, aby nikt nie poniósł niesłusznej szkody, informując zarazem o skierowaniu pisma do starosty lwowskiego.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie rzekomego zakazu pędzenia wołów na jego komorne, ogłoszonego w Śniatynie. Autor podkreśla, że naruszałoby to jego dawne przywileje i przyniosło mu szkodę, prosząc o wyjaśnienie sprawy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w sprawie Kozaków niżowych, którzy w karczmie wszczęli bójkę ze sługami posła tureckiego (czausza). Prosi o łagodne potraktowanie uwięzionych z uwagi na ich zasługi i misję powierzoną im przez króla.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada władzom Lwowa na pismo dotyczące ich zatargu z panem Sępem, deklarując gotowość do dalszego pośrednictwa w ugodowym załatwieniu sprawy. Ostrzega jednocześnie rajców przed stosowaniem rozwiązań siłowych, takich jak niszczenie dąbrowy czy tamowanie wody na młynek.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki odpowiada na list rajców lwowskich w sprawie rozpatrzenia sporu z panem Sępem, chwaląc zamiar załatwienia sprawy w obecności starosty. Zwraca jednak uwagę, że wyznaczony termin do środy jest zbyt krótki ze względu na inne obowiązki starosty i jego własne, a zarazem zaleca rajcom ugodową postawę.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o roztoczenie łaskawej opieki i obrony nad mieszkającą w mieście żoną swego sługi, trębacza Isztwana, w razie wszelkich jej życiowych potrzeb. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do wzajemnych przysług.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki interweniuje u władz Lwowa w obronie poddanych ze wsi Kozielniki, trzymanej przez jego służebnika Mańkowskiego. Prosi o zaprzestanie ucisku, napaści w lesie oraz o zachowanie dobrosąsiedzkich stosunków w oparciu o dawne umowy.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki pisze do rajców lwowskich w sprawie aresztu długów wołoskich zrealizowanego przez celnika Konstantego Korniakta, którego był poręczycielem. Radzi władzom Lwowa, jak odpowiedzieć nowemu hospodarowi wołoskiemu, i zaleca postępowanie zgodne z królewskim mandatem.

Mikołaj Mielecki informuje rajców lwowskich o rozmowie z podstolim lwowskim Sępem, który oskarża władze miasta o najście na jego dobra, zubożenie poddanych i zapowiada poszukiwanie innych dróg dochodzenia sprawiedliwości. Wojewoda podolski zaznacza, że nie zna szczegółów sporu, i poleca się przyjaźni adresatów.

Wojewoda podolski Mikołaj Mielecki namawia rajców miasta Lwowa do zawarcia ugody i wyznaczenia polubownego terminu w sporze z panem Sępem. Prosi władze miejskie o pisemną odpowiedź, czy są skłonne podjąć takie kroki bez szkody dla miasta.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski dokonuje erekcji, dotacji i prawnego zatwierdzenia prepozytury przy kaplicy Najświętszej Maryi Panny (Domagaliczowskiej) przy katedrze lwowskiej, scalając fundacje i legaty pieniężne na łączną kwotę 10 200 złotych polskich. Dokument określa obowiązki mszalne prepozyta i dwóch kapłanów, podział dochodów z czynszów oraz ustanawia naprzemienne prawo patronatu między arcybiskupem a magistratem lwowskim.

Administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej Adam Piaskowski potwierdza i włącza do majątku kościelnego zapisy oraz legaty pieniężne poczynione przez różnych ofiarodawców na rzecz kaplicy Najświętszej Maryi Panny przy katedrze we Lwowie. Dokument szczegółowo określa także obowiązki odprawiania mszy świętych nałożone z tego tytułu na prepozyta i kapelanów kaplicy.

Samuel przypomina wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ustnej zgodzie na kilkutygodniowy pobyt w jego pałacu w Warszawie. Prosi o wystawienie pisemnego polecenia dla zarządcy rezydencji, aby ten udostępnił mu odpowiednie pomieszczenie.

Samuel Metzner donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że podczas podróży do Francji z listami m.in. do księcia Contiego został aresztowany na terytorium nowego króla. Prosi wojewodę wołyńskiego o wstawiennictwo u monarchy i wyrobienie nakazu uwolnienia, który pozwoliłby mu powrócić do Polski.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski zatwierdza zapisy fundacyjne braci Marcina i Macieja Rzechowskich oraz uroczyście eryguje i uposaża prebendę przy kościele i szpitalu św. Barbary na przedmieściu Rohatyna. Dokument szczegółowo reguluje obowiązki liturgiczne prebendarza, zarząd funduszami ubogich oraz prawo patronatu przysługujące fundatorom, ich katolickim sukcesorom w dobrach Kutcze i magistratowi rohatyńskiemu.

Stanisław Mietelski informuje władze Lwowa o wypłaceniu lwowskiemu syndykowi kwoty 30 czerwonych złotych na publiczne potrzeby miasta. Zwraca się z prośbą o bezprocentowy zwrot tej sumy Franciszkowi Solskiemu po okazaniu stosownego rewersu.

Notariusz Stolicy Apostolskiej Innocenty de Laurentiis dokonuje urzędowego transumptu bulli papieża Aleksandra VII z 1663 roku, zezwalającej elektowi nikopolskiemu Jerzemu Giedzińskiemu na sprawowanie posługi sufragana lwowskiego oraz zachowanie godności kanclerza tamtejszej katedry.

Aleksander Mienszykow zwalnia posiadłości Lwowa ze świadczeń i zimowych leż wojskowych, obiecując przydział straży ochronnych i nakazując oficerom powstrzymanie nadużyć. Jednocześnie zobowiązuje władze miejskie do prowadzenia targów oraz nakazuje mieszkańcom bezwzględne przyjmowanie rosyjskich kopiejek od carskich żołnierzy.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski na prośbę miejscowego proboszcza eryguje i zatwierdza Bractwo Najświętszego Ciała Chrystusowego przy kościele parafialnym w Komarnie. Dokument określa odpusty papieskie oraz ustawy i obowiązki członków bractwa wzorowane na regułach rzymskich i lwowskich.

Kardynał Montalto zapewnia władze Lwowa o swojej przychylności i obiecuje wstawiennictwo u papieża oraz Kongregacji Obrzędów w staraniach o orzeczenie w sprawie kultu Jana z Dukli. Podkreśla przy tym znaczenie tej sprawy dla wzrostu pobożności miejscowej ludności.

Król Jan Kazimierz potwierdza mieszkańcom i dworowi wsi Malechów, stanowiącej uposażenie lwowskiego szpitala ubogich, przywilej Zygmunta III Wazy z 1590 roku zezwalający na pozyskiwanie drewna budulcowego i opałowego w lasach rokitniańskich. Wyrąb ma się odbywać bez niszczenia lasu oraz za wiedzą każdorazowego starosty lwowskiego.

Franciszek Mainone interweniuje w lwowskim magistracie przeciwko kuratorom spadku po Macieju Franchim, zarzucając im stronniczość na rzecz doktora Franchiego oraz krzywdzenie owdowiałej córki i wierzycieli. Domaga się przekazania majątku swojemu zięciowi jako prawnemu opiekunowi oraz wydania towarów komisowych należących do drezdeńskiego jubilera Weysera.

Król Jan Kazimierz zatwierdza klasztorowi dominikanów we Lwowie prawo do własnego wodociągu, transumując przywilej Zygmunta III z 1628 roku oraz dokument magistratu lwowskiego z 1613 roku. Monarcha podkreśla zasługi zakonników, którzy utrzymali ujęcie wody i zaopatrywali mieszkańców podczas najazdów nieprzyjacielskich.