Katalog źródeł

Prymas Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia życzenia, prosząc Boga o liczne błogosławieństwa dla adresatów.

Prymas Władysław Łubieński odmawia władzom Lwowa wstawiennictwa u Stolicy Apostolskiej w ich sporze z arcybiskupem lwowskim. Podkreśla, że nie wypada mu ingerować w sprawy obcej diecezji, i gani mieszczan za sprzeciwianie się zarządzeniom ich ordynariusza.

Prymas Władysław Łubieński potwierdza odbiór listu z 17 czerwca 1762 roku i dziękuje urzędnikowi Głowackiemu za nadesłanie paktów wraz z remanifestem miasta Lwowa.

Prymas Władysław Łubieński zwraca się do władz miasta Lwowa z prośbą o podpisanie prezenty na probostwo lwowskie dla kanclerza księdza Rzewuskiego. Podkreśla przy tym zasługi duchownego oraz powagę jego wpływowej rodziny.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za przesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła rajcom życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności na nadchodzący rok.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi Lwowa za żal i wierność okazane po śmierci króla Augusta III. Zapewnia mieszczan o swojej opiece nad ich prerogatywami, bezpieczeństwem i swobodami w czasie bezkrólewia.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za przesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi przekazuje wzajemne powinszowania pomyślności, zdrowia oraz zapewnia o swojej nieustannej życzliwości.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi składa magistratowi powinszowania pomyślności i wszelkiego powodzenia na Nowy Rok.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane z okazji Nowego Roku powinszowania. W odpowiedzi przesyła magistratowi i miastu życzenia pomyślności i wieloletniego powodzenia.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania. W odpowiedzi przesyła rajcom wzajemne życzenia pomyślności oraz błogosławieństwa na nowo rozpoczęty rok.

Arcybiskup lwowski Władysław Łubieński informuje magistrat Lwowa o zmianie terminu swojego ingresu do katedry na 3 sierpnia 1758 roku, zgodnie z wolą króla. Prosi władze miejskie o przygotowanie uroczystości oraz zapewnienie dogodnego i godnego przejścia do świątyni.

Arcybiskup lwowski Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za wyrazy życzliwości skierowane do niego jako pasterza. Przesyła pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia obfitych łask od nowo narodzonego Chrystusa dla magistratu i całego miasta.

Arcybiskup lwowski i nominat na prymasa Władysław Łubieński dziękuje władzom Lwowa za gratulacje z okazji awansu i życzenia wielkanocne, żałując niemożności osobistego pożegnania. Zapowiada także wydanie komisji mającej na celu umiarkowanie miejskich czynszów kościelnych zgodnie z dyspozycją z Rzymu.

Prymas Władysław Łubieński żegna się z magistratem Lwowa w związku z objęciem godności prymasowskiej, zapewniając o swej niesłabnącej życzliwości dla miasta. Informuje o przekazaniu rządów archidiecezją prałatom katedralnym, wyznaczeniu komisarzy do spraw zrujnowanych kamienic oraz modlitwie o godnego następcę na stolicy metropolitalnej.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności i Bożego błogosławieństwa dla rajców oraz wszystkich mieszkańców miasta.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje magistratowi i mieszkańcom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia życzenia pomyślności i zapewnia o swojej stałej życzliwości.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Zmartwychwstania Pańskiego. Odwzajemnia się modlitwą o pomyślność miasta, zdrowie rajców oraz udziela im arcykasterskiego błogosławieństwa.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła im wzajemne życzenia pomyślności i obfitych łask Bożych.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński odmawia władzom Lwowa wstawiennictwa w Rzymie w ich sporze z arcybiskupem lwowskim, zaznaczając, że nie zamierza ingerować w sprawy obcej diecezji. Gani rajców za sprzeciwianie się rozporządzeniom miejscowego pasterza i odsyła ich do właściwych instancji kościelnych.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński potwierdza odbiór listu datowanego na 17 czerwca 1762 roku. Dziękuje adresatowi za nadesłane wraz z nim dokumenty w postaci paktów oraz remanifestu miasta Lwowa.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński prosi magistrat lwowski o podpisanie prezenty na probostwo lwowskie dla kanclerza księdza Rzewuskiego po awansie tamtejszego sufragana. Wskazuje przy tym na zasługi kandydata oraz powiązania z wpływowymi krewnymi: hetmanem polnym koronnym i wojewodą podolskim.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia się życzeniami zdrowia, szczęścia i pomyślności na nadchodzący czas.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi Lwowa za żal po śmierci króla Augusta III i wzywa do pokornego przyjęcia wyroków boskich. Zapewnia jednocześnie miasto o swojej opiece oraz staraniach na rzecz zachowania jego praw i swobód w okresie bezkrólewia.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności i zdrowia oraz zapewnia adresatów o swojej stałej życzliwości.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła władzom miejskim powinszowania wszelkiej pomyślności i szczęścia w nowym roku.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi odwzajemnia się wyrazami wdzięczności oraz życzeniami pomyślności i nieustannego powodzenia dla miasta na nadchodzące lata.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi życzenia obfitego Bożego błogosławieństwa i pomyślności w nowym roku.

Antoni, syn Mikołaja de Quando, sprzedaje Jakubowi Gleriusowi działkę ziemi ornej w Santo Stefano na pokrycie 200 lirów długu. Umowa przewiduje sześcioletni termin na wykup nieruchomości pod warunkiem regularnego uiszczania rocznego czynszu.

Prymas Maciej Łubieński, reagując na skargę rajców lwowskich, apeluje do sędziów kapturowych powiatu lwowskiego o zaniechanie nakładania wysokich kar na mieszczan lwowskich. Podkreśla, że w obliczu trwającego powstania Chmielnickiego Lwów jest kluczowym schronieniem dla szlachty, a dalszy ucisk miast ściągnie na Rzeczpospolitą kolejny gniew Boży.

Rektor Akademii Krakowskiej Jan Lukini ubolewa nad bezprawnym opuszczeniem kolonii akademickiej w Chełmnie przez dotychczasowego dyrektora Studnickiego i obiecuje przysłać w przyszłym miesiącu nowego, godnego profesora, prosząc magistrat chełmiński o życzliwe przyjęcie i zwrot kosztów podróży.

Osobista karta notatkowa duchownego zawierająca wykaz odprawianych intencji mszalnych, drobne rozliczenia finansowe (m.in. z organiściną) oraz przypomnienia w sprawach majątkowych.

Rektor Jan Lukini informuje władze Lwowa o objęciu rektoratu i gotowości wyznaczenia odpowiedniego kandydata na dyrektora tamtejszej szkoły akademickiej, prosząc o zapewnienie mu stałego uposażenia oraz zwrot kosztów podróży.

Rektor Jan Lukini przedstawia i rekomenduje magistratowi Lwowa nowego dyrektora lwowskiej kolonii akademickiej, ks. Wawrzyńca Opejdowicza, prosząc o opiekę nad nim oraz o refundację kosztów jego podróży wyłożonych ze skarbu uniwersyteckiego.

Król Władysław IV potwierdza konwentowi dominikanów Bożego Ciała we Lwowie przywilej poboru cła w dziedzicznej wsi Kościejów, ufundowany pierwotnie przez Kazimierza Jagiellończyka w zamian za odprawianie nabożeństw za królów polskich. Dokument podwyższa ponadto dotychczasową stawkę cła o pół grosza.

Rajca krakowski Franciszek Łupacz przypomina magistratowi lwowskiemu o niespłaconym długu, na który miał wielokrotne obietnice, i ostrzega, że w razie dalszej zwłoki będzie musiał szukać innych środków prawnych celem odzyskania pieniędzy.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski zatwierdza fundację nowej prałatury scholastyka przy katedrze metropolitalnej we Lwowie, dokonaną przez sekretarza królewskiego Jana Karola Czołhańskiego i uposażoną dobrami Czołhany, Bełejów, Wełdzisz oraz innymi w powiecie żydaczowskim. Akt określa prawo patronatu rodu Czołhańskich herbu Sas, uposażenie scholastyka, obowiązki mszalne oraz fundusze na kapitulnego deputata trybunalskiego i nabożeństwo rocznicowe.

Hospodar Wasyl Łupuł zapewnia Jana Keménego i Jerzego II Rakoczego o stałej przyjaźni, wyjaśniając dawne pretensje dotyczące złego traktowania mołdawskiego posła na pogrzebie Zygmunta Rakoczego. Do listu dołącza nowiny o wyprawie kałgi sułtana i poselstwie chana do Chmielnickiego o posiłki przeciw Kałmukom i Kozakom dońskim oraz o krwawym buncie w Korsuniu przy redukcji rejestru kozackiego i egzekucji jego przywódcy Mozyry.

Król Władysław IV Waza zatwierdza fundację konwentu reformatów pod wezwaniem św. Rocha na przedmieściu Lwowa. Monarcha zwalnia posiadane przez zakonników grunty ze wszelkich ciężarów publicznych i miejskich, nadając im immunitet kościelny na wieczność.

István Serédi informuje Jánosa Keménya o bieżącej sytuacji wojskowej i dyplomatycznej w Mołdawii, relacjach z chanem tatarskim oraz kwestii skarbu byłego hospodara Bazylego Lupuła. Donosi także o położeniu wojsk tatarskich względem obozu polskiego.

Notatka archiwalna Iwana Petryckiego zawierająca wypis z listu hospodara mołdawskiego Bazylego Lupuła do Jana Keménya z 1653 roku w sprawie pieniędzy dla chana tatarskiego oraz działań kozackiego hetmana Fedorowicza. Na drugiej stronie znajduje się adnotacja Petryckiego z 1898 roku informująca, że tekst stanowi przekład autografów.

Papież Urban VIII zwalnia prezbitera krakowskiego Andrzeja Śrzedzińskiego z wszelkich potencjalnych cenzur i kar kościelnych. Klauzula ta ma zagwarantować pełną ważność kanoniczną jego jednoczesnej nominacji na biskupa nikopolskiego.

Hospodar mołdawski Gheorghe Ștefan przesyła Jánosowi Keményowi doniesienia spod Żwańca dotyczące ucieczek Kozaków, relacji tatarsko-polskich oraz odpisy korespondencji wojennej. Porusza także kwestie wojsk węgierskich, rozliczeń finansowych i spraw bieżących.

Król Władysław IV Waza zatwierdza akt fundacji i uposażenia scholasterii przy katedrze metropolitalnej we Lwowie, dokonanej przez księdza Jana Karola Czołhańskiego z dóbr w powiecie żydaczowskim, oraz potwierdzonej przez arcybiskupa Stanisława Grochowskiego i kapitułę lwowską. Monarcha włącza nadane wsie do immunitetu kościelnego na wieczne czasy.

Władysław Lubowiecki ostrzega rajców lwowskich przed samowolnie przedrukowanymi i zmanipulowanymi konstytucjami sejmowymi, godzącymi w stan miejski. Zapewnia o podjętych krokach prawnych i apeluje o uznawanie wyłącznie autentycznego tekstu opatrzonego jego podpisem.

Król Władysław IV Waza zatwierdza magistratowi miasta Lwowa prawo do wieczystego pobierania odwiecznej opłaty targowej zwanej półmiarkowym. Dochód z tego podatku przeznaczony jest na naprawę i budowę murów obronnych miasta.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Król Władysław IV zwalnia Ormian mieszkających wewnątrz murów miasta Lwowa z wszelkich opłat celnych od towarów i pieniędzy wwożonych do Królestwa lub wywożonych poza jego granice. Wolność ta ma obowiązywać pod warunkiem spisywania przewożonych dóbr w rejestrach celnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sejm walny.

Ludwika Lubomirska informuje magistrat lwowski o bezprawnej umowie zbycia pałacu i dworku, zawartej między jej mężem a księciem kurlandzkim bez jej wiedzy i zgody. Prosi władze miejskie o nieprzyjmowanie tego wadliwego aktu do ksiąg radzieckich oraz o unieważnienie intromisji.

Dokument poświadcza dokonanie urzędowego pomiaru i oszacowania wartości ogrodu w Padoli w Comelico przez wyznaczonych rzeczoznawców na potrzeby egzekucji wyroku pomiędzy rodzinami Glerio i de Martino (Quaioto). Wartość gruntu o powierzchni 112,5 kroku ustalono pod przysięgą na 106 lirów i 17½ solda.

Król Władysław IV nakazuje kupcom lwowskim uiszczanie cła granicznego od wwożonych towarów, znosząc ormiański ryczałt dwunastu kóp, jednocześnie uwalniając mieszczan od dotychczasowych zaległości i podtrzymując ich zwolnienie z ceł wewnętrznych.